Όλα είναι δρόμος..πάντα ήταν..!!

Θυμάμαι μια ζωή να ψάχνω έναν ιδανικό κόσμο....να φτιάχνω κόσμους να μπορώ να χωράω τα όνειρά μου.....
Να κυνηγάω όνειρα... να νομίζω πως τα πιάνω και κείνα να ανοίγουν την πόρτα κρυφά τα βράδια και να φεύγουν....
Πάντα έκανα όνειρα-δεν πετυχαίνανε-φταίω και εγώ που έμπλεκα σε πράγματα ήδη μπερδεμένα....Να ξέρω την αρχή και το τέλος μαζί.... και παρόλο που το γνώριζα έπαιζα.... δεν ήταν θέμα εγωισμού, ήταν για να αποκαλύψεις τα σάπια εγώ των γύρω σου....
Το να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη -και να μη τρομάζεις-θέλει μεγάλα κότσια......
Πάντα πίστευα πως αυτός που πληγώνει είναι γιατί κάποτε έχει πληγωθεί.... και πάντα η ατάκα μου μία σε αυτό το σημείο-Και εγώ έχω ένα σωρό απωθημένους ουρανούς αλλά δεν πληγώνω τα άστρα-.....και ας ήξερα πως απωθημένα δεν έχω αλλά δεν έβρισκα καλύτερη παρομοίωση να αποδείξω στους γύρω μου πως το να παίζεις με αισθήματα δεν είναι και ό,τι καλύτερο.... πως ο καθένας από εμάς είναι σε θέση να γνωρίζει ποιους αξίζει να πληγώνει και για ποιους θα άξιζε να ρισκάρει......

Κοιτούσα πάντα γύρω μου ανθρώπους να ψάχνουν πως είναι να αγαπάς.... και αναρωτιόμουν πως γινόταν να καταλαβαίνω τα αυτονόητα και οι άλλοι ακόμα να ψάχνουν...... γιατί αγάπη είναι να αγαπάς το καθετί σε κάποιον, να θες να είναι ευτυχισμένος ακόμα και μακριά σου....έρωτας είναι να λατρεύεις τις ομοιότητες αλλά αγάπη να λατρεύεις τις διαφορές.......-εκεί είναι και η διαφορά-
Θυμάμαι μια ζωή να ανησυχώ για τους άλλους, πέρα από το όριο του επιτρεπτού γιατί έτσι είμαι εγώ, και να δικαιολογώ τους άλλους όταν αυτό που έκαναν με πλήγωνε....μα έφτασε η ώρα να ασχοληθώ με μένα....
Ξέρεις τι βαρέθηκα πιο πολύ; ......να είμαι το καλό κορίτσι.......σε μια κοινωνία που σιχαίνομαι το καλό κορίτσι θέλει μεγάλο θάρρος να επιβιώσει και φίλε μου εμένα σιγά σιγά αυτό το θάρρος μου τελειώνει......ναι θέλω μια μέρα να ξυπνήσω αναίσθητη το δικαιούμαι........
Και στα αλήθεια κουράστηκα και βαρέθηκα....γιατί όλα είναι θέμα επιλογών αλλά κυρίως το κλειδί είναι το μυαλό μας.......-όλα μια ιδέα είναι εκεί μέσα-......
Ευχαριστώ καθημερινά το Θεό που με έκανε άνθρωπο και όχι ανθρωπάκι........που μπορώ να νιώσω πραγματικά και από την ψυχή μου....
Ευχαριστώ που όσα και αν έχω περάσει θέλω να πιστεύω σε ένα καλύτερο αύριο...και λυπάμαι αυτούς που έχοντας στόκο στον εγκέφαλο αντί να προχωρούν τη ζωή τους μένουν κολλημένοι....
Γιατί μάγκα μου θέλει μεγάλη αντοχή να κρατήσεις τα καλά και να πας μπροστά....γιατί το τώρα είναι τώρα.... ή το ζεις ή σε προσπερνά....αν πάλι δεν θες ασχολήσου με σκιές...τουλάχιστον αν θες να ασχοληθείς μ'αυτές μη μπλέκεσαι στις ζωές των άλλων μόνο σκατά μπορείς να τους τα κάνεις.....
