Παιχνίδι μυαλού!

Το ρολόι γράφει 10 και εγώ απλά σκέφτομαι....
Παίζω με τα ζάρια του μυαλού μου....τα ρίχνω και κάνω βήματα σε μικρά τετραγωνάκια....
Κάνω βήματα και τσουπ....τετραγωνάκι που λέει : "αύριο ο μήνας έχει 1η...τράβηξε μία κάρτα" και κάνω κίνηση τραβώντας μια καρτούλα και ιδού: "Η μέρα έφτασε.... το αγαπημένο σου πρόσωπο θα μπει στο στρατό....κάνε υπομονή και συνέχισε...."
Ρίχνω τα ζάρια ακόμα μια....αλλά δεν κάνω βήμα πιο κει....ξαναδιαβάζω την καρτούλα....
Θέλω να κλάψω.... πως είναι να μην ακούς το μωρό σου πριν πας για ύπνο;
Πως είναι να στέλνεις μήνυμα και να μην παίρνεις απάντηση;
Πως είναι να είσαι στενοχωρημένη και να μην μπορείς να τον πάρεις τηλ. και να τα ξεχάσεις όλα....;;
Και κάπου εδώ πετάω τα ζάρια...αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι αυτό....αφήνω ένα δάκρυ να μου θυμίσει πως έρχονται δύσκολες μέρες και μετά χαμογελώ....γιατί τον κουβαλάω συνέχεια μαζί μου και δεν μετράει τίποτα τ άλλο.....μονάχα να τον αισθάνομαι μαζί μου......!

Τοπ Τεν

H γλυκιά μου Ήλι πριν αρκετό καιρό με προσκάλεσε να γράψω τα τοπ τεν μου....Και την ευχαριστώ πολύ που με τίμησε γι αυτό!!!
Λοιπόν αρχίζω.....

• αγαπημένη στιγμή: όταν το μωρό μου, μου πήρε δωράκι χωρίς να το περιμένω και χωρίς να το σκέφτομαι....
• αγαπημένο άρωμα: για την ώρα Wood
• αγαπημένο φαγητό: καρμπονάρα
• αγαπημένο γλυκό: τρίγωνο πανοράματοοοος ή πανακότα (με μύησε το μωρό μου)
• αγαπημένο ποτό.: βότκα πορτοκάλι
• αγαπημένο βιβλίο: ο χειρούργος
• αγαπημένο τραγούδι: το ''you will never know'' απο την Imany
• αγαπημένη σειρά: το κλεμμένα όνειρα....
• αγαπημένη έξοδος: όπου να ναι αρκεί να μαι μαζί του....
• αγαπημένη διαδρομή: όταν πηγαίνω για την Αθήνα......λατρεύω Αθήναααααααα!

Όποιος θέλει ας γράψει και τα δικά του τοπ τεν....θα χαρώ να τα διαβάσω!!!!!! :*

(Un)Happy birthday to me!

Χτες ήταν τα γενέθλια μου....
Υποτίθεται πως έπρεπε να μαι πολύ χαρούμενη όπως πάντα αλλά δεν ήμουν...
Ίσως να ταν και τα χειρότερα γενέθλιά μου....
Δεν είχα παρέες να μοιραστώ τη χαρά μου...
Δεν είχα χρόνο να πάω για καφέ....
Δεν είχα χρόνο να κάνω τίποτα...
Μόνο να πάρω μια τουρτίτσα μίνι....να βάλω επάνω τα 2 κεράκια που έγραφαν 22
να μου σιγοτραγουδήσουν οι γονείς μου χρόνια πολλά και να τα σβήσω....
Και κάπου εκεί με πιασε η πιο δυνατή γλυκιά νοσταλγία......
Μου έλειπαν όλοι...οι φίλες μου....οι παρέες μου...η ζωή μου στην Αθήνα....η αγάπη μου....
Όλα....και ένιωσα τόσο μόνη......
Αναλογίστηκα τη μέρα μου και είδα πως δούλευα στην πρακτική...είχα μάθημα...είχα αγγλικά....και μετά διάβασμα....τίποτα λοιπόν....

~Σε σκέφτομαι συνέχεια~

Κάθε φορά που σε αποχωρίζομαι τόσο πιο δύσκολο μου φαίνεται...
Πέρασε ο καιρός....με ταχύτητες που δεν τις φαντάστηκα ποτέ μου....
Και έρχεται η μάνα πατρίδα να σε πάρει μακριά μου...
Εντάξει δεν ήρθε η συντέλια του κόσμου.... μα θα μου είναι δύσκολο...(σε αυτή ακριβώς τη γραμμή θέλω τόσο να βάλω τα κλάματα)
Και ξέρω πως όταν φτάσει η ώρα να σε αποχαιρετήσω για να πας να υπηρετήσεις δε θα αντέξω...αλλά τα δάκρυα ποτέ δεν ήταν αδυναμία...από την πρώτη στιγμή της γέννησής μας ήταν η απόδειξη πως είμαστε ζωντανοί....
Από χτες σκέφτομαι και σκέφτομαι όλες τις γλυκές στιγμές μας....δε θέλω να γράψω θέλω να βάλω εικόνες....για να σου πω αυτά που αναπολώ όταν είμαι μακριά σου...γι αυτά που μου λείπουν....

μου λείπει να κοιταζόμαστε και να λέμε αστεία

μου λείπει η αγκαλιά σου τα βράδια

να με κρατάς από το χέρι 

να σε κοιτάζω καθώς κοιμάσαι και να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και να νιώθω πως είναι το πιο τέλειο πράγμα που μου συμβαίνει

να αράζουμε τα βράδια μιλώντας και να σε τρελαίνω με τη φλυαρία μου

να κάνουμε βόλτες που έχουν στάσεις για αγκαλιές

να κοιμόμαστε και να με κρατάς σφιχτά και να νιώθω πως κανείς  δεν μπορεί να με πειράξει

να σε γεμίζω με φιλιά όπως και εσύ

να κάνουμε γούτσου γούτσου

να νιώθω την ανάσα σου

να είμαστε ένα

Και μου λείπουν όλα.....και τα σκέφτομαι....και κάνω κύκλους στο μυαλό μου πατώντας repeat....
Δελεαστικό κουμπάκι.....νοσταλγώ και αναπολώ....και ξέρω πως ...............

σε σκέφτομαι συνέχεια όπως και εσύ
και

πως μου λείπεις κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό!

Μου λείπει η αγκαλιά σου-μου λείπεις εσύ!

Ο στίχος λέει πως με σένα πλάι μου μπορώ όλο τον κόσμο να αντέξω...και εγώ σου λέω πως όταν κοιτώ τα μάτια σου βλέπω τον κόσμο όλο...
Βλέπω στο άπειρο και ψάχνω βαθιά σου....προσπαθώ να κλέψω την λάμψη των αστεριών και να στην δώσω…μα τ άστρα δε τα έφτασε ποτέ κανείς…
Μα μη μου βοφηθείς….θα φτιάξω το δικό μας ουρανό… εσύ θα είσαι το φεγγάρι μου και εγώ τα αστέρι σου…
Και κάθε φορά που η λάμψη σου θα ζωγραφίζει τη θάλασσα εγώ θα τραγουδώ τη μπαλάντα της αγάπης μας…
Θα τραγουδώ δυνατά για να φτάνει στα βάθη της ψυχής σου …και όταν η νύχτα θα φεύγει μακριά το μόνο που θα σου ζητώ είναι να με κρατάς στα χέρια σου…και θα ζωγραφίζουμε τα όνειρά μας στο καθημερινό πιστεύοντας στο πάθος που μας ενώνει...και η καρδιά μου θα σου ψιθυρίζει το πόσο σε λατρεύει…
Και άσε να το νιώθουμε στο κόσμο που δημιουργούμε….Όλος ο κόσμος γύρω χάνεται…ο άλλος κόσμος δεν έχει σημασία...
Κάθε φορά που ακούω το όνομά σου όλες μου οι σκέψεις κινούνται σε ένα τροχό που ο πυρήνας του είσαι εσύ και οι αναμνήσεις από τις καταπληκτικές στιγμές μας γίνονται κάθε βράδυ τ' όνειρό μου γι' αυτό θα περιμένω υπομονετικά να περάσουν οι μέρες για να ξαναπέσω στην αγκαλιά σου για να σε ξαναφιλήσω να χαθώ μέσα στα μαγικά σου χέρια...να σε κοιτάξω μέσα στα μάτια φωνάζοντάς σου πόσο μου έλειψες....