Και αν όλα τα ξέραμε δε θα χαν τα βράδια νόημα*

Κάθησε ένα βράδυ και άκουγε τη φίλη της να της λέει όλα τα κακά που συνέβησαν.... Και καθώς την άκουγε τη διέκοψε...
Τη ρώτησε: "αν έπαιρνες μια εξήγηση, ένα γιατί, θα σουν καλύτερα;"
"ναι" απάντησε εκείνη... "θα ήξερα"....
"Τι θα ήξερες;"
"Γιατί μου φέρθηκε έτσι...τι άλλο;"
"Και; θα αισθανόσουν καλύτερα;"
"Ναι... γιατί όχι;"
"Και γιατί ναι... γιατί να πάρεις εξηγήσεις από ανθρώπους που γι αυτούς υπήρξες μηδενικό;"
Ήταν μια συζήτηση δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων, δύο διαφορετικών ανθρώπων....
Η μια ήταν τέρμα συναισθηματική, μετέφραζε την αγάπη με ένα δικό της ιδιόρυθμο τρόπο που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, διάλεγε να πληγώνεται, να αντέχει να ανέχεται και κάθε φορά που όλοι νόμιζαν πως έφτανε στα όριά της εκείνη τα ξεπερνούσε, τα μηδένιζε και πάλι από την αρχή , στην ίδια κατάσταση να πληγώνεται,... έκλεινε την πόρτα μα κρυφοκοιτούσε από την κλειδαρότρυπα... και έτσι ο πόνος της ποτέ δεν τέλειωνε....
Η άλλη πληγωμένη από διάφορες βραχυπρόθεσμες πάντα καταστάσεις είχε μάθει πως δε πρέπει να στηρίζεται πάνω σε κανέναν, αντιμετώπιζε τα προβλήματά της μόνη, ήξερε πως δεν χρειάζεσαι εξηγήσεις από ανθρώπους που κάποτε σε πλήγωσαν, πως δε χρειάζεται να μάθεις γιατί κάτι πήγε στραβά πως δεν σε νοιάζουν οι εξηγήσεις ψεύτικων ανθρώπων... εξάλλου πάλι ψέμματα μπορεί να ναι...και έτσι είχε ήρεμη τη ζωή της, άνθρωποι της μιλούσαν μα αυτή εκεί ατάραχη τους έβλεπε παθητικά, τους κορόιδευε... και κάποιες φορές τους μιλούσε κυκλοθυμικά πάντα λέγοντας μόνο αυτά που θα θέλανε να ακούσουν δοκιμάζοντας το πόσο ψεύτικοι και διπρόσωποι ήταν και μετά χανόταν...έτσι χωρίς λόγο... είχε κάνει αυτό που ήθελε... και έτσι όριζε τη δική της ζωή...


 -Υ.Σ. όπου "η μία" μια φίλη και όπου "η άλλη" εγώ"...!

Αυτό ήταν το πρόβλημά της*

Κάθησαν απέναντι...τη ρώτησε για το άτομο στη φωτογραφία... αν ήταν πρώην της....

Του απάντησε όχι και εκείνος προσβάλοντας όλο το παρελθόν της και το γούστο της την έκανε να αντιδράσει αυθόρμητα πάντα....

Κάποτε είπε μια φράση , και του την είπε....... λάθος της...

Αλλά δε σκέφτηκε πόσο μπορούσε να τον πειράξει και ταυτόχρονα να την μειώσει....

Έφυγε..

Για να μη δει τα δάκρυα της από αυτά που της έλεγε....

Γύρισε....

Και άλλα δάκρυα... την έστησε στον τοίχο... 

και εκείνη μιλιά... όχι γιατί δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά γιατί ήθελε να ακούει πόσο λάθος ήταν αυτή η φράση....

Πουτάνα....( η φράση που την πλήγωσε όχι γιατί είχε δίκιο αλλά γιατί τον είχε κάνει να το σκεφτεί)...

Και μετά ένα απέραντο κενό.... μια θλίψη... 

Την ρώτησε ποια ήταν.... 

Αυτή που γνώρισε ήταν.... και είναι ακόμα η ίδια...

Είναι αυτή που έφυγε για να μη τη δει να κλαίει αλλά ανεπιτυχώς έκρυβε τη θλίψη της...

Είναι αυτή που όταν γύρισε και δεν τον βρήκε τρόμαξε πολύ....

Είναι αυτή που αυτά που αγαπάει άθελά της τα πληγώνει...

Είναι αυτή που όταν κλαίει θέλει τόσα να του πει μα τα δάκρυά της πνίγουν τις λέξεις...

Είναι αυτή που με το που έκλεισε την πόρτα πίσω της ήθελε να γυρίσει πίσω τρέχοντας...

Είναι αυτή που πονάει όταν τον κάνει να αισθάνεται έτσι... 

Και είναι αυτή που πάντα ήταν αυθόρμητη..... και αυτός ο αυθορμητισμός... αυτό ήταν το πρόβλημά της... τώρα το ήξερε....και ας ήταν μια φράση ούτε καν μια πράξη... και ας ήξερε πως δεν θα το έκανε ποτέ.... μα τώρα ήξερε....έπρεπε να προσέχει τις διατυπώσεις της.....

