Μια προκαταβολή για το 2012!

Δε θα κάνω προλόγους....
Δε θα στολίσω τα λόγια μου με όμορφους επιθετικούς προσδιορισμούς...δεν έχω τέτοιο σκοπό..
Θέλω μόνο να συνοψίσω το 2011 για μένα...
Έτσι λοιπόν για να αρχίσω σου λέω πως υπήρχε μια απώλεια....ενός κατοικιδίου....
Με συντρόφευε στις πανελλήνιες και χάθηκε όταν πήρα το πτυχίο μου...δεν ξέρω αν είναι τυχαίο....(καλό ταξίδι πρασινούλη)
Υπήρξε το τέλος μια φιλικής σχέσης...είμαι από αυτές που πιστεύει πως όταν έχεις πρόβλημα μου το λες...σε μένα που με αφορά και όχι σε τρίτους...δεν το κάνες...;; έχασες....η εποχή που δικαιολογούσα και έδινα ευκαιρίες έχουν παρέλθει...
Υπήρξε μια μετακόμιση που μου άλλαξε τη ζωή...που με γέμισε θυμό...ποιος θέλει ξαφνικά να χάνει τις ελευθερίες του, τον τρόπο ζωής του, τις παρέες του, τους ανθρώπους που θέλει δίπλα του...;;;;;;στην τελική αν δεν ζήσω τώρα που είμαι νέα πότε θα το κάνω...και με όλα αυτά δεν είμαι ικανοποιημένη απλά συμβιβασμένη...αυτή άλλωστε είναι η κοινωνία...το πρέπει να φυμώνει το θέλω....
Υπήρξαν άπειρες στιγμές θυμού, απόγνωσης, αποστροφής, μίσους, δακρύων και όλα αυτά να πάνε και να μην ξανάρθουν...τα έβαλα σε μια ωραιότατη σακούλα σκουπιδιών την έδεσα σφιχτά και την πέταξα.....αλλά guess what!μπήκε στο κάδο ανακύκλωσης...(γιατί όσο και να θες έτσι είναι η ζωή και αυτές οι στιγμές πάντα θα υπάρχουν...θα ξανακλάψεις, θα θυμώσεις κτλ)
Από αυτά που κράτησα τα πιο σημαντικά είναι ότι...
Έκανα άριστες εργασίες και γνώρισα αξιόλογους καθηγητές....
Γνώρισα ένα άνθρωπο που μου άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή....
Πήρα πτυχίο και ορκίστηκα....
Έκανα την πρακτική μου στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και ομολογώ είναι από τις ομορφότερες εμπειρίες....γιατί το γούσταρα....γιατί ήταν η επιλογή μου...και όταν επιλέγεις είναι όλα ευχάριστα....(άλλωστε η Τμηματάρχης μου πε...ότι και να κάνεις στη ζωή σου να φροντίζεις να ναι επιλογή σου...μήνες μετά κατάλαβα πως είχε απόλυτο δίκιο)
Και προκαταβολικά για το 2012 σας λέω....."μου λείπει η ζωή μου"......αλλά δε θα σταματήσω ποτέ να πιστεύω στα όνειρά μου....

*Graduation*

Χτες ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ζωής μου γράφτηκε....

Με πολύχρωμους ανεξίτηλους μαρκαδόρους.....

Φίλες, φίλοι, γνωστοί, γονείς, αδέρφια, συγγενείς....όλοι εκεί....καθηγητές και συνάδελφοι πια....

Η μέρα της ορκωμοσίας μου είχε φτάσει....

Η μέρα είχε πολύ τρέξιμο....την προηγούμενη νύχτα είπα πως δεν θα αγχωθώ.... αλλά αν σκεφτείς πως ξύπνησα 3 φορές....μάλλον αθέτησα τον λόγο μου...

Ξύπνησα νωρίτερα και από το ξυπνητήρι τελικά γιατί δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια και να περιμένω...

Άρχισα δειλά δειλά να βάφομαι...πρόσεξα την παραμικρή λεπτομέρεια....αυτή την φορά δεν χωρούσαν λάθη...δεν έπρεπε να υπάρχουν στραβά που θα διορθώνονταν έπρεπε όλα να πετύχουν με την πρώτη....και η αλήθεια είναι ότι όταν είμαι αγχωμένη όλα γίνονται καλύτερα...

Γύρισα και λίγο το μαλλί...το έπιασα από τη μια...φόρεσα το ωραίο φορεματάκι μου...έβαλα και την ζακετούλα μου και ήμουν πανέτοιμη....γόβες...φάκελος...κινητό...τα τελευταία πράγματα...

Με το που έφτασα στη σχολή πλάκωσαν οι φωτογράφοι...(εγώ προσωπικά είχα δώσει παραγγελία σε έναν για να μου ρθουν και πιο φτηνά)....8-9 φακοί και να σου λένε κοίτα και λίγο από εδώ...κοίτα αριστερά...κοίτα δεξιά...αμάν έπαθα σοκ...κοκομπλόκο....έτρεμα...ούτε διάσημος να ήσουν...πάντως αν είσαι ψώνιο η ορκωμοσία είναι το ιδανικό μέρος να ποζάρεις δίχως να σε περνάνε για τρελό...δίχως να σε παρεξηγούν και να νιώθεις "διάσημος"....

Τέλος πάντων μία μία οι φίλες μου κατέφταναν...οι γονείς ,τα αδέρφια, η γιαγιά μου...ο ένας και μοναδικός άντρας της ζωής μου (για 5 λεπτά και ας δούλευε σημασία έχει που πέρασε)....

Και αφού βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και αφού πήρα τον όρκο στα χέρια μου....η τελετή ξεκινούσε....

Βρέθηκα έξω από την αίθουσα...η διαδικασία είχε ως εξής....

Έμπαιναν πρώτα όλοι οι συγγενείς γονείς κτλ και εμείς μετά ένας ένας μέσα στο πλήθος....

Την στιγμή που άκουσα το όνομα μου στο μικρόφωνο και περπάτησα στο μεγάλο διάδρομο της ψιλοτάβανης επιβλητικής αίθουσας αισθάνθηκα τόση αμηχανία...πως μέσα σε ένα τόσο τεράστιο χώρο και ασφυκτικά γεμάτο ήμουν απλά ένα μικρό παιδάκι....

Τη στιγμή που δίναμε τον όρκο ήταν νομίζω το καλύτερο σημείο....

Και όταν πήρα και το πτυχίο μου ακόμα καλύτερο....

Μετά δεν σου λέω...τα ίδια....ξανά φωτογραφίες και φωτογραφίες και φωτογραφίες....

Όταν καθήσαμε όλοι μαζί για καφέ...μου ήρθαν τόσες πολλές αναμνήσεις...θυμήθηκα πόσα πολλά μου λείπουν από την σχολή...οι φίλες μου...οι φίλοι μου...όλα...

Και εκείνες οι περίεργες μέρες που ήταν σα να πήραμε ληγμένα έχουν πια περάσει στη σφαίρα του παρελθόντος και εγώ δακρύζω γιατί ξέρω πως δε θα ξαναρθούν αλλά στο μέλλον ελπίζω να ξαναβρεθούμε όλες οι φίλες και πάλι μαζί....

Και η μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση ξέρεις πια ήταν...; να ξέρεις πως έβγαλες ένα καλό πτυχίο μόνο με δική σου προσπάθεια...με δικό σου διάβασμα...χωρίς καμιά αντιγραφή...και εκεί είναι το σημείο που νιώθεις υπερήφανος....

Ένας καθηγητής είπε " είμαστε η βάση, είμαστε οι συνεχιστές της Παντείου, θα είναι εκεί για μας σε ό,τι χρειαστούμε και δε θα τους ξεφορτωθούμε εύκολα".....όχι δε θα μας ξεφορτωθείτε γιατί τώρα κύριε συνάδελφε που όλοι μου εύχονται καλή σταδιοδρομία εγώ δεν ξέρω ακόμα τι να κάνω που να στραφώ και σίγουρα θα χρειαστώ πληροφορίες....

Ναι λοιπόν είμαι επίσημα πτυχιούχος....έβγαλα πολλές φωτογραφίες...κουράστηκα...ζαλίστηκα...αλλά μου λείπουν όλα.......όσο περίεργο και αν ακούγεται...και ας μου λένε κάποιοι τουλάχιστον πήρες πτυχίο και ησύχασες με αυτό ακόμα και αν δεν ξέρεις τη συνέχειά σου ακόμα....Αποφοίτηση πανεπιστημίου έλαβε τέλος....19/12/11 ώρα 10κ30-11κ30 :)))

Έγινες ο κόσμος μου!

Κοιτάζω τα χέρια μου και θυμάμαι το άγγιγμά σου.......

Τις νύχτες ξαπλώνω και κοιτάζω δίπλα μου....κοιτάζω επίμονα μήπως σε βρω και νιώσω το χάδι σου...το άγγιγμά σου...την αγκαλιά σου...

Κοιμάμαι και σε φέρνω στα όνειρά μου...από την δυνατή επιθυμία μου να σε δω....

Μυρίζω το μαξιλάρι που άφησες την μυρωδιά σου....ξυπνάω και είσαι η πρώτη μου σκέψη....

Ακούω μουσική και είσαι το μόνο πράγμα που στριφογυρίζει στο μυαλό μου....

Με έπιασα να σκέφτομαι πως θέλω να γίνω πολλά....να κάνω πολλά...το κίνητρο εκτός από τα όνειρά μου...εσύ....

Και ναι φοβάμαι να παραδεχτώ πως μου λείπει η ζωή που ονειρεύτηκα μαζί σου....και εννοώ να σε βλέπω κάθε μέρα να είμαι εκεί κάθε μέρα...ό,τι και να γίνει....

