My fairytale.....

Μπαίνω γράφω αφήνω για λίγο τον κέρσορα να αναβοσβήνει και μετά φεύγω με ένα κλικ.....αλλά αυτή τη φορά θα γράψω το δικό μου παραμύθι........

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια κοπέλα που έψαχνε την ευτυχία....την ήθελε τόσο πολύ που όσο την κυνηγούσε άλλο τόσο την έχανε....και μετά από πολλές τρυκυμίες πίστεψε πως την βρήκε...το πίστεψε μέχρι να γίνουν όλα άνω κάτω και να μείνει με τα γιατί της.....έτσι μια μέρα βυθίστηκε στις σκέψεις της καθώς κοιτούσε τη μπλούζα του...το μόνο που είχε από αυτόν.....
Δεν ήταν δώρο...ήταν δική του...μια μπλούζα που είχε αγγίξει το δέρμα του....είχε τη μυρωδιά του....
Και εκείνη την κρατούσε σαν το πιο πολύτιμο πράγμα στο κόσμο....
Την έβαζε κάτω από το μαξιλάρι της και τις νύχτες την αγκάλιαζε....για να τον αισθάνεται....
Ανακουφιζόταν μόνο από τη μυρωδιά της.....έκλεινε τα  μάτια της και τον σκεφτόταν....
Σκεφτόταν όλα εκείνα τα βράδια που το σώμα της ταίριαζε τόσο με το δικό του....που ο μορφέας τους αγκάλιαζε και ήταν ένα....που ταίριαζε τόσο που βολευόταν....αυτή που δεν μπορούσε καλά καλά με τον εαυτό της να κοιμηθεί....
Θυμήθηκε την εικόνα του...να χαμογελάει....και να φοράει αυτή τη λευκή μπλούζα με τα χρυσά γράμματα...και τότε που έφευγε τον φιλούσε γλυκά και την έπαιρνε μαζί της για να τον νιώθει μέχρι να τον ανταμώσει ξανά.......
Και κάπου εκεί....μια φωνή της έκοψε τις σκέψεις.....και πριν βγει για τα καλά από τις σκέψεις αναρωτήθηκε....: άραγε υπάρχει κάτι που να μυρίζει όπως αυτός;;; και το μυαλό της σχημάτισε μια λέξη -ΟΧΙ-

Αυτός που φεύγει δε νικά και αυτός που μένει δε ξεχνά!

Τα κύτταρα του μυαλού μου, ψιθυρίζουν λέξεις....τα μάτια μου έχουν εικόνες....μέσα μου κυλάνε συναισθήματα....
"μου λείπεις", "σε σκέφτομαι", "νοστάλγησα τα ματάκια σου"......
Τρεις λέξεις, ένα "προτιμώ να μη στο πω", ένα "δε θέλω να φέρω άλλα δάκρυα" και όλα αυτά μαζί είναι αρκετά.....

Είναι από εκείνα τα μαγικά μηνύματα που δε πιστεύεις ποτέ πως θα τα διαβάσεις και όμως συμβαίνει....
Και γίνεται όταν έχεις καταθέσει όλα σου τα όπλα πια.... που η κάθε μέρα σε σπρώχνει λίγο πιο κει...λίγο πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού και εσύ απλά μουδιασμένος παρατηρείς.....
Και έρχεται αυτό το μήνυμα για να ξέρεις ότι όλα αυτά που ανόητα πάντα υποθέτουμε είναι αλήθεια....
Και θες να βάλεις τα κλάματα όχι γιατί πονάς....-αυτό είναι άλλο-....να τα βάλεις γιατί σκέφτεσαι πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι....
Και θες να τρέξεις να χαθείς στην αγκαλιά του..... και ξέρεις πως δεν μπορείς....
Και αυτό που σε σταματά είναι η πραγματικότητα....αυτό είναι το μόνο εμπόδιο....
Και προσεύχεσαι με όλη σου την ψυχή να τον δεις στα όνειρά σου....να τον ανταμώσεις εκεί που θα ναι μόνο δικός σου....που δε θα τον μοιράζεσαι ούτε με τον εαυτό σου...
Και φευγαλέα σκέφτεσαι -η απόσταση μας ξεγέλασε τελικά-

Μη φοβάσαι..αρκεί που υπήρξαμε μια φορά μαζί κ βάλαμε αλλιώς τα αστέρια στον ουρανό κ γίναμε λόγια σε σελίδα άγνωστου ποιητή! 

                                          

One song....so many feelings!

Σ αγγίζω μια φορά εκεί στο πουθενά και χάνομαι μετά....
Να ξέρεις όλη τη ζωή μου δίνω σώμα και ψυχή φτάνει πάλι να'μαστε μαζί....δε με νοιάζει που πηγαίνω ούτε που θα βγει....είσαι εσύ το τέλος μου και αρχή.......!

Lovely Blog Award

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου  την Lyriel που θεωρεί αξιαγάπητο το blogaki μου και σκέφτηκε να μου προσφέρει ένα τέτοιο βραβείο..........!
Σε φιλώ......! :)))))

Βραβειάκι!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ήλι που με τιμά ιδιαίτερα με το παραπάνω βραβειάκι.......!

Υποθέτω πως και εγώ 7 πράγματα πρέπει να πω για τον εαυτό μου.... και μετά να το παραδώσω σε 15 bloggers!

1. Λοιπόν παθιάζομαι πολύ με ό,τι κάνω και με όποιον και ό,τι με ενδιαφέρει.....
2.Αγαπώ υπερβολικά και όταν ερωτεύομαι είμαι έτοιμη να θυσιάσω πολλά....μ'αρέσουν οι πράξεις και μισώ τα λόγια....γενικά όλα τα κάνω σε υπερβολικό βαθμό....σκέφτομαι πολύ,αναλύω πολύ,κλαίω πολύ, γελάω πολύ, μιλάω ακατάπαυστα.....
3.Θέλω να μάθω ισπανικά και ιταλικά....(αλλά περιμένω να πάρω το proficiency στα αγγλικά πρώτα)
4.Αγαπημένη μουσική δεν έχω....και αυτό γιατί ακούω κομμάτια όλων των ειδών.....πάει ανάλογα με την ψυχολογία μου....
5.Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο...κάποιοι θα πουν πως πάσχω από κατάθλιψη,άλλοι πως είμαι απαισιόδοξη,στην πραγματικότητα όμως μ'αρέσει χωρίς ιδιαίτερο λόγο.....
6.Κάποτε ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία αλλά αν είχα σπουδάσει εκεί ίσως να μην είχα ακόμα πτυχίο...να μη γνώριζα τα άτομα που γνώρισα και πάει λέγοντας....πιστεύω στη μοίρα...
7. Φοβάμαι μήπως δεν καταφέρω όσα θέλω στη ζωή μου.... θέλω να πετύχω... να χω δική μου δουλειά και χρήματα.......(βέβαια με την οικονομική κρίση δεν ξέρω πόσο αισιόδοξη είμαι ακόμα αλλά θα δούμε)

Αυτά από μένα...........!

Δελεαστικό το κουμπάκι που γράφει PLAY!

Έχω βάλει το μυαλό μου στο repeat....

Οι σκέψεις και οι αναμνήσεις παίζουν...σαν ταινία....ξανά και ξανά....

Όσες φορές και να την δω κάθε που τελειώνει εγώ πατάω ξανά το play.........

Και ψάχνω το happy end και ας ξέρω πως δεν υπάρχει.."δε θα υπάρξει"-"εεε ξύπνα" -"με ακούς;;; δε θα υπάρξει"......ναι δε θα υπάρξει σε ακούω εαυτέ μου αλλά εγώ ψάχνω ακόμα.....μάταια......

Κάπου εδώ είναι η "λανθάνουσα κατάσταση" στην οποία βρίσκομαι......ίσως γιατί πιστεύω πολύ στα παραμύθια με ωραίο τέλος....

Και όσο δεν αλλάζει αυτό το τέλος τόσο δεν αλλάζει και αυτό που νιώθω μέσα μου...."πότε θα σταματήσει εαυτέ μου ε;" "πότε;" αλλά αν ήξερες το πότε θα το ήξερα και εγώ.......

Broken Dreams!

Σαν σήμερα.... θα κλείναμε 4 μήνες.......
Θα χαμογελούσα όπως έκανα πάντα....κρυφά.......θα χαζοχαιρόμουν......
Τα όνειρα όμως καμιά φορά σπάνε.........
Το δικό μας.... γλίστρησε από το χέρια μας και πριν το καταλάβουμε έσπασε....
Εγώ έπεσα από το συννεφάκι μου και φώναξα ένα φορείο ρε παιδιά......περαστικά μου!

