*Graduation*

Χτες ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ζωής μου γράφτηκε....

Με πολύχρωμους ανεξίτηλους μαρκαδόρους.....

Φίλες, φίλοι, γνωστοί, γονείς, αδέρφια, συγγενείς....όλοι εκεί....καθηγητές και συνάδελφοι πια....

Η μέρα της ορκωμοσίας μου είχε φτάσει....

Η μέρα είχε πολύ τρέξιμο....την προηγούμενη νύχτα είπα πως δεν θα αγχωθώ.... αλλά αν σκεφτείς πως ξύπνησα 3 φορές....μάλλον αθέτησα τον λόγο μου...

Ξύπνησα νωρίτερα και από το ξυπνητήρι τελικά γιατί δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια και να περιμένω...

Άρχισα δειλά δειλά να βάφομαι...πρόσεξα την παραμικρή λεπτομέρεια....αυτή την φορά δεν χωρούσαν λάθη...δεν έπρεπε να υπάρχουν στραβά που θα διορθώνονταν έπρεπε όλα να πετύχουν με την πρώτη....και η αλήθεια είναι ότι όταν είμαι αγχωμένη όλα γίνονται καλύτερα...

Γύρισα και λίγο το μαλλί...το έπιασα από τη μια...φόρεσα το ωραίο φορεματάκι μου...έβαλα και την ζακετούλα μου και ήμουν πανέτοιμη....γόβες...φάκελος...κινητό...τα τελευταία πράγματα...

Με το που έφτασα στη σχολή πλάκωσαν οι φωτογράφοι...(εγώ προσωπικά είχα δώσει παραγγελία σε έναν για να μου ρθουν και πιο φτηνά)....8-9 φακοί και να σου λένε κοίτα και λίγο από εδώ...κοίτα αριστερά...κοίτα δεξιά...αμάν έπαθα σοκ...κοκομπλόκο....έτρεμα...ούτε διάσημος να ήσουν...πάντως αν είσαι ψώνιο η ορκωμοσία είναι το ιδανικό μέρος να ποζάρεις δίχως να σε περνάνε για τρελό...δίχως να σε παρεξηγούν και να νιώθεις "διάσημος"....

Τέλος πάντων μία μία οι φίλες μου κατέφταναν...οι γονείς ,τα αδέρφια, η γιαγιά μου...ο ένας και μοναδικός άντρας της ζωής μου (για 5 λεπτά και ας δούλευε σημασία έχει που πέρασε)....

Και αφού βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και αφού πήρα τον όρκο στα χέρια μου....η τελετή ξεκινούσε....

Βρέθηκα έξω από την αίθουσα...η διαδικασία είχε ως εξής....

Έμπαιναν πρώτα όλοι οι συγγενείς γονείς κτλ και εμείς μετά ένας ένας μέσα στο πλήθος....

Την στιγμή που άκουσα το όνομα μου στο μικρόφωνο και περπάτησα στο μεγάλο διάδρομο της ψιλοτάβανης επιβλητικής αίθουσας αισθάνθηκα τόση αμηχανία...πως μέσα σε ένα τόσο τεράστιο χώρο και ασφυκτικά γεμάτο ήμουν απλά ένα μικρό παιδάκι....

Τη στιγμή που δίναμε τον όρκο ήταν νομίζω το καλύτερο σημείο....

Και όταν πήρα και το πτυχίο μου ακόμα καλύτερο....

Μετά δεν σου λέω...τα ίδια....ξανά φωτογραφίες και φωτογραφίες και φωτογραφίες....

Όταν καθήσαμε όλοι μαζί για καφέ...μου ήρθαν τόσες πολλές αναμνήσεις...θυμήθηκα πόσα πολλά μου λείπουν από την σχολή...οι φίλες μου...οι φίλοι μου...όλα...

Και εκείνες οι περίεργες μέρες που ήταν σα να πήραμε ληγμένα έχουν πια περάσει στη σφαίρα του παρελθόντος και εγώ δακρύζω γιατί ξέρω πως δε θα ξαναρθούν αλλά στο μέλλον ελπίζω να ξαναβρεθούμε όλες οι φίλες και πάλι μαζί....

Και η μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση ξέρεις πια ήταν...; να ξέρεις πως έβγαλες ένα καλό πτυχίο μόνο με δική σου προσπάθεια...με δικό σου διάβασμα...χωρίς καμιά αντιγραφή...και εκεί είναι το σημείο που νιώθεις υπερήφανος....

Ένας καθηγητής είπε " είμαστε η βάση, είμαστε οι συνεχιστές της Παντείου, θα είναι εκεί για μας σε ό,τι χρειαστούμε και δε θα τους ξεφορτωθούμε εύκολα".....όχι δε θα μας ξεφορτωθείτε γιατί τώρα κύριε συνάδελφε που όλοι μου εύχονται καλή σταδιοδρομία εγώ δεν ξέρω ακόμα τι να κάνω που να στραφώ και σίγουρα θα χρειαστώ πληροφορίες....

Ναι λοιπόν είμαι επίσημα πτυχιούχος....έβγαλα πολλές φωτογραφίες...κουράστηκα...ζαλίστηκα...αλλά μου λείπουν όλα.......όσο περίεργο και αν ακούγεται...και ας μου λένε κάποιοι τουλάχιστον πήρες πτυχίο και ησύχασες με αυτό ακόμα και αν δεν ξέρεις τη συνέχειά σου ακόμα....Αποφοίτηση πανεπιστημίου έλαβε τέλος....19/12/11 ώρα 10κ30-11κ30 :)))