Αλλά δεν πειράζει....πίστευα στη μοίρα...ακόμα πιστεύω....γιατί όποιο δρόμο και να πάρουμε εκείνη επιλέγει...και για μας επέλεξε....να είμαστε μαζί γιατί τα συναισθήματα μηδενίζουν κάθε απόσταση....

Γιατί δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς εσένα....

Και μετά από τόσα 13....και μετά από τόσους μήνες....έγινες ο κόσμος μου....

Ζω σ'αυτόν καθημερινά......γράφω μέσα όνειρα και επιθυμίες για μας....

Καταγράφω κάθε στιγμή μας....κάθε εικόνα μας...

Πλάι σου μπορώ όλο τον κόσμο να αντέξω..........! 

Stop....

Δεν αντέχω άλλο....δε σας αντέχω άλλο.....

Γονείς....το πιο περίεργο πράγμα στον κόσμο....

Αφήστε με επιτέλους ήσυχη και μόνη μου.....

Σταματήστε να αποφασίζετε για μένα χωρίς εμένα....

Καταλάβετε πως στην Ελλάδα σπουδές δεν σημαίνει δουλειά....

Και πως δουλειά δεν σημαίνει γραφείο....δεν σημαίνει θέση στο δημόσιο....

Αλλά να κάνεις κάτι που σ αρέσει που για σένα είναι διασκεδαστικό....που σου προσφέρει και χρήματα....

Και όχι που να πάρει δεν είμαι ευτυχισμένη....

Και πάντα μέσα μου θα μένει η απορία του τι θα γινόταν αν είχα δεχτεί εκείνη τη θέση, αν είχα μείνει εκεί που ήθελα....και πολλά άλλα....

Αλλά δε θα το μάθω ποτέ και φταίτε εσείς γι αυτό....εσείς που νομίζετε πως κάνετε το καλύτερο....

Αν είναι έτσι το καλύτερο δεν το θέλω....αφού μέσα μου το μόνο ζωντανό είναι εκείνος.....

Και μόνο για εκείνον αντέχω.....

Αλλά φτάνει.....σταματήστε πια να μου λέτε τι να κάνω.....ΣΤΟΠ!

Ξεχωριστό Τσουρεκάκι!

Ήταν τότε που είμασταν ακόμα στην αρχή και με πήρες τηλέφωνο γιατί ήθελες να μου αφήσεις κάτι.....
Ότι είχα φύγει από το σπίτι....και μετά περάσανε οι ώρες και ήρθες....και ήταν ένα τσουρεκάκι.....
Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα.....απλά το θυμήθηκα....ίσως γιατί είναι η πιο ωραία πράξη που έχουν κάνει ποτέ για μένα....
Ίσως γιατί νοσταλγώ στιγμές.......αλλά να....είναι η απόδειξη πως δε ξέχασα τίποτα......
Και ήταν από τα πιο ωραία τσουρεκάκια που είχα φάει....φτυστό με αυτό της φωτογραφίας.....
Και έτσι έγινες το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου.... <3 <3 <3

He is my everything........

Μέσα σε λίγους μήνες τα έζησα όλα....
Την απρόσμενη χαρά....τον έρωτα...και μετά το "θάνατο"....
Και γύρισα στην αρχή από το σκοτάδι χωρίς εκείνον και ζούσα στη σκιά...στη δική του σκιά....
Και μετά να σου πάλι η χαρά και ο έρωτας και όλα τα ωραία μαζί....(πάλι μαζί του)
Θέλω αυτή τη φορά να με αφήσετε να δακρύσω όχι γιατί σπάω ή λυγίζω αλλά γιατί είμαι τόσο ευτυχισμένη και νιώθω λες και με έκαναν πρωταγωνίστρια σε παραμύθι....που το παίζουν στο θέατρο...μόνο που είναι το θέατρο της ΖΩΗΣ.....
Για μία και μοναδική φορά....με αφήνουν να θεοποιώ και να λατρεύω κάποιον....(εκείνον -Π-)
Με αφήνουν να υπάρχω στη σκηνή (στην αγκαλιά του)....να με λούζουν τα φώτα ( τα χάδια του)....
Να ακούω το χειροκρότημα (το γέλιο του).....να αισθάνομαι τα βλέμματα όλα επάνω μου (το βλέμμα του)...
Να γεύομαι τα δικά του φιλιά....να ενώνονται τα θέλω μας....μέσα σε μια ατέρμονη σιωπή....που σπάει μόνο από ηδονή.....
Και η αγαπημένη μου σκηνή να τον κοιτάζω καθώς κοιμάται.....είναι ό,τι πιο όμορφο έχουν δει τα μάτια μου.....
Και αν αναρωτιέσαι θα ήθελα πολύ να είμαι συνέχεια εκεί....αλλά σου έχω πει καμιά φορά δεν είναι όλα όπως τα θέλουμε....και όταν η αυλαία πέφτει, περιμένουμε πάλι τη μέρα που η σκηνή ανοίγει....
Και όσο ανυπόμονη και αν είμαι και όσο και αν θέλω να παιζόταν το έργο κάθε μέρα...περιμένω....και περιμένω γιατί πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο....
Γιατί είναι κάτι που δεν εξατμίζεται από μέσα μου....γιατί έχει σπάσει ταμεία αυτό το έργο (το ταμείο της καρδιάς μου)....και τη στιγμή που θα με σφίξει στην αγκαλιά του πάλι ξέρω πως θα νιώθω σαν πρωταγωνίστρια που πήρε όσκαρ....που έχει τα πάντα....γιατί είναι τα πάντα.....

Φοβάμαι....

Θέλω τόσο να γράψω για τις μέρες μου....
Θέλω τόσο να γράψω για όλες τις υπέροχες στιγμές μου αλλά δεν βρίσκω τις λέξεις....
Και εκεί που ψάχνω κάτι με πιάνει....
Ένας φόβος....να μην μ αφήσεις πάλι....νιώθω τόσο ευάλωτη...νιώθω τόσο περίεργα....
Απλά φοβάμαι.............. :(

My secret side

Γύρισα από το σκοτάδι χωρίς εσένα και ζω στη σκιά.......
Στη σκιά σου.......

Άλλο ένα 13....

Μάντεψε....
Ο μήνας έχει 13.....πως περνάνε έτσι οι μήνες....5 μήνες από τότε που είσαι μέσα στη ζωή μου...
Υπέροχοι μήνες....
Δε ξέρω πια τι έχουμε....δεν ξέρω αν είναι σα να μη χωρίσαμε ποτέ....
Δε ξέρω που θα βγει αλλά ούτε θέλω να μάθω...θέλω απλά να το ζω...να σε ζω....
Τα χιλιόμετρα δεν έχουν σημασία....όταν οι ψυχές θέλουν το σώμα ναι είναι αλλού αλλά αυτές πάντα μαζί....
Και συναντιούνται μέσα σε όνειρα....και χάνονται με το φως του ήλιου.....
Και πάλι δεν έχει σημασία αφού οι σκέψεις μέσα στην ημέρα βρίσκουν και πάλι τις ψυχές μαζί και περιμένουν τα άστρα να φανούν και να ξαπλώσουν ....ώσπου να έρθει η μέρα που θα αγγίζουν ο ένας το σώμα του άλλου και θα του ψιθυρίζουν "θυμάσαι";; και θα απαντάνε "θυμάμαι πως κάθε βράδυ ονειρευόμουν και να που τώρα είσαι πραγματικότητα".... 

One tear for my life!

Πρόσφατα διάβασα κάπου πως οι άνθρωποι καμιά φορά κλαίνε όχι επειδή είναι αδύναμοι αλλά γιατί είχαν παραμείνει για πολύ καιρό δυνατοί......
Έτσι και εγώ απόψε.....σταμάτησα να είμαι δυνατή......λύγιζα λίγο λίγο....δε το είχα καταλάβει...έσπασα...για μερικά δευτερόλεπτα και αμέσως επανήλθα......είναι από κείνα τα δάκρυα που βγαίνουν στεγνώνουν και δεν υπάρχουν άλλα....
Δάκρυα από θυμό....
Δάκρυα επειδή δεν ονειρεύτηκα έτσι τη ζωή μου.....
Δάκρυα γιατί θα ήθελα να είμαι 225 χιλιόμετρα μακριά....να τον αγκάλιαζα....να ένιωθα την ανάσα του έστω μια στιγμή....και μετά ας έφευγα γιατί θα έπρεπε.....
Και εδώ κολλάει το pollaoneirakaneis@hotmail.com......και αφού κάνω όνειρα ας πάω στο κρεβατάκι μου και ποιος ξέρει ίσως να ονειρευτώ.....γιατί τουλάχιστον εκεί είμαι ευτυχισμένη!

My fairytale.....

Μπαίνω γράφω αφήνω για λίγο τον κέρσορα να αναβοσβήνει και μετά φεύγω με ένα κλικ.....αλλά αυτή τη φορά θα γράψω το δικό μου παραμύθι........

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια κοπέλα που έψαχνε την ευτυχία....την ήθελε τόσο πολύ που όσο την κυνηγούσε άλλο τόσο την έχανε....και μετά από πολλές τρυκυμίες πίστεψε πως την βρήκε...το πίστεψε μέχρι να γίνουν όλα άνω κάτω και να μείνει με τα γιατί της.....έτσι μια μέρα βυθίστηκε στις σκέψεις της καθώς κοιτούσε τη μπλούζα του...το μόνο που είχε από αυτόν.....
Δεν ήταν δώρο...ήταν δική του...μια μπλούζα που είχε αγγίξει το δέρμα του....είχε τη μυρωδιά του....
Και εκείνη την κρατούσε σαν το πιο πολύτιμο πράγμα στο κόσμο....
Την έβαζε κάτω από το μαξιλάρι της και τις νύχτες την αγκάλιαζε....για να τον αισθάνεται....
Ανακουφιζόταν μόνο από τη μυρωδιά της.....έκλεινε τα  μάτια της και τον σκεφτόταν....
Σκεφτόταν όλα εκείνα τα βράδια που το σώμα της ταίριαζε τόσο με το δικό του....που ο μορφέας τους αγκάλιαζε και ήταν ένα....που ταίριαζε τόσο που βολευόταν....αυτή που δεν μπορούσε καλά καλά με τον εαυτό της να κοιμηθεί....
Θυμήθηκε την εικόνα του...να χαμογελάει....και να φοράει αυτή τη λευκή μπλούζα με τα χρυσά γράμματα...και τότε που έφευγε τον φιλούσε γλυκά και την έπαιρνε μαζί της για να τον νιώθει μέχρι να τον ανταμώσει ξανά.......
Και κάπου εκεί....μια φωνή της έκοψε τις σκέψεις.....και πριν βγει για τα καλά από τις σκέψεις αναρωτήθηκε....: άραγε υπάρχει κάτι που να μυρίζει όπως αυτός;;; και το μυαλό της σχημάτισε μια λέξη -ΟΧΙ-

Αυτός που φεύγει δε νικά και αυτός που μένει δε ξεχνά!

Τα κύτταρα του μυαλού μου, ψιθυρίζουν λέξεις....τα μάτια μου έχουν εικόνες....μέσα μου κυλάνε συναισθήματα....
"μου λείπεις", "σε σκέφτομαι", "νοστάλγησα τα ματάκια σου"......
Τρεις λέξεις, ένα "προτιμώ να μη στο πω", ένα "δε θέλω να φέρω άλλα δάκρυα" και όλα αυτά μαζί είναι αρκετά.....

Είναι από εκείνα τα μαγικά μηνύματα που δε πιστεύεις ποτέ πως θα τα διαβάσεις και όμως συμβαίνει....
Και γίνεται όταν έχεις καταθέσει όλα σου τα όπλα πια.... που η κάθε μέρα σε σπρώχνει λίγο πιο κει...λίγο πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού και εσύ απλά μουδιασμένος παρατηρείς.....
Και έρχεται αυτό το μήνυμα για να ξέρεις ότι όλα αυτά που ανόητα πάντα υποθέτουμε είναι αλήθεια....
Και θες να βάλεις τα κλάματα όχι γιατί πονάς....-αυτό είναι άλλο-....να τα βάλεις γιατί σκέφτεσαι πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι....
Και θες να τρέξεις να χαθείς στην αγκαλιά του..... και ξέρεις πως δεν μπορείς....
Και αυτό που σε σταματά είναι η πραγματικότητα....αυτό είναι το μόνο εμπόδιο....
Και προσεύχεσαι με όλη σου την ψυχή να τον δεις στα όνειρά σου....να τον ανταμώσεις εκεί που θα ναι μόνο δικός σου....που δε θα τον μοιράζεσαι ούτε με τον εαυτό σου...
Και φευγαλέα σκέφτεσαι -η απόσταση μας ξεγέλασε τελικά-

Μη φοβάσαι..αρκεί που υπήρξαμε μια φορά μαζί κ βάλαμε αλλιώς τα αστέρια στον ουρανό κ γίναμε λόγια σε σελίδα άγνωστου ποιητή! 

                                          

One song....so many feelings!

Σ αγγίζω μια φορά εκεί στο πουθενά και χάνομαι μετά....
Να ξέρεις όλη τη ζωή μου δίνω σώμα και ψυχή φτάνει πάλι να'μαστε μαζί....δε με νοιάζει που πηγαίνω ούτε που θα βγει....είσαι εσύ το τέλος μου και αρχή.......!

Lovely Blog Award

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου  την Lyriel που θεωρεί αξιαγάπητο το blogaki μου και σκέφτηκε να μου προσφέρει ένα τέτοιο βραβείο..........!
Σε φιλώ......! :)))))

Βραβειάκι!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ήλι που με τιμά ιδιαίτερα με το παραπάνω βραβειάκι.......!

Υποθέτω πως και εγώ 7 πράγματα πρέπει να πω για τον εαυτό μου.... και μετά να το παραδώσω σε 15 bloggers!

1. Λοιπόν παθιάζομαι πολύ με ό,τι κάνω και με όποιον και ό,τι με ενδιαφέρει.....
2.Αγαπώ υπερβολικά και όταν ερωτεύομαι είμαι έτοιμη να θυσιάσω πολλά....μ'αρέσουν οι πράξεις και μισώ τα λόγια....γενικά όλα τα κάνω σε υπερβολικό βαθμό....σκέφτομαι πολύ,αναλύω πολύ,κλαίω πολύ, γελάω πολύ, μιλάω ακατάπαυστα.....
3.Θέλω να μάθω ισπανικά και ιταλικά....(αλλά περιμένω να πάρω το proficiency στα αγγλικά πρώτα)
4.Αγαπημένη μουσική δεν έχω....και αυτό γιατί ακούω κομμάτια όλων των ειδών.....πάει ανάλογα με την ψυχολογία μου....
5.Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο...κάποιοι θα πουν πως πάσχω από κατάθλιψη,άλλοι πως είμαι απαισιόδοξη,στην πραγματικότητα όμως μ'αρέσει χωρίς ιδιαίτερο λόγο.....
6.Κάποτε ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία αλλά αν είχα σπουδάσει εκεί ίσως να μην είχα ακόμα πτυχίο...να μη γνώριζα τα άτομα που γνώρισα και πάει λέγοντας....πιστεύω στη μοίρα...
7. Φοβάμαι μήπως δεν καταφέρω όσα θέλω στη ζωή μου.... θέλω να πετύχω... να χω δική μου δουλειά και χρήματα.......(βέβαια με την οικονομική κρίση δεν ξέρω πόσο αισιόδοξη είμαι ακόμα αλλά θα δούμε)

Αυτά από μένα...........!

Δελεαστικό το κουμπάκι που γράφει PLAY!

Έχω βάλει το μυαλό μου στο repeat....

Οι σκέψεις και οι αναμνήσεις παίζουν...σαν ταινία....ξανά και ξανά....

Όσες φορές και να την δω κάθε που τελειώνει εγώ πατάω ξανά το play.........

Και ψάχνω το happy end και ας ξέρω πως δεν υπάρχει.."δε θα υπάρξει"-"εεε ξύπνα" -"με ακούς;;; δε θα υπάρξει"......ναι δε θα υπάρξει σε ακούω εαυτέ μου αλλά εγώ ψάχνω ακόμα.....μάταια......

Κάπου εδώ είναι η "λανθάνουσα κατάσταση" στην οποία βρίσκομαι......ίσως γιατί πιστεύω πολύ στα παραμύθια με ωραίο τέλος....

Και όσο δεν αλλάζει αυτό το τέλος τόσο δεν αλλάζει και αυτό που νιώθω μέσα μου...."πότε θα σταματήσει εαυτέ μου ε;" "πότε;" αλλά αν ήξερες το πότε θα το ήξερα και εγώ.......

Broken Dreams!

Σαν σήμερα.... θα κλείναμε 4 μήνες.......
Θα χαμογελούσα όπως έκανα πάντα....κρυφά.......θα χαζοχαιρόμουν......
Τα όνειρα όμως καμιά φορά σπάνε.........
Το δικό μας.... γλίστρησε από το χέρια μας και πριν το καταλάβουμε έσπασε....
Εγώ έπεσα από το συννεφάκι μου και φώναξα ένα φορείο ρε παιδιά......περαστικά μου!

Όταν μιλά η καρδιά τι σημασία έχουν οι θεωρίες;

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε σύγχυση.....στις σκέψεις μου....στην ψυχολογία μου...παντού!
Όσοι είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε....
Δεν υπάρχει μαγικό κουμπάκι που να βάζει στο off τα συναισθήματα.....
Δεν υπάρχει κουμπάκι που να απενεργοποιεί τη λειτουργία για να μη σκέφτεσαι....
Αν υπήρχε πρώτη απ όλους θα τα είχα χρησιμοποιήσει....
Δεν υπάρχει delete σε ανθρώπους και καταστάσεις.......αυτό το κουμπί δε θα το χρειαζόμουν....
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σου λένε πως η ζωή συνεχίζεται....
Τι νόημα έχει να τη συνεχίζεις επιφανειακά όταν ο θάνατος υπάρχει μέσα σου....;
Όταν κάθε σου κύτταρο και κάθε σου σκέψη ολοκληρώνεται από εκείνον.....
Όταν το μυαλό σου και η καρδιά σου έχουν πάνω ταμπελάκι που λέει reserve αλλά ξέρουν όλοι πως κανείς δε θα φανεί......
Όσες παρομοιώσεις και να κάνω δεν έχουν σημασία....τι θεωρίες και ρητά.....αφού τα μισά μας δυσκολεύουν και τα άλλα μισά μας διευκολύνουν... άρα αυτοαναιρέσεις......
θέλω να σας πω λόγια από τις σκέψεις της καρδιάς μου.....
Να θυμηθώ το ρίγος που ένιωσα από την αγκαλιά του.... να αναπολώ τη στιγμή που χώθηκα μέσα της και έκλαψα -γιατί και οι άμυνες καμιά φορά σπάνε-
Οι δικλείδες ασφαλείας χάνονται και δε σε νοιάζει γιατί προτιμάς την αλήθεια από το ψέμα....να δείξεις αυτό που νιώθεις και όχι κάτι που δεν είσαι...
Να θυμηθώ τα δάχτυλά του πάνω στο υγρό πρόσωπό μου να σκουπίζουν τα δάκρυα......τη ζεστή αγκαλιά του....την ανάσα του γύρω από το λαιμό μου και τα απαλά φιλιά πάνω του που σε κάνουν να θες να κλάψεις πιο πολύ.....
Να κοιτάς στα μάτια και να βλέπεις μια απόφαση που σε πληγώνει...και παράλληλα το θέλω της δικής του καρδιάς που όμως το υπερνικά η λογική του.....οι καταστάσεις....οι συνθήκες.....η εποχή........
Μα πάνω απ'όλα να θυμάσαι εκείνο το φιλί...........που όσες φορές και να το φέρεις στο μυαλό,
σου προκαλεί τα ίδια ακριβώς συναισθήματα.....την ίδια έλξη........και εκεί βάζεις ξανά τα κλάματα γιατί θα ήθελες να μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο και να τον σταματήσεις σε κείνη τη στιγμούλα...που σε σημάδεψε σαν σφαίρα από όπλο......και άκουσες την καρδιά σου να σου λέει-υπέκυψα στο τραύμα μου-

Όλα είναι δρόμος..πάντα ήταν..!!

Θυμάμαι μια ζωή να ψάχνω έναν ιδανικό κόσμο....να φτιάχνω κόσμους να μπορώ να χωράω τα όνειρά μου.....
Να κυνηγάω όνειρα... να νομίζω πως τα πιάνω και κείνα να ανοίγουν την πόρτα κρυφά τα βράδια και να φεύγουν....
Πάντα έκανα όνειρα-δεν πετυχαίνανε-φταίω και εγώ που έμπλεκα σε πράγματα ήδη μπερδεμένα....Να ξέρω την αρχή και το τέλος μαζί.... και παρόλο που το γνώριζα έπαιζα.... δεν ήταν θέμα εγωισμού, ήταν για να αποκαλύψεις τα σάπια εγώ των γύρω σου....
Το να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη -και να μη τρομάζεις-θέλει μεγάλα κότσια......
Πάντα πίστευα πως αυτός που πληγώνει είναι γιατί κάποτε έχει πληγωθεί.... και πάντα η ατάκα μου μία σε αυτό το σημείο-Και εγώ έχω ένα σωρό απωθημένους ουρανούς αλλά δεν πληγώνω τα άστρα-.....και ας ήξερα πως απωθημένα δεν έχω αλλά δεν έβρισκα καλύτερη παρομοίωση να αποδείξω στους γύρω μου πως το να παίζεις με αισθήματα δεν είναι και ό,τι καλύτερο.... πως ο καθένας από εμάς είναι σε θέση να γνωρίζει ποιους αξίζει να πληγώνει και για ποιους θα άξιζε να ρισκάρει......

Καλημέρα θα μου λένε και δε θα το καταλαβαίνω!

Γύρισμα σπίτι μουδιασμένη....
Με ένα κόμπο στο στομάχι....από αυτούς όταν χάνεις κάτι που αγαπάς....
Έκατσα στον υπολογιστή.....με διαπέρασε τόσο κρύο....
2 φορές έβαλα θερμόμετρο τίποτα...υποθερμία!
κατέβηκα να πάρω γάλα....έτρεμα....σαν πρεζάκι που του χες κλέψει τη δόση του...
Που έτρεμε και δόση δεν υπήρχε....
Ανέβηκα δειλά τα σκαλιά του σπιτιού και βρέθηκα πάλι στο λαπτοπ....
Τα δάκρυα είχαν στεγνώσει πια....αλλά αυτό που ένιωθα ήταν χειρότερο....
Συνέχισα να τρέμω και να κρυώνω...
Ξάπλωσα.....παρακαλούσα να αποκοιμηθώ...
Δεν μου ήταν καθόλου εύκολο.....
Τα κατάφερα....ούτε 6 ώρες βέβαια δεν αφέθηκα στον μορφέα αλλά ας είναι....
Αυτή τη στιγμή γράφω με κοφτές αναπνοές και δάκρυα που σιγά σιγά στεγνώνουν....
Μόνο μια ερώτηση στριφογυρίζει στο μυαλό μου "γιατί το χάσαμε έτσι, τι πήγε στραβά" ;;
Δε θα μάθω ποτέ.... και πάντα θα απορώ.... αυτές που είναι με κάποιον χρόνια νιώθουν πάντα ερωτευμένες ή τους κρατά μαζί η συνήθεια;

Αν μου επιτρέπετε....θα ρεπάρω!

Σαν τρένα πάνω σε γραμμές είμαστε όλοι....και η ζωή μια τροχιά που παλεύεις να είσαι μέσα....
Δεν ήμουν και δεν θα γίνω μίζερος άνθρωπος....υπάρχουν στιγμές που λυγίζω αλλά την μιζέρια και την μεμψιμοιρία δεν τις αντέχω.....
Έχω μάθει στην ζωή μου να δέχομαι αυτά που μου συμβαίνουν γιατί όπως και να χει δεν μπορώ να τα αλλάξω....
Περνώ απλά μια δύσκολη φάση.....ίσως την δυσκολότερη της ζωής μου...
όταν εκεί που πίστευα πως όλα ήταν τέλεια όλα έκαναν μια τούμπα και γύρισαν.....που άλλα ήθελα για μένα...που άλλα ονειρεύτηκα... και αλλιώς ήρθαν τα πράγματα.....Θα το ξεπεράσω .... το ξέρω...πάντα έτσι έκανα με ό,τι και αν έπρεπε να αντιμετωπίσω....
Όσο χάλια κι αν είμαι εξακολουθώ να χαμογελώ....και αφού μπορώ να το κάνω ακόμα έχω κάνει τη μισή διαδρομή.....
Έχω τόσα πολλά να βγάλω από μέσα μου και ειλικρινά δεν ξέρω από που ν' αρχίσω....
Νιώθω να πνίγομαι μέσα σε σκέψεις μπερδεμένες...και όνειρα κουρελιασμένα........
Πιστεύω στην μοίρα......πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία.....
Πιστεύω πως βαδίζουμε σε μια πορεία προδιαγραμμένη, προκαθορισμένη.....
Κουράστηκα όμως.... ψυχολογικά κυρίως....
Σήμερα παίρνω ρεπό..έχω ήδη λυγίσει.....μου επιτρέπετε να σπάσω;;;

Τη ζωή μου πίσω........!

Κοίταξα τα δαχτυλά μου όπως αιωρούνταν τρεμάμενα πάνω από το μαύρο πληκτρολόγιό μου......

Τα δάκρυα στα μάτια περίτρανα ήταν εκεί....

Αφορμή: τα αγγλικά....

Δεν γίνεται μετά από 7 χρόνια να μπαίνεις σε τμήμα proficiency και να νομίζουν όλοι ότι μπορείς έτσι εύκολα να αγγίξεις το επίπεδο των άλλων παιδιών......απλά δεν γίνεται.....

Γενικά;;;;;

Όλα.... όλα αυτά που κατ επανάληψη έχω πει.....

Μια ερώτηση στους δικούς μου : Είμαι ευτυχισμένη;..... αν νομίζουν ναι... ας το ξανασκεφτούν.......!

Θέλω τη ζωή μου πίσω.............!

Νιώθω πως η πίεση θα μου σκίσει το πρόσωπο.... ότι θα ξεχυθεί από μέσα τόσος πόνος....

και εγώ θα μαι εδώ να κοιτάω.......απλά να με κοιτάω να ξεψυχάω!

Θεωρίες και πιστεύω στο μπλέντερ του μυαλού !!

Ήμουν πάντα της γνώμης πως αγάπη δεν υπάρχει με την έννοια του ξεχωριστού και ανεπανάληπτου συναισθήματος....
Αγαπάμε τους φίλους, τους γονείς, τα αδέρφια, τους συγγενείς....( καλά όχι όλους απαραίτητα), τον άλλο σαν άνθρωπο.... γιατί μη μου πεις ότι μπορεί να σαι με κάποιον και να μην τον αγαπάς... εκτός και αν είσαι μαζί του από συμφέρον.... όπως και να χει η αγάπη χωρίζεται σε είδη... εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους...
Πίστευα πάντα πως αυτό που ξεχωρίζει την αγάπη για ένα σύντροφο είναι η ύπαρξη του έρωτα....
Γιατί όταν ερωτεύεσαι δυνατά... όχι από συνήθεια και ανάγκη... σταματάς  να ψάχνεσαι.....δεν κοιτάς παραδίπλα.. δε σε νοιάζει να κοιτάξεις... κοιτάς μόνο αυτό που έχεις κοντά σου..γυρίζεις τον κόσμο ανάποδα για να σαι μαζί με κάποιον.... σε άλλη περίπτωση δίνεις μια και τα παρατάς... για να μη δεθείς για να μη πονέσεις μετά για όλα τα μη που θα μπορούσε να βάλει ο νους σου.... αλλά όχι δεν το κάνεις υπάρχει έρωτας... πολεμάς!!! και όπως λέει ο στίχος " αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"
Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν τι είναι αγάπη.... άνθρωποι που αντί να ψάξουν να βρουν τους λόγους που ψάχνονται συνέχεια κοιτάνε αλλού...
Αλλά βλέπεις εγώ δεν πάσχω από στρουθουκαλισμό... δεν κρύβομαι δηλαδή πίσω από το μικρό μου δαχτυλάκι.....όταν περνάω μια φάση το ψάχνω.... μέσα μου....
Κάποιοι επιβάλλουν στον εαυτό τους να μην ξαναερωτευτούν,  επιβάλλουν στον εαυτό τους να μένουν στάσιμοι σε μια κατάσταση που τελικά μάλλον τους βολεύει... την επιλέγουν συνειδητά... γιατί είναι εύκολο το μονοπάτι.... είναι αυτοί που δεν θέλουν τίποτα και κανέναν πάνω από το κεφάλι τους...
Που σκέφτονται το εγώ τους... και την πάρτη τους... "πέρασες καλά; πάμε παρακάτω"... κάπως έτσι!
Και υπάρχουν και άνθρωποι που ψάχνουν απεγνωσμένα το άλλο τους μισό....
Αν και υπερτιμιμένο αυτό το 'άλλο μισό'..... υπάρχουν άνθρωποι που απλά περιμένουν πότε θα ανοίξεις δειλά την πόρτα σου και θα τους αφήσει να περάσουν....
Κάποτε μου είπαν " να θυμάσαι πως οι μεγάλοι έρωτες και οι μεγάλες αγάπες γεννιούνται από αυτά που αρχικά δεν πιστεύαμε πως τα θέλουμε πολύ"......
Και ξέρω πως όλα είναι θεωρίες... πως όλα είναι σχετικά....
Και αναρωτιέμαι... τελικά αυτοί που λένε πως δεν είναι για σχέσεις πόσο γεμάτοι νιώθουν....;
τι αισθήματα έχουν νιώσει...; τελικά πόση ευχαρίστηση νιώθουν.... πόσο καλά είναι με τον εαυτό τους και τελικά μήπως κάτι τους λείπει;;;; αυτό το να ξέρουν πως κάποιος νοιάζεται; πως κάποιος είναι εκεί όταν νιώθουν πως δεν μπορούν να πουν αυτό που έχουν σε κανέναν;
Και για να μαι ειλικρινής υπάρχει μεγάλη διαφορά στο ζω για την πάρτη μου με το πορεύομαι με κάποιον.... αυτός που ζει για τη στιγμή κοιτάει κάποτε πίσω του και θυμάται μόνο στιγμές ευχαρίστησης.... αυτός που πορεύεται με τον άλλο κοιτά πίσω του και βλέπει άπειρες στιγμές... καλές κακές αλλά μια ζωή γεμάτη....
Και όπως είπε ο Θανάσης Βέγγος "έπρεπε να γεράσω αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια....Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και εσύ όσο μεγαλώνεις..." κάπου μέσα σε αυτό ίσως βρίσκεται αυτό που πραγματικά λέγεται αγάπη....
Και ξέρω πως Αγάπη=δίνω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα.....! Και εγώ λέω Αγάπη= να παλεύεις και να κάνεις τα πάντα για ένα όνειρο που μόνο εσύ βλέπεις!!!