Όταν μιλά η καρδιά τι σημασία έχουν οι θεωρίες;

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε σύγχυση.....στις σκέψεις μου....στην ψυχολογία μου...παντού!
Όσοι είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε....
Δεν υπάρχει μαγικό κουμπάκι που να βάζει στο off τα συναισθήματα.....
Δεν υπάρχει κουμπάκι που να απενεργοποιεί τη λειτουργία για να μη σκέφτεσαι....
Αν υπήρχε πρώτη απ όλους θα τα είχα χρησιμοποιήσει....
Δεν υπάρχει delete σε ανθρώπους και καταστάσεις.......αυτό το κουμπί δε θα το χρειαζόμουν....
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σου λένε πως η ζωή συνεχίζεται....
Τι νόημα έχει να τη συνεχίζεις επιφανειακά όταν ο θάνατος υπάρχει μέσα σου....;
Όταν κάθε σου κύτταρο και κάθε σου σκέψη ολοκληρώνεται από εκείνον.....
Όταν το μυαλό σου και η καρδιά σου έχουν πάνω ταμπελάκι που λέει reserve αλλά ξέρουν όλοι πως κανείς δε θα φανεί......
Όσες παρομοιώσεις και να κάνω δεν έχουν σημασία....τι θεωρίες και ρητά.....αφού τα μισά μας δυσκολεύουν και τα άλλα μισά μας διευκολύνουν... άρα αυτοαναιρέσεις......
θέλω να σας πω λόγια από τις σκέψεις της καρδιάς μου.....
Να θυμηθώ το ρίγος που ένιωσα από την αγκαλιά του.... να αναπολώ τη στιγμή που χώθηκα μέσα της και έκλαψα -γιατί και οι άμυνες καμιά φορά σπάνε-
Οι δικλείδες ασφαλείας χάνονται και δε σε νοιάζει γιατί προτιμάς την αλήθεια από το ψέμα....να δείξεις αυτό που νιώθεις και όχι κάτι που δεν είσαι...
Να θυμηθώ τα δάχτυλά του πάνω στο υγρό πρόσωπό μου να σκουπίζουν τα δάκρυα......τη ζεστή αγκαλιά του....την ανάσα του γύρω από το λαιμό μου και τα απαλά φιλιά πάνω του που σε κάνουν να θες να κλάψεις πιο πολύ.....
Να κοιτάς στα μάτια και να βλέπεις μια απόφαση που σε πληγώνει...και παράλληλα το θέλω της δικής του καρδιάς που όμως το υπερνικά η λογική του.....οι καταστάσεις....οι συνθήκες.....η εποχή........
Μα πάνω απ'όλα να θυμάσαι εκείνο το φιλί...........που όσες φορές και να το φέρεις στο μυαλό,
σου προκαλεί τα ίδια ακριβώς συναισθήματα.....την ίδια έλξη........και εκεί βάζεις ξανά τα κλάματα γιατί θα ήθελες να μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο και να τον σταματήσεις σε κείνη τη στιγμούλα...που σε σημάδεψε σαν σφαίρα από όπλο......και άκουσες την καρδιά σου να σου λέει-υπέκυψα στο τραύμα μου-

Όλα είναι δρόμος..πάντα ήταν..!!

Θυμάμαι μια ζωή να ψάχνω έναν ιδανικό κόσμο....να φτιάχνω κόσμους να μπορώ να χωράω τα όνειρά μου.....
Να κυνηγάω όνειρα... να νομίζω πως τα πιάνω και κείνα να ανοίγουν την πόρτα κρυφά τα βράδια και να φεύγουν....
Πάντα έκανα όνειρα-δεν πετυχαίνανε-φταίω και εγώ που έμπλεκα σε πράγματα ήδη μπερδεμένα....Να ξέρω την αρχή και το τέλος μαζί.... και παρόλο που το γνώριζα έπαιζα.... δεν ήταν θέμα εγωισμού, ήταν για να αποκαλύψεις τα σάπια εγώ των γύρω σου....
Το να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη -και να μη τρομάζεις-θέλει μεγάλα κότσια......
Πάντα πίστευα πως αυτός που πληγώνει είναι γιατί κάποτε έχει πληγωθεί.... και πάντα η ατάκα μου μία σε αυτό το σημείο-Και εγώ έχω ένα σωρό απωθημένους ουρανούς αλλά δεν πληγώνω τα άστρα-.....και ας ήξερα πως απωθημένα δεν έχω αλλά δεν έβρισκα καλύτερη παρομοίωση να αποδείξω στους γύρω μου πως το να παίζεις με αισθήματα δεν είναι και ό,τι καλύτερο.... πως ο καθένας από εμάς είναι σε θέση να γνωρίζει ποιους αξίζει να πληγώνει και για ποιους θα άξιζε να ρισκάρει......