We lost it all....*

Πες μου τώρα γιατί λυγίζω...
Γιατί λυγίζω καθώς κοιτάω τις φωτογραφίες μας...
Αναμνήσεις.... αυτό γίναμε....
Αναμνήσεις......
To ήξερα από πριν ότι θα με πληγώσουν όσα θα δω μα επέλεξα
να ανοίξω για μια φορά τα μάτια μου....
Επέλεξα να δω... και είδα....
Και δε σε κατηγορώ....
Ξέρω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί αλλά δεν μου αρκούν οι εξηγήσεις σου....
Δεν μου αρκούν.....
Βάστα εαυτέ μου θα φύγουμε από δω....

Αδειάζω.......

Κενό....
Σαν ένα γιατί που σου τρυπά το κεφάλι ξανά και ξανά...
Άρνηση...
Καμία συγχώρηση...
Παθητικότητα...
Έχω τόσα μέσα μου ανάμεικτα συναισθήματα....
Μα αυτό που με πονάει πολύ είναι αυτό ..
Εκείνο το γαμημένο μήνυμα στην πρώην του...
Εκείνο το γαμημένο που ακύρωνε όσα είχα δεδομένα...
Δεν έκανε σχέση; και 3 μήνες τότε εγώ τα είχα μόνη μου;;;;
Πονάς εαυτέ μου; νομίζεις πως πονάς;;;;;
Δεν ξέρει κανείς τι θα πει πόνος ....
Αλλά έχω ήδη πεθάνει στο παρελθόν....
Δεν ψαρώνω πια....
Πονάει να μη ζήσεις αυτά που έχεις ονειρευτεί.....
Κάνεις σχέδια... για το καλοκαίρι...
Για όσα θα έρθουν και έρχεται ένας χωρισμός να στα ανατρέψει όλα...
Όχι όχι δεν παραπονιέμαι εγώ το πήρα απόφαση.....
Αλλά ποιος είπε πως όλες μας οι αποφάσεις στηρίζονται στο θέλω....
Απλά δεν μπορώ πια....
Και όσο αντέξω....