Good Luck*

Αυτό το ποστ απευθύνεται σε μια blogοfriend που πριν από 22 ώρες με ένα δικό της post αποφάσισε να μας αποχαιρετήσει λέγοντας πως το μπλογκ της έφτασε στο τέλος της....
Δεν ξέρω αν πρέπει, (ξέρω πως δεν θέλω)... μα ξέρω πως είναι από εκείνους τους ανθρώπους που αυτό που λένε αυτό κάνουν...
Κάποτε είχε και άλλο μπλογκ και το έκλεισε....γι αυτό ξέρω πως ακόμα και αν όλοι μαζί την παρακαλέσουμε να συνεχίσει να γράφει μπορεί και να μην πιάσει....γιατί θα κάνει το δικό της....
Εγώ απλά θέλω να της πω ότι ναι... με έχω πιάσει και μένα καμιά φορά να συμπάσχω με άλλους, να θυμάμαι τα προβλήματά μου όταν προσπαθώ να τα ξεχάσω, με έχω πιάσει να απέχω από εδώ μέσα για αυτούς και άλλους πολλούς λόγους, μα κάθε φορά που νιώθω μοναξιά αναζητώ κάτι καινούργιο στα post αυτών που με διαβάζουν... για να πω και εγώ τη γνώμη μου και να νιώσω πως πάλι κάπου κάπως έχουμε κάτι κοινό....
Και ναι με έχω πιάσει κάθε που είχα ένα πρόβλημα ακόμα και νέο ποστ να μην είχες να μπαίνω και να διαβάζω κάτι από τα παλιά σου και να νιώθω καλύτερα... δεν το κατάλαβα ποτέ και δεν προσπάθησα να το εξηγήσω.... ίσως γιατί σε ένιωσα φίλη μου και ας μη σε ξέρω... και ας μη σε μάθω...(ή μήπως φταίει ότι γεννηθήκαμε την ίδια μέρα στον ίδιο μήνα με διαφορά 2 χρονάκια; - χαμογελάκια )
Εδώ μέσα έτσι και αλλιώς μπορεί να μη γνωρίσεις ποτέ το περιτύλιγμα κάποιου θα γνωρίσεις όμως την ψυχή του... (μπορεί να ξέρεις κάποιον για χρόνια και να σου είναι ουσιαστικά άγνωστος...)
Και με αυτό θέλω να πω πως τόσα χρόνια έχω διαβάσει κομμάτια της ψυχής σου και έχω βρεθεί να σε θαυμάζω....να αντλώ δύναμη από αυτά....
Να μου αποδεικνύεις πόσο ξένοι είμαστε μεταξύ μας όλοι και πόσα ίδια βήματα μπορούμε να ακολουθούμε... 
Δεν είσαι μερικές λέξεις και φράσεις στην οθόνη.... είσαι κάτι παραπάνω από αυτά, είσαι εσύ....η ψυχή σου.... μη το ξεχάσεις.....
Μάλλον ήρθε η ώρα να κλείσω αυτό το ποστ δεν μ' αρέσουν οι μελοδραματισμοί.... (φύση του Υδροχόου.... ;))


Υ.Σ. Καλή τύχη στον καινούργιο κύκλο που ανοίγεις στη ζωή σου...
        Εμείς εδώ θα περιμένουμε  να αλλάξεις γνώμη ή να μας καθοδηγήσεις σε κάποιο νέο blog σου για την καινούργια αρχή στη ζωή σου.... ακόμα και αν αυτό αργήσει....! Σε φιλώ!!!       

Τελικά είναι οι άνθρωποι σκατά ή οι σχέσεις μαζί τους;

Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή σου για να στα κάνουν σκατά και να φύγουν αλλά για εκείνο τον περίεργο λόγο, τον απροσδιόριστο που ακόμα δεν έχω βρει μετά να είναι οι καλύτεροι σου φίλοι για συμβουλές και να λες και ευχαριστώ που εμφανίστηκαν στη ζωή σου....
Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι άνθρωποι που τα κάνουν σκατά, φεύγουν και μετά με ένα συγνωμη πιστεύουν πως όλα λύθηκαν... μα όχι ... για μένα οι άνθρωποι που ζητάνε συγνώμη απλά δεν ξέρουν να διορθώσουν την κατάσταση με πράξεις ...και αν δεν μπορείς να κάνει κάτι τέτοιο μάλλον δεν χωράς στη ζωή κάποιου... υποθέτω δηλαδή....
Ξέρεις θέλει θράσος να κάνεις σκατά τη ζωή κάποιου και μετά να εμφανιστείς σα να μην έγινε τίποτα... ποτέ... και όλα αυτά γιατί κάποιοι έχουν τη δική τους λογική... τα μεταφράζουν όλα και τα ζυγίζουν σα να μη προκάλεσαν κανένα κακό...σαν τα συγνώμη να τα διόρθωσαν όλα...αυτοί χρωστάνε τη συγνώμη στον εαυτό τους που τον μάθανε να πληγώνει...σε κανέναν άλλο...
Για κάποιους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου χαίρομαι ιδιαίτερα... χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν τους βλέπω ευτυχισμένους...
Και για κάποιους άλλους δεν νιώθω ούτε αγάπη ούτε μίσος... απλά αδιαφορία... και όταν δεν μπορείς να νιώσεις κανένα συναίσθημα για κάποιον σημαίνει πως κάποτε σε σκότωσε... με τη διαφορά πως εσύ ξαναγεννήθηκες από τη στάχτη σου... μα για σένα αυτός πέθανε αιώνια...
Και κάπως έτσι προχωράει η ζωή σου και δε σε νοιάζει όλο το παρελθόν σου παρά μόνο αυτοί που άφησαν τα ονοματά τους συνοδευόμενο στη μνήμη σου με ένα γλυκό χαμόγελο...επιλεκτική αμνησία το ονόμασα κάποτε... μα τώρα ξέρω...δεν είναι που εσύ επιλέγεις ποιος αφήνει τα σημάδια του αλλά ο χρόνος.........