Όνειρο ήτανε!

Σε λίγες μέρες όλα θα μπουν σε κουτάκια....
Μικρά, μεγάλα.... τι σημασία έχει....
Όλα τα άψυχα αντικείμενα θα τοποθετηθούν με προσοχή μέσα σε κούτες....
Σιγά σιγά ο χώρος θα αδειάσει.... κάθε δωμάτιο θα γίνεται ξαφνικά ψυχρό..... δε θα έχει έπιπλα.... θα ναι άδειο.... θα μένει άδειο....
Και εγώ θα βάλω στα κουτάκια του μυαλού μου όλες μου τις αναμνήσεις των φοιτητικών χρόνων θα χαμογελάσω..... και το περίεργο: Όλοι θα νομίζουν ότι είμαι ευτυχισμένη για το πτυχίο, για τη δουλειά, για όλα....
Και η αλήθεια θα είναι άλλη.... αλλά ποιος νοιάζεται.... κανείς ποτέ δεν νοιάστηκε γιατί να το κάνει τώρα...
Αθήνα: όνειρο ζωής από μικρό παιδί.....
Αθήνα: τελικά όνειρο ζωής για μια ζωή.....!
Στόχος: να γυρίσω σύντομα
Υπόσχεση: να είμαι εδώ σε κάθε ευκαιρία
Φόβος: να μη καταφέρω να πετύχω όσα θέλω
Με μια λέξη..... μετακομίζω.... και αυτό όχι δεν ήταν όνειρό μου! 

Εμμονή!

Σήμερα θα σου μιλήσω για τις εμμονές μου.....

Γι αυτές που είχα όταν ήμουν μικρή.....αυτές που δεν τις έλεγα σε κανένα μέχρι να αρχίσω να τις πετάω στην πλάκα για να ακούω ότι λέω βλακείες!

Και η αλήθεια είναι πως μία ήταν η χειρότερη....πίστευα λοιπόν πως είμαι υιοθετημένη.....

Πίστευα πως δεν ήταν η πραγματική μου μάνα... πίστευα πως δεν έχω πραγματικό πατέρα και ακόμα χειρότερα πως δεν έχω αδερφό....

Σκέψεις που όσο μεγάλωναν με φόβιζαν....

Και άρχισα να ψάχνω τις φωτογραφίες όλα... τα πάντα... αυτό που με έκανε να το πιστεύω πιο πολύ ήταν ότι είχαμε τον ομφάλιο λόρο του αδερφού μου και πουθενά το δικό μου...

Ανόητες σκέψεις ενός παιδικού μυαλού...

Σκέψεις όμως που άλλαζαν ανάλογα με την εποχή....τη μια έλεγα όχι λες βλακείες την άλλη έλεγα δεν μπορεί να μαι παιδί τους....

Όμως μεγάλωσα... τους έμοιασα... είδα πως είμαι παιδί τους...

Η εμμονή εξανεμίστηκε και όμως τώρα χρόνια μετά μου γεννήθηκε το μίσος... όχι δεν είναι εμμονή είναι συναίσθημα.... αλλά γι αυτό θα μιλήσω σε επόμενο ποστ!

Μια απάντηση που όμως δε στέκεται ικανή να μου αλλάξει τη ζωή!

Ήρθε.....
Η απάντηση που θα μου άλλαζε τη ζωή ήρθε... μόνο που άργησε....
Μόνο που τώρα αποφάσισαν άλλοι για μένα...
Θα μπορούσα να τα έχω όλα.... να μείνω εκεί... να έχω τη δουλειά μου....αυτό που τελικά ήθελα....και όμως θα φύγω....
Γιατί κάλλιο να φύγεις και να χεις προυπηρεσία πάνω σε οικονομικά για 18 μήνες....παρά να είσαι μια πωλήτρια.....
Το κυνήγησα τόσο τότε....
Δεν ξέρεις τι πέρασα για να στείλω το βιογραφικό μου εκεί.... και ναι με πήραν να ρωτήσουν αν ακόμα ενδιαφέρομαι.... και ήθελα τόσο να φωνάξω ναι... ήθελα τόσο να τα τινάξω όλα και να πάω...
Και όμως δεν μπορούσα.... μέσα μου δε θα μαι ποτέ ευτυχισμένη για τους υπόλοιπους 18 μήνες....
Μέσα μου θα το κρατάω στον εαυτό μου στους γύρω σε όλους.....
Αποφασίσατε για τη ζωή μου.... γιατί; Για το καλό μου θα απαντήσετε και εγώ δε θα μπορώ να το καταλάβω.... θα το δω... όμως δε θα νιώσω ικανοποίηση.....

Someday......Maybe.......

Είναι στιγμές που θα ήθελα να έχω γεννηθεί σε άλλη οικογένεια... σε άλλη πόλη... να είχα μια αδερφή...

Είναι στιγμές που δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έχω και όμως άλλες τόσες είναι που θέλω όλα να τα αλλάξω... να μπορούσα να τα αλλάξω.... και ξέρω πως δεν γίνεται....

Και πως φτάνουμε σε αυτό το σημείο....!

Είναι πράγματα και καταστάσεις που δεν σου αρέσουν και μαζεύονται με τα χρόνια....αυτά περνάνε αλλά όλα τ' άλλα συσσωρεύονται μέσα σου... δε θα τα πεις ποτέ... ίσως κάποτε.... κάποτε.... να σου βγουν σαν μεγάλα ξεσπάσματα...απωθημένα....

Γιατί η αλήθεια είναι αυτή που δεν παραδέχτηκα ποτέ.... δεν ξανάδωσα πανελλήνιες όχι γιατί δεν άντεχα αλλά γιατί προτιμούσα να χαραμίσω το όνειρο της ψυχολογίας, που μια δεύτερη χρονιά ήταν σίγουρο, μόνο και μόνο για να φύγω από το σπίτι.... 

Δεν λέω ότι δεν μεγάλωσα σωστά.... αλλά ποτέ δε με κατάλαβαν....

Ούτε τώρα το κάνουν... αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα.... θέλουν να κάνω μεταπτυχιακό ενώ έχουν επιλέξει ότι θα δουλεύω... άρα με πάνε ένα χρόνο πίσω σε αυτό που εγώ θέλω και ονειρεύομαι... γιατί το μεταπτυχιακό δεν πάει μαζί με τη δουλειά σε μια άλλη πόλη... απλά δεν είναι εφικτό... εκτός και αν ήμουν αεροπλάνο.... το πρωί στη μια πόλη το απόγευμα στην άλλη....

Δεν είναι ωραίο να ζητάνε οι γονείς σου περισσότερα από εσένα επειδή είσαι το παιδί που διαβάζει κτλ....μαλακίες.... απαιτώ ισότητα....

Σε μένα έλεγαν τσ τσ πολύ ακριβό αυτό όταν την ίδια στιγμή ο αδερφός μου αγόραζε μάρκα παντελόνι των 100 και βάλε........

Δεν μου αρέσει που η φοιτιτική ζωή μου τελειώνει φέτος... γιατί θα γυρίσω σε αυτό το σπίτι που το μόνο που ακούω συνέχεια είναι κάνε εκείνο κάνε το άλλο.... με φωνάζουν για φαγητό....συγνώμη το άκουσα δεν είμαι κουφή και με το να με φωνάζουν 2-3-4 φορές είναι καθαρά εκνευριστικό.... ας σεβαστούν επιτέλους έναν άνθρωπο που έμαθε 4 χρόνια τώρα να έχει την ησυχία του και δεν του έλειπε κανείς παρά ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σε τίποτα γιορτές....γιατί αν και τους γονείς τους πεθυμούσε δεν ένιωθε την ανάγκη να βρίσκεται στο περιβάλλον αυτό...δεν γούσταρε... γιατί στην τελική ο καθένας εκεί μέσα εδώ και πολύ καιρό είναι στον κόσμο του και κάνει ό,τι του γουστάρει.....

Δεν αντέχω... θέλω τόσα να πω... κάποτε σου είπα ίσως και να τα πω............ ίσως με ακούσουν..... ίσως δεν καταλάβουν αλλά μπορεί και ναι....ΙΣΩΣ

Do you believe in fate?

Μου λέγαν πως η ζωή είναι ένα ανέκδοτο... ένα παιχνίδι.....
Αν είναι ανέκδοτο γιατί δεν γέλασα.... αν είναι παιχνίδι γιατί ακόμα η παρτίδα δεν τελείωσε.... ή καλύτερα γιατί κάθε παρτίδα που αρχίζει με βγάζει χαμένη στο τέλος της;
Μου έλεγαν πως τα όνειρα δεν κοστίζουν... μπορώ να κάνω αμέτρητα....γιατί δεν μου έμαθαν όμως πως μπορώ να κάνω όσα θέλω αλλά χρειάζεται προσπάθεια για να πετύχω έστω τα βασικά....
Μου μάθαιναν πως τα χρήματα δεν έχουν αξία..... γιατί όμως δεν μου είπαν πως κάποιοι εκεί έξω αγοράζουν συνειδήσεις με τα κωλολεφτά τους.....;
Μου έμαθαν να μην στρέφω το δάχτυλό μου ενάντια σε κανέναν γιατί πάντα τα άλλα τρία δάχτυλα είναι στραμμένα προς εμένα....
Και αν λοιπόν όλα είναι ένα παιχνίδι με κανόνες και κλεψιές ο πόνος ο θυμός η αγάπη που κολλάνε;;;
Έμαθα λοιπόν ότι για να γίνεις μέρος αυτού του παιχνιδιού πρέπει να μυηθείς στον πόνο, να νιώσεις την αγάπη να θυμώσεις για να γελάσεις....και ίσως κάπου εκεί το παιχνίδι να γίνεται ανέκδοτο....

Πονάω αν αναρωτιέσαι!

Θα θελα και εγώ να είχα τόσα χρήματα που απλά να μη με νοιάζει....
Αν θα μείνω... αν θα φύγω....
Αν το μεταπτυχιακό μου θα ναι σε ένα δημόσιο ή σε ένα ακριβοπληρωμένο ιδιωτικό κολλέγιο...
Θα θέλα και εγώ να είχα σπουδάσει ψυχολόγος και ας μου λένε πως δεν είναι αργά....
Να μπορούσα να κάνω αυτά που έχω στο μυαλό  μου....
Αλλά αν και λέμε πως τα χρήματα δεν μετράνε τελικά για να κάνεις πραγματικότητα κάποια όνειρα κοστίζουν πολύ...μετράνε τα γαμημένα....
Θες να πάρεις ένα γαμημένο proficiency, να μάθεις ιταλικά, ισπανικά αλλά και κιθάρα...
Αν ήσουν ένα καλοβολεμένο πλουσιόπαιδο ναι θα τα είχες... όλα... αλήθεια... μπορεί να ένιωθες κενός αλλά θα ήσουν προετοιμασμένος για μια κοινωνία που ζητά πολλά....
Και εγώ φίλε δεν μπορώ να τα έχω όλα αυτά... και βλέπω παιδιά που θα μπορούσαν να έχουν τα πάντα και δεν τα αρπάζουν.... έχουν βολευτεί γιατί να το κάνουν... να ναι καλά ο μπαμπάς και η μαμά....
Και υπάρχουν και άνθρωποι που πρέπει να φτύσουν αίμα.... πονάω αν αναρωτιέσαι....
Πονάω να θέλω και να μην μπορώ... θέλω και μπορώ.... για να θες πρέπει και να μπορείς....και εδώ δεν μπορείς εαυτέ μου..... περιμένω μια αλλαγή.... μια απάντηση... που θα αλλάξει τη ζωή μου.....

Your eyes!!!!!Χρόνια πολλά!!!!

Συνάντησα δυο μάτια..... τα αποκαλώ ματάρες......
Και τώρα εσύ φαντάζεσαι.... ότι θα είναι μπλε ή πράσινα, γαλαζοπράσινα ή γκρι.....
Δεν είναι τίποτα.... είναι απλά καφέ......
Τόσο συνηθισμένα και όμως τόσο διαφορετικά....
Βλέμμα οξύ..... καθαρό..... έξυπνο.......
Με αιχμαλώτισε ένα βλέμμα.... μέσα σε μια στιγμή.....
Μια στιγμή.... το 1/10 του δευτερολέπτου που είναι ικανό να σου αλλάξει δεδομένα
και να σου φέρει τα πάνω κάτω.....
Αυτά τα μάτια σήμερα γιορτάζουν.... αυτά τα μάτια που μέσα τους χάνομαι.... που με αιχμαλωτίζουν....
Χρόνια πολλά ματάκια μου! :)

Δώσε τίτλο αν μπορείς.... τι νιώθεις?????

Εγώ το λέω άγχος.... παλεύω να νικήσω τον ίδιο μου τον εαυτό....
Κρατάς μυστικό;;;

Έμαθα να τον αντιμετωπίζω...... :-)

think..... your life.....

Ώρες τώρα σκέφτομαι... σκέφτομαι, σκέφτομαι.... και το χω πει δεν είναι καλό να μου δίνουν περιθώρια να σκέφτομαι.... μπορεί να τα κάνω θάλασσα....
Τα πάω από δω τα πάω από κει .... τίποτα.... λογική ή καρδιά....;;;;
Και με τη λογική το είδα και με την καρδιά το μέτρησα... αποτέλεσμα κανένα....
Να μείνω;;; και αν ναι θα πρέπει να πιεστώ.... να φύγω;;;; και αν ναι θα πέσω σε κατάθλιψη για όλα αυτά που θα μου λείπουν κάθε μέρα....
Δίκοπο μαχαίρι....
Μια απόφαση που θα σου καθορίσει τη ζωή σου....
Μια απόφαση και όλα αλλάζουν.....
Όλα γίνονται αμελητέα... απρόβλεπτα.... απρόσμενα......
Είναι στιγμές που θέλω να τα παρατήσω όλα και να την κάνω από εδώ με ελαφρά... δε με νοιάζει... απλά να φύγω μακριά από όλους και από όλα....
Και την ίδια στιγμή που το σκέφτομαι συγκρούονται μέσα μου τα πιο μεγάλα θέλω μου..... τα βάζουν με την καταραμένη λογική......
Και είμαι συνέχεια στον ίδιο παρανομαστή "δεν ξέρω"................μόνο αυτό!

Try to save yourself from this and you will fail.....

Με έψαχνε απεγνωσμένα, καιρό τώρα....
Τον απέφευγα.... όπως ο διάολος το λιβάνι....
Του ξέφευγα.... του κρυβόμουν.... αστόχησε πολλές φορές στην προσπάθειά του.....
Δε τα παράτησε προσπάθησε επίμονα....
Ήθελε να με πιάσει... να με φυλακίσει στον κόσμο του....
Κάπου ανάμεσα στους ρομαντικούς....
Ο έρωτας....... το μικρό φτερωτό αγγελάκι με τα βέλη του.....
Και προσπάθησα αλήθεια να ξεφύγω όμως πάντα ειρωνικά στέκεται και χαμογελά και μέσα του λέει "κανείς δεν μου  ξεφεύγει...."
Ένα βέλος πάνω μου... με τσάκωσε....! Ένας χτύπος και είμαι στον κόσμο του.....
Μια στιγμή....ένα βλέμμα....
Καθαρό.....και τόσο διαπεραστικό......
Ένα χαμόγελο..... γλυκό........
Μια εικόνα..... η δική του......μέρα και νύχτα.....
Αχ έρωτα..... εσύ παντού τρυπώνεις τελικά.... και κανείς δεν σου ξεφεύγει....!

Ντροπή και αίσχος.....!

Αχ βρε Ελλαδάρα....μια ζωή διεκδικείς το τίτλο του τελευταίου και τα καταφέρνεις πάντα τόσο καλά....με περίσσια τέχνη μη σου πω.....
Δε θα αλλάξουμε ποτέ σα χώρα και σαν άνθρωποι.... θα μαστε πάντα πίσω γιατί είμαστε κοντόφθαλμοι.....
Μόνο ένα συναίσθημα απ όσα διαδραματίζονται σήμερα στο κέντρο... Ντροπή......
Για άλλη μια φορά φαίνεται ποια είναι η κοινωνία μας και ποιοι μας κυβερνούν....
Τα καταφέρατε....μετατρέψατε μια ειρηνική διαδήλωση σε πεδίο μάχης....πέτρες....
πέτρες?τι μου θύμισες.....κάπου στην εποχή του 1931 στην Κύπρο που οι κάτοικοι εξεγέρθηκαν κατά των Άγγλων πέτρες πετούσαν....
Και αναρωτιέμαι πόσο πίσω θα πάμε ακόμα....?τι θα γίνει....?αυτή η οικονομική κρίση μας έχει γονατίσει....και πραγματικά αντί να δούμε τι καλό θα κάνουμε μπας και βγούμε από τα σκατά πεισματικά επιμένουμε να κολυμπάμε μέσα σε αυτά.....
και όχι μόνο αυτό αλλά τα ανακατεύουμε κιόλας για να τα κάνουμε ακόμα πιο σκατά...να γίνουν μια ομοιόμορφη μάζα...χωρίς αρχή και τέλος......

Jump and unfold your wings!

I wiil jump!!!!!!
Γιατί καθώς πέφτεις μαθαίνεις να ξεδιπλώνεις τα φτερά σου....!!!!!

ΝΕΥΡΑ! (συνέχεια)

Να μαι πάλι.... γυρίζω να συνεχίσω αυτό που άφησα μισό.... το προηγούμενο ποστ τελείωνε λίγο απότομα λόγο χρόνου...

Λοιπόν...και φτάνεις στο βιβλιοπωλείο και θες να εκτυπώσεις ένα σωρό σημειώσεις....και καταφέρνεις και τις εκτυπώνεις και αισίως βρίσκεσαι μπροστά στο ταμείο...

Εκεί γίνεται η άκυρη παρέμβαση του ιδιοκτήτη και σου ανάβουν τα αίματα...ακούς ξαφνικά: "χρέωσέ τες παραπάνω γιατί ψωνίζουν από αλλού"

Ώπα φίλε ώπα....δεν άκουσα;;;;πως είπατε;;;;

Θα απολογηθώ για το εάν το μπλοκ σημειώσεων που κουβαλάω το πήρα από αλλού και όχι από εσάς;;

Ποπο δε φαντάζεσαι πόσα νεύρα μαζεύτηκαν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο...μέσα σε μια φράση....

και να σου πω και κάτι εκεί το χα ρε φίλε και μου γαργαλούσε τη γλώσσα να γυρίσω να του πως εκείνο το σάββατο μου είχε χρεώσει παραπάνω κάτι φωτοτυπίες....δηλαδή έλεος... και κρατήθηκα δεν μίλησα...

Και έφυγα έχοντας πει πως στέλνω την ξαδέρφη μου να μου το αγοράζει το μπλοκ και που θέλαμε να καταλήξουμε;;; πως αυτός το είχε φθηνότερο 20 λεπτά.....και πάλι έλεος....

Και μετά την πλήρωσε ο άμαχος πληθυσμός... ο υπάλληλος... και μου λέει μη δίνεις σημασία χαζό χιούμορ...

Αλλά εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως αυτό στη δική μου γλώσσα και τη δική μου λογική ονομάζεται.....αγένεια-αντιεπαγγελματισμός....

Α ρε Ελλαδάρα με τα λαμόγια σου.....

ΝΕΥΡΑ!

Σήμερα ήταν όλα τέλεια... μια κλασσική ρουτίνα αλλά εγώ πάντα χαρούμενη όπως είμαι εδώ και καιρό χωρίς να συνδράμει σ αυτό καν ιδιαίτερος λόγος....

Και πας και σκοτώνεις την ώρα σου στην πρακτική.... η ώρα ατελείωτη σαν κάποιος να σου κάνει πλάκα...σα να κόλλησε ο χρόνος....

Και ανεβοκατεβαίνεις σκάλες.... κοιτάς το αρχειοστάσιο.... περπατάς αργά αλλά ο χρόνος κολλημένος πεισματικά...δε λέει να περάσει.... και όμως τελικά τα καταφέρνεις έχει φτάσει η στιγμή που πρέπει να φύγεις... ναι θα φύγεις.... :-)

Και τρέχεις να προλάβεις όπως κάθε μέρα ένα λεωφορείο ένα μετρό.... αχ το άτιμο λεωφορείο... ξέρεις τι είναι να περνά μπροστά στα μάτια σου;;; 50 μέτρα πιο κάτω από τη στάση... ;;;;;αχ και δε μιλάς.... τουμπεκί κάνεις και περιμένεις υπομονετικά να φανεί το επόμενο....

Και αφού στήνεσαι στον ήλιο αλλά ντάξει δεν έβρεχε παράπονο κανένα...έρχεται.... και κάθεσαι και ναι επιτέλους σου λέω κάθεσαι....και φτάνεις στο μετρό και προχωράς.... και ο ναι έχει συμβεί το κλασσικό να βιάζεσαι και να πέφτεις σε όποιον slow motion κυκλοφορεί εκεί έξω....

Άνθρωποι που περπατάνε αργά... άνθρωποι που ξεπετάγονται από το πουθενά.... άνθρωποι που δεν ξέρουν αν θέλουν να πάνε αριστερά ή δεξιά.... εκνευρισμός....

θέλω απλά να φτάσω....
Και φτάνω... α ξέχασα να σου πω είδα και ένα ευρώ κάτω....δεν το πήρα...ξέρεις γιατί; την τελευταία φορά που μάζεψα κάτι από κάτω όλα μου πήγαν χάλια... και έτσι είπα ας είναι...
Και μετά έχεις και εκείνο το σεμινάριο... ο ναι και τρέχεις πάλι σα το Βέγγο να φτάσεις και φτάνεις και εκεί και αρχίζει και τελειώνει...στη μέση βαριέσαι...αλλά ας είναι λες και πάλι....
Και τρέχεις να δώσεις παρουσία στη σχολή.... αποφεύγεις περίτεχνα όλα τα λαμόγια που αν σε δουν θα ρωτήσουν "εσύ θα έρθεις να ψηφίσεις;;"
Και δίνεις και παρουσία και φεύγεις και πας να; βγάλεις και φωτοτυπίες για να σου την πει στο τέλος ο υπεύθυνος...έλεος;;;;; εκεί είχα τα τρελά νεύρα..... to be continued γιατί δεν προλαβαίνω τώρα να γράψω άλλα!!!!

Ωριμότητα;

Πάνω σε μια συζήτηση μια φίλη, σάββατο βράδυ μετά τις 12 αραγμένες στα βραχάκια κοιτώντας τη θάλασσα,μου είπε: "πιστεύω πως έχω ωριμάσει πιο πολύ απ'ότι θα έπρεπε" εγώ της απάντησα "ωρίμασα μετά από κάποια γεγονότα"....
Τι θα πει ωριμάζω τελικά... το πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας είναι τελείως διαφορετικό...
Για μένα ωριμότητα ήταν να σταματήσω να μπερδεύω επιτέλους τους άντρες που πουλάνε παραμύθια από αυτούς που με ήθελαν πραγματικά....
Ωριμότητα είναι που έπαψα να μιξοκλαίω σαν μωρό που του πήραν την πιπίλα όταν κάποιος φεύγει από κοντά μου....
Είναι που δεν επιζητώ εκδίκηση όταν κάποιος με πληγώνει... απλά περιμένω μέχρι να συμβεί κάτι και εγώ απλά να νιώσω ικανοποίηση....
Ωριμότητα για μένα είναι που πια δεν πέφτω εύκολα στα δύσκολα....προσπαθώ να βρω λύσεις αντί να πανικοβάλλομαι....
Ωριμότητα είναι που κρατάω  και 5 πράγματα για μένα...αυτά είναι τα πραγματικά μυστικά....ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου....
Λέω αυτό που σκέφτομαι αν νιώθω πως με θίγουν και όχι δεν κρατάω το στόμα μου κλειστό...γιατί αυτό λέγεται καταπίεση...
Που απλά δε με νοιάζει ποιος είπε τι και τι έκανε....δεν ασχολούμαι με τις ζωές σας αν δεν μου πέφτει λόγος.....
Ωριμότητα είναι αμέτρητα πράγματα για μένα.... ακόμα και οι συμβουλές μου προς τις φίλες μου....τόσο τεκμηριωμένες...τόσο λογικές....και όμως αυτές το δικό τους χαχα!!

Αν μ'αγαπάς!!!!

Καλή Ανάσταση!!!!

Καλή Ανάσταση σε όλους.... ας φωτίζει το άγιο πνεύμα τις καρδιές μας .... ας κάνει κάθε βήμα μας να μας πηγαίνει μπροστά....
Μια ξεχωριστή βραδιά... μια βραδιά για οικογενειακές καταστάσεις... φαγητό... ανάσταση... χαμόγελα... πασχαλινά αυγά.... τσούγκρισμα και κάποιοι γιατί όχι και χαρτάκι.....
Αυτό είναι το Πάσχα... ένωση...δημιουργικότητα...καλές σκέψεις και θετική ενέργεια.....!!!!! Καλά να περάσετεεεεεε!!!!!!

Είναι ακόμα πρωί....

Και έλα κοπελιά έχεις ακόμα 2 εργασίες ... τι σου ζητάω, τι μου ζητάω να βάλω λίγο κώλο κάτω να δω τις εργασίες μου να αρχίσω για να τις τελειώσω....

Ουφ κάπου εδώ ξεφυσάω και σκέφτομαι..... εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο.. μάλιστα... αχ και πάλι αχ.... τι να ξέρω εγώ δηλαδή μικρό και αθώο κοριτσάκι... και άντε και τα πήρα και τα βιβλία και όλα καλά... αλλά που να βρω χρόνο... σπίτι δουλειά δουλειά και σπίτι....και το λιγοστό χρόνο μου τον περνάω στον υπολογιστή....

Βλακεία ε; δε βαριέσαι εμένα μ αρέσει.... μη με κρίνεις...

Ο χρόνος περνάει και η ώρα να ετοιμαστώ στενεύει... πρέπει να κουνηθώ να σηκωθώ από την καρέκλα μου να βάλω ρούχα.... εεεεε κοπελιαααα σήκω ... κάτι τέτοιο ηχεί μέσα στο κεφάλι μου.... 

Μωρέ λες;;;;;; 8και34..... μέχρι και 50 πρέπει να έχω ετοιμαστεί.... ποιος νοιάζεται.... πρωινές ασυναρτησίες....σας φιλώ!!!!!!

Παιχνιδάκι.......!!!! :)

Αφού θα καλωσορίσω  και εγώ το Μαρουλάκι θα παίξω το παιχνίδι "δείξε μου τα γράμματα να σου πω ποιος είσαι"......και ευχαριστώ για την πρόσκληση.... !!!Στο παιχνίδι ισχύουν τα εξής....γράφεις σε ένα χαρτί τις απαντήσεις από κάποιες ερωτήσεις που θα γράψω πιο κάτω και ύστερα σκανάρεις ή φωτογραφίζεις το χαρτί με τις απαντήσεις και το ανεβάζεις....

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1. Πώς σε λένε/Όνομα του blog σου!!
2. Ποια είναι η διεύθυνση url του blog σου!!
3. Γράψε "Η γρήγορη καφέ αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο"!!
4. Αγαπημένο απόφθεγμα;
5. Αγαπημένο τραγούδι;
6. Αγαπημένο συγκρότημα/τραγουδιστές;;
7. Οτιδήποτε άλλο θα ήθελες να πεις;
8. 8bloggers για να συμμετάσχουν και αυτοί στο παιχνίδι!!

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Αγγελικά Φιλάκια Γκρινιάρικο Μαρούλι!!!!!!! :))

Που έχουμε φτάσει....

Από τη στιγμή που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι όλα ρόδινα στη ζωή και ότι οι παγίδες και οι αναποδιές είναι μέσα στο παιχνίδι πασχίζεις να καταλάβεις κάθετί γύρω σου πριν κάνεις λάθος....αλλά παρόλα αυτά κάνεις λάθη ασταμάτητα γιατί δεν μπορείς να προβλέπεις πάντα το σωστό...και από αυτά παίρνεις μαθήματα...και προσπαθείς με βάση αυτά να αποφύγεις παρόμοιες καταστάσεις....

Μέσα σε όλα...αυτό που έμαθα είναι ότι θα υπάρξουν πολλοί να στο παίξουν φίλοι....είναι πολλοί οι περίεργοι που θα θέλουν να μάθουν για σένα και τη ζωή σου....και όταν κάνεις το λάθος να ανοιχτείς όχι γιατί δεν ήξερες πως είναι λάθος αλλά γιατί έτσι σου ρθε και το καταλάβεις εκ των υστέρων δεν μπορείς να το αναιρέσεις αλλά μπορείς ακόμα να προλάβεις να κρύψεις το παρόν και το μέλλον....

Και σιχαίνομαι τους υποκριτές και όλους αυτούς που δήθεν ενδιαφέρονται ενώ είναι καλοστημένα τσιράκια....και μέσα μου αηδιάζω όταν γίνεστε προβατάκια....σας τρώει η μάζα....γίνεστε ένα με τους πολλούς....εξαπατάτε για να σας αγαπούν...εκμετάλευση το λέω...και όταν κάνετε τις χάρες αυτών που "σας αγαπάνε" τι καλό κάνετε σε σας σε αυτόν που του κάνετε χάρη και στο άτομο που απλά έτυχε να είναι το υποψήφιο "θύμα".....

Όταν πας με τρόπο να μάθεις κάτι που εκ του φυσικού δε θα μπορούσες τρως τα μούτρα σου, ανακαλύπτεις αλήθειες που ίσως πονάνε, απογοητεύεσαι και θυμώνεις.....και θα πεις ξέρεις την αλήθεια αλλά και τα παραμύθια καμιά φορά ωραία είναι....γι αυτό άλλωστε δε γίνεται να τα μαθαίνουμε όλα...και έτσι μερικοί νομίζουν πως με χάρες απλά κατακτιέται η ζωή και μαθένεται η αλήθεια...όμως η αλήθεια είναι άλλη....

Και τι να πω και για εκείνες τις κοπέλες που μπορούν να ασχολούνται με τη ζωή των άλλων και να βγάζουνε εύκολα συμπεράσματα για το ποιόν αυτών και να ασχολούνται σε συνεχή βάση τόσο μεγάλη που κουράζει...
και ναι με έχετε κουράσει και οι δήθεν φίλοι, και οι τσούλες που κυκλοφορούν και οι πατσαβούρες και όλες εσείς που νομίζετε ότι μπορείτε να με πειράξετε με όλη σας τη συμπεριφορά..αλλά δυστυχώς για εσάς δεν μπορώ να ασχολούμαι με ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ!

Και αν επειδή γράφω ασχολούμαι πάλι έξω θα πέσετε....γράφω για να καταλάβουμε επιτέλους που έχουμε φτάσει...για να δείτε λίγο πως έχει η κατάσταση γύρω σας...για να δείτε ότι το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο και όλοι εμείς τόσοι μικροί και όμως οι μικροί πασχίζουν να γίνουν μικρότεροι με μικροπρέπιες και κατινιές....

Αρπάζεις τη ζωή και τη ζεις...αλλιώς σε αρπάζει και σε ζει αυτή....

Λίγη αυτογνωσία, λίγη αυτοπεποίθηση και λίγη αξιοπρέπεια δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν!!!!

Νοσταλγία!

Η ώρα 2 παραπέντε....σου θυμίζει κάτι....;;;;;Για τότε μιλάω για εκείνα τα σχολικά σου χρόνια που περίμενες με ανυπομονησία να χτυπήσει το κουδούνι και να ξεχυθείς στους δρόμους...να περάσεις απ όλα τα καφέ και ίσως να αναζητήσεις το αγόρι που σου χε κολλήσει, ή τον πλατωνικό σου έρωτα ή κανέναν....απλά τους γνωστούς σου....

Παιδάκια στο δρόμο....κλίκες....τσάντες....πολύχρωμα ρούχα....παιδική ηλικία!!!!

Μέσα σε αυτή την εικόνα νοσταλγώ τον εαυτό μου....εμένα...την αθωότητα που τότε φάνταζε αυτονόητη...το σίγουρο του εαυτού που νόμιζα πως κανείς και τίποτα δεν μπορεί να στο πάρει...

Νοσταλγώ εκείνα τα χρόνια που απλά η μουσική αρκούσε να μη νιώθεις μόνος σου....η εποχή που ό,τι και να γινόταν σου φαινόταν μια πλάκα και πήγαινες παρακάτω....

Νοσταλγώ την ανεμελειά...τα αληθινά χαμόγελα....αυτά που έκρυβαν μέσα τους ευτυχία και αλήθεια!

Αυτές ήταν οι εποχές που μια φόρμα και ένα στενό μπλουζάκι σου αρκούσε....που μια τυρόπιτα στο διάλειμμα ήταν οκ....που το μάθημα ήταν βαρετό αλλά ήξερες να περνάς σούπερ γιατί είχες φίλους που φρόντιζαν γι αυτό...γιατί τελικά έχανες 8 ώρες να περνάς το χρόνο σου εκεί αλλά εκτός από γνώσεις ένιωθες να υπάρχεις...........

Αυτά τα χρόνια νοσταλγώ μέσα σε μια εικόνα στις 2 παραπέντε το μεσημεράκι!

Ερωτευμένη με μένα! Ελεύθερη ή σε σχέση...τι σημασία έχει!!!!

14/02 και η μέρα αρχίζει κάπως έτσι....
Έρχεται η πρώτη κλασσική ερώτηση "εσύ γιορτάζεις";;; .... και εδώ έχεις την πρώτη απορία....αν απαντήσω όχι δεν έχω χρόνια πολλά;;;; γιατί είτε ελεύθερη είτε δεσμευμένη δεν μπορεί ερωτευμένη θα είμαι....
προσωπικά είμαι πάντα αιώνια πιστή στον εαυτό μου... τον έχω ερωτευτεί και κάθε χρόνο λοιπόν το γιορτάζω...
Στην περίπτωση που η απάντηση είναι "όχι" τότε ούτε χρόνια πολλά ακούς ούτε τίποτα...
Στην περίπτωση που η απάντηση είναι "ναι" τότε έρχεται η ερώτηση δεύτερη "έλα ρε, με ποιον/α";;;

Και αν δακρύζοντας κοιτάς τον ουρανό μάθε να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο!

Είναι αναμνήσεις και όνειρα που πέφτουν στο κενό.....είναι κομμάτια που δεν μπόρεσαν να κολληθούν και έπρεπε να βγουν....είναι στιγμές που χαράχτηκαν στη μνήμη....είναι γέλια που σβήσαν έτσι απλά....είναι ανάσες κοφτές που τελειώσαν μέσα σε μια νύχτα...είναι κατηγορίες που δεν είχαν υπόσταση... είναι παράπονα γιατί δε σε πίστεψαν... είναι αμέτρητα "γιατί" που ήρθαν τα πράγματα έτσι...είναι χαμένες ελπίδες να ακούσεις μια συγνώμη... είναι η ανακάλυψη της ματαιότητας να περιμένεις να παραδεχτεί κάποιος ότι έχει άδικο όταν αυτό που λέει σε θίγει...είναι πόνος γι αυτά που δεν έζησες... είναι χιλιάδες συναισθήματα...ένα δάκρυ τόσα νοήματα!!είναι το κομμάτι του παζλ που σε βγάζει εκτός αγώνα....είναι ο κρίκος εκείνος που λένε αδύναμος και έπρεπε να φύγει!

Θα συνέβαινε!

ΞΕΣΠΑΣΑ.....μέρες το περίμενα...μόνο που δεν ήξερα πότε θα συμβεί...
Ήταν βλέπεις και εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο που αντίκρυζα στον καθρέφτη μου...ήταν και εκείνα τα γέλια που παρίστανα την τρελή έτσι για να μην πονάω...
Και τώρα ναι επιτέλους βγήκε από μέσα μου...
Πόνος-θλίψη-δάκρυα....παράπονα....όλα μου τρυπάνε το κεφάλι...αναπάντητα γιατί....
Ξέρω πως το πρωί θα είμαι εντάξει...αλλά τώρα δεν είμαι...δεν είμαι....
Ακόμα και αν προσπαθήσω να με πείσω για το αντίθετο η εικόνα μου θα με σπάει ξανά και ξανά σε χίλια κομμάτια....
Μια βαθιά ανάσα και ένας αναστεναγμός!