Όλο λέω να γράψω και όλο κάνω ένα βήμα πίσω...
Στέκομαι λίγο πιο μακριά από τα λευκά χαρτιά....
Ίσως για να μην δω με λέξεις αυτά που το μυαλό μου αποφεύγει ακόμα και να σέφτεται...
Έτσι πονάς λιγότερο ή περίσσοτερο;
Πως είναι να φιμώνεις τις σκέψεις σου;
Πως είναι να μην μπορείς να αντέξεις να κοιτάς κατάματα τους φόβους σου;
Είχα και εγώ όνειρα...όπως όλοι...
Τα δικά μου κόπηκαν απότομα... βίαια...όλα γκρεμίστηκαν...το πότε άστο δεν έχει σημασία...
Και αυτοί οι πιο δικοί σου άνθρωποι που σου έλεγαν κάποτε πως εσύ θα συνεχίσεις...κ μπλα μπλα μπλα μπλα....
Σκατά... ούτε αυτοί μπορούν να κρατήσουν το λόγο τους... αυτοί είναι που σε απογοητεύουν πιο πολύ απ' όλους γιατί από αυτούς περιμένεις πάντα την αλήθεια και όχι επίπλαστες ελπίδες και υποσχέσεις...
Πως είναι λοιπόν να σκέφτεσαι συνέχεια τη ζωή που δε θα ζήσεις ποτέ;
Πως είναι λοιπόν να κάνεις όνειρα που ξέρεις εκ των προτέρων πως δε θα γίνουν πραγματικότητα;
Πως είναι να σου λένε πως όλα καλά θα πάνε και να μην το πιστεύεις ούτε εσύ;
Πως είναι ; ε; ούτε εσύ ξέρεις ε;
Ή μάλλον άσε να μαντέψω, μπορεί και να ξέρεις μα ούτε εσύ το ομολογείς....
Γράφω
και όσο
γράφω πονάω....
και τα δάκρυα
τα πιο πικρά δάκρυα.......
Εκεί να δεις
........................πόνο........
και όσο πονάω απλά μη μου μιλάς... είναι το καλύτερο...
