Εμμονή!

Σήμερα θα σου μιλήσω για τις εμμονές μου.....

Γι αυτές που είχα όταν ήμουν μικρή.....αυτές που δεν τις έλεγα σε κανένα μέχρι να αρχίσω να τις πετάω στην πλάκα για να ακούω ότι λέω βλακείες!

Και η αλήθεια είναι πως μία ήταν η χειρότερη....πίστευα λοιπόν πως είμαι υιοθετημένη.....

Πίστευα πως δεν ήταν η πραγματική μου μάνα... πίστευα πως δεν έχω πραγματικό πατέρα και ακόμα χειρότερα πως δεν έχω αδερφό....

Σκέψεις που όσο μεγάλωναν με φόβιζαν....

Και άρχισα να ψάχνω τις φωτογραφίες όλα... τα πάντα... αυτό που με έκανε να το πιστεύω πιο πολύ ήταν ότι είχαμε τον ομφάλιο λόρο του αδερφού μου και πουθενά το δικό μου...

Ανόητες σκέψεις ενός παιδικού μυαλού...

Σκέψεις όμως που άλλαζαν ανάλογα με την εποχή....τη μια έλεγα όχι λες βλακείες την άλλη έλεγα δεν μπορεί να μαι παιδί τους....

Όμως μεγάλωσα... τους έμοιασα... είδα πως είμαι παιδί τους...

Η εμμονή εξανεμίστηκε και όμως τώρα χρόνια μετά μου γεννήθηκε το μίσος... όχι δεν είναι εμμονή είναι συναίσθημα.... αλλά γι αυτό θα μιλήσω σε επόμενο ποστ!