Μέσα σε λίγους μήνες τα έζησα όλα....
Την απρόσμενη χαρά....τον έρωτα...και μετά το "θάνατο"....
Και γύρισα στην αρχή από το σκοτάδι χωρίς εκείνον και ζούσα στη σκιά...στη δική του σκιά....
Και μετά να σου πάλι η χαρά και ο έρωτας και όλα τα ωραία μαζί....(πάλι μαζί του)
Θέλω αυτή τη φορά να με αφήσετε να δακρύσω όχι γιατί σπάω ή λυγίζω αλλά γιατί είμαι τόσο ευτυχισμένη και νιώθω λες και με έκαναν πρωταγωνίστρια σε παραμύθι....που το παίζουν στο θέατρο...μόνο που είναι το θέατρο της ΖΩΗΣ.....
Για μία και μοναδική φορά....με αφήνουν να θεοποιώ και να λατρεύω κάποιον....(εκείνον -Π-)
Με αφήνουν να υπάρχω στη σκηνή (στην αγκαλιά του)....να με λούζουν τα φώτα ( τα χάδια του)....
Να ακούω το χειροκρότημα (το γέλιο του).....να αισθάνομαι τα βλέμματα όλα επάνω μου (το βλέμμα του)...
Να γεύομαι τα δικά του φιλιά....να ενώνονται τα θέλω μας....μέσα σε μια ατέρμονη σιωπή....που σπάει μόνο από ηδονή.....
Και η αγαπημένη μου σκηνή να τον κοιτάζω καθώς κοιμάται.....
είναι ό,τι πιο όμορφο έχουν δει τα μάτια μου.....
Και αν αναρωτιέσαι θα ήθελα πολύ να είμαι συνέχεια εκεί....
αλλά σου έχω πει καμιά φορά δεν είναι όλα όπως τα θέλουμε....και όταν η αυλαία πέφτει, περιμένουμε πάλι τη μέρα που η σκηνή ανοίγει....
Και όσο ανυπόμονη και αν είμαι και όσο και αν θέλω να παιζόταν το έργο κάθε μέρα...περιμένω....και περιμένω γιατί πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο....
Γιατί είναι κάτι που δεν εξατμίζεται από μέσα μου....γιατί έχει σπάσει ταμεία αυτό το έργο (το ταμείο της καρδιάς μου)....και τη στιγμή που θα με σφίξει στην αγκαλιά του πάλι ξέρω πως θα νιώθω σαν πρωταγωνίστρια που πήρε όσκαρ....που έχει τα πάντα....γιατί είναι τα πάντα.....