Βαρέθηκα αυτούς που δεν ξέρουν τι θέλουν αλλά και που τα θέλουν όλα δικά τους....
Αυτούς που εμφανίζονται στη ζωή σου για να τα κάνουν όλα σκατά και να φύγουν μετά...αυτούς που όλα τα θεωρούν δεδομένα...αυτούς που φοβούνται να μείνουν δίπλα σου και όταν τελικά αποφασίσουν να το κάνουν να νομίζουν πως θα είσαι εκεί......
Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.......
Είμαι αυτή που αν την θες πρέπει να προσπαθείς κάθε μέρα για να την έχεις....δεν έχει να κάνει με θέμα εγωισμού...έχει να κάνει με την φιλοσοφία ότι όταν φας τα μούτρα σου πολλές φορές,την επόμενη φορά ξέρεις..........
Και έχω μια διαίσθηση χρόνια τώρα να βγαίνει σωστή......
Θυμάμαι πρόσφατα είχα ένα ακόμα όνειρο......έσβησε......και έμεινε μόνο πόνος και θλίψη....
Ήταν ένα όνειρο γλυκό...υπήρχε μέσα μου.....με κυρίευε....-κάπου εδώ ξύνω τις πληγές μου-και ψιθυρίζω δειλά "τι ωραία που είναι η αυτοκαταστροφή"-.....
Και φοβάμαι.....φοβάμαι να καταλήξω σαν κάτι κολλημένες γκόμενες που σταματάνε τη ζωή τους για έναν άντρα...αν ήξερες τον θάνατο μέσα μου,ίσως και να'σουνα εδώ-μου λέω-...κινούμενη άμμος η απουσία σου... με διεκδικεί με πάθος...και όμως ξέρω πως κανείς δεν φεύγει από κοντά σου αν είναι απόλυτα ευτυχισμένος....κανείς δεν φεύγει αν δεν το θέλει....-ξανά οι επιλογές που σου λέγα-.....όποιος θέλει μπορεί...έχει τον τρόπο...ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα θα μπορέσει.....όποιος πάλι δεν θέλει απλά θα δώσει μια σε όλα και θα τα αφήσει......
Εξάλλου δεν υπάρχουν λάθος άνθρωποι υπάρχει η λάθος στιγμή...γιατί και ο σωστός να είναι αν δεν είστε και οι δυο στο ίδιο σημείο, αν δεν έχετε την ίδια οπτική γωνία δε θα βγάλει πουθενά......
Και να σου η απογοήτευση:συναίσθημα που δε το ξεπερνάς εύκολα όταν έχεις πιστέψει σε έναν άθρωπο πολύ.......όταν πάνω του στηρίζεις τα όνειρά σου......-που πονάς εαυτέ μου; -παντού, κάντο να σταματήσει....
Και σταματάς να συμβιβάζεσαι με λιγότερα από αυτά που μπορείς να δώσεις -γιατί σ'αυτή την ζωή ό,τι δίνεις παίρνεις...(ή όχι;;;;;;.....γιατί πολλές φορές είπα "δεν το άξιζα αυτό που πήρα).......
Όπως και να'χει πάντως, ο καθένας τελικά βρίσκει τον δρόμο του.......
Αρκεί να κάνεις πάντα αυτό που νιώθεις μέσα σου - αυτό πάντα στο τέλος αποδυκνείεται ότι είναι και το πιο σωστό.......και αυτό θάρρος θέλει.....
Τρεις λέξεις που οι άνθρωποι δεν λένε εύκολα...συγνώμη, βοήθησέ με, σ αγαπώ......το συγνώμη γιατί κανείς ποτέ όταν πρέπει δε θα στο πει....χάθηκε το φιλότιμο βλέπεις......το βοήθησέ με γιατί θέλουμε να δείχνουμε δυνατοί ακόμα και αν το μέσα μας σπαράζει.....το σ αγαπώ γιατί αν και κανείς δεν φοβάται καταβάθος να το πει φοβάται την απάντηση..............
(γαμώτη!!!!!!!χαχαχαχα!!!!!!!!!!)