Σαν τρένα πάνω σε γραμμές είμαστε όλοι....και η ζωή μια τροχιά που παλεύεις να είσαι μέσα....
Δεν ήμουν και δεν θα γίνω μίζερος άνθρωπος....υπάρχουν στιγμές που λυγίζω αλλά την μιζέρια και την μεμψιμοιρία δεν τις αντέχω.....
Έχω μάθει στην ζωή μου να δέχομαι αυτά που μου συμβαίνουν γιατί όπως και να χει δεν μπορώ να τα αλλάξω....
Περνώ απλά μια δύσκολη φάση.....ίσως την δυσκολότερη της ζωής μου...
όταν εκεί που πίστευα πως όλα ήταν τέλεια όλα έκαναν μια τούμπα και γύρισαν.....που άλλα ήθελα για μένα...που άλλα ονειρεύτηκα... και αλλιώς ήρθαν τα πράγματα.....Θα το ξεπεράσω .... το ξέρω...πάντα έτσι έκανα με ό,τι και αν έπρεπε να αντιμετωπίσω....
Όσο χάλια κι αν είμαι εξακολουθώ να χαμογελώ....και αφού μπορώ να το κάνω ακόμα έχω κάνει τη μισή διαδρομή.....
Έχω τόσα πολλά να βγάλω από μέσα μου και ειλικρινά δεν ξέρω από που ν' αρχίσω....
Νιώθω να πνίγομαι μέσα σε σκέψεις μπερδεμένες...και όνειρα κουρελιασμένα........
Πιστεύω στην μοίρα......πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία.....
Πιστεύω πως βαδίζουμε σε μια πορεία προδιαγραμμένη, προκαθορισμένη.....
Κουράστηκα όμως.... ψυχολογικά κυρίως....
Σήμερα παίρνω ρεπό..έχω ήδη λυγίσει.....μου επιτρέπετε να σπάσω;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου