Her problems ... her thoughts....!

Είναι στιγμές που εύχεται να μην είχε γεννηθεί....
Να μην υπήρχε καν... γιατί τώρα πονάει..
Προσπαθεί να μη σκέφτεται μα το μυαλό της το κάνει επίτηδες...
Άλλες στην ηλικία της κάνουν μεταπτυχιακό και εκείνη;
Εκείνη σε μια συμβατική ζωή για να βοηθήσει τους γονείς της που τα σκάτωσαν...
Το ξέρει δεν το ήθελαν μα έτσι ήρθαν τα πράγματα...
Και είχε όλο το πακέτο ρε φίλε...
Από μικρή όλοι της έλεγαν θα πας μπροστά... θα πετύχεις ....θα ανέβεις ψηλά...
Και τώρα; που είναι όλοι εκείνοι;
Κάποιοι το πιστεύουν ακόμα μα εκείνη, εκείνη έπαψε να το πιστεύει....
Και όταν όλα πάνε χάλια τους απομακρύνει όλους... και τη σχέση... πάνω απ' όλα οι δικοί της και μετά οι άλλοι... πάντα....
Και εκείνος; εκείνος απλά δε θα καταλάβει... και εκείνη δεν θέλει καν να του εξηγήσει...
Γιατί είναι από εκείνες που τα προβλήματα τα κρατάει για τον εαυτό της...
Έτσι ήθελε πάντα έτσι και τώρα... μη κοιτάς που παρασύρθηκε κάποια στιγμή και του ανοίχτηκε...
Δεν είναι έτσι... δεν είναι καν ρομαντικός τύπος... και όμως το παλεύει....
Και όσο το παλεύει τόσο πιο έντονα προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια ο εαυτός της...
Δεν είναι ρομαντική... ήταν κάποτε... μα έπαψε να ναι και ξέχασε πως είναι....
Και τώρα τα προβλήματά της την κάνουν ακόμα πιο ξένη.. πιο απόμακρη... αλλά αυτή τη φορά δεν την νοιάζει κιόλας... ίσως και να κουράστηκε να παλεύει με το μέσα της για να τους ικανοποιεί όλους...
για να μην τους πληγώσει...

Γιατί το ήξερε......

Λύπηση ήταν το χειρότερο που μπορεί να νιώσει άνθρωπος για άνθρωπο.....

Και όπως δεν ήθελε να την λυπούνται έτσι δε θα λυπόταν κανέναν.... θα ήταν σαν οίκτος.....και αυτό είναι χειρότερο από κάθε πόνο!

Merry Christmas!

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα σε όλους με υγεία, αγάπη και ευτυχία....
Εύχομαι το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα να σας δίνει χαρές και ζεστασιά και να πραγματοποιεί τα όνειρά σας...
Να περάσετε όμορφα!!!!

Ήττα!

Βάλε τα κλάματα πάλι αν τολμάς κοριτσάκι....
Έλα κλάψε... σε βλέπω σχεδόν έτοιμη είσαι....
Μα όχι... αν κάποιος δε σε κάνει χαρούμενη μη κλαις...
Απλά σήκω και φύγε...
Και το κυριότερο; μη κοιτάξεις πίσω σου....
Πονάει ρε φίλε...  και πονάει πολύ...
Να σε κατηγορούν... να μεταφράζουν όλοι τα πράγματα όπως τα βλέπουν και το χειρότερο να εξηγείς και πάλι να επιμένουν...
Και να σου πω κάτι; είμαι από εκείνες που μαζεύονται τα πράγματα μέσα τους και μπαααμ τα τινάζει όλα στον αέρα....
Είμαι από εκείνες που νιώθουν πως με 2-3-5-10 τσακωμούς έχουν γκρεμιστεί όλα και η μαγεία θέλει να την κάνει με ελαφρά...
Και προσπαθώ αλήθεια.... προσπαθώ.... αλλά συνέχεια συνέχεια κάτι γίνεται.....
Και αν ήθελα μόνο να σκέφτομαι το σεξ και αν ήθελα μόνο να βασίζομαι εκεί για να λέω πως νοιάζομαι τότε δε θα είχα σχέση.....
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ όμως....
Λίγο ακόμα και θα ηττηθώ.....

Fuck them all φάση!

Δε με καταλαβαίνει.....όχι....
Δε σκέφτεται πριν μου μιλήσει....
Μετά από ενάμιση χρόνο υποθέτω ήδη έχεις αρχίσει να μαθαίνεις πράγματα για τον άλλο...
Μα τώρα...; τώρα εγώ νιώθω πως δεν ξέρει τίποτα...
Έχω αρχίσει να κουράζομαι από τους ανούσιους καυγάδες.....
Δεν μπορώ να είμαι με κάποιον που δεν σέβεται τις ελευθερίες μου όταν εγώ σέβομαι τις δικές του...
Δεν μπορώ να είμαι με κάποιον που με ζηλεύει....
Δεν μπορώ να είμαι με κάποιον που νιώθει ανασφάλειες....
Δε θα έμενα ποτέ σε μια σχέση από συνήθεια, από υποχρέωση ή ό,τι άλλο....
Ειδικά όταν νιώσω πως δε με κάνει πια ευτυχισμένη......φεύγω.....
Έτσι και αλλιώς οι σχέσεις εκεί πάντα καταλήγουν... στο να τελειώνουν...
Και να σου πω κάτι; τελευταία με έχω πιάσει να σκέφτομαι πως στη ζωή τίποτα δεν πρέπει να μας ρίχνει....
Όταν μετά από ενάμιση χρόνο σου λέει μη πιεις γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να κάνεις, πως πρέπει να νιώσεις;;;;;;;;;
Με θύμωσε....
Και φίλε μου κουράστηκα πολύ τον τελευταίο καιρό να τσακώνομαι μαζί του... συνέχεια κάτι τον πειράζει....δεν το καταλαβαίνει αλλά με απομακρύνει.... με τον τρόπο του.......
Ίσως τελικά και να μαι το λάθος άτομο στη ζωή του.......

Μαγική στιγμή!

Κάθε φορά που τον βλέπει θυμάται όσα περάσανε μέχρι εκείνη τη μαγική στιγμή...
Και αναρωτιέται.... πώς είναι όλα τόσο διαφορετικά από κοντά...;;
Είναι μάλλον εκείνες οι στιγμές που η απόσταση παλεύει να νικήσει...μα το κοντά τις διαγράφει....
Και περνάνε οι μέρες και φτάνει εκείνη η γλυκιά στιγμή...που θέλει να παγώσει το χρόνο...για να μείνει για πάντα στην ζεστή αγκαλιά του, με τις μύτες τους να ακουμπάνε απαλά μεταξύ τους καθώς κάνουν πως κοιμούνται....
Ακούγοντας την ανάσα του και μόνο....μέχρι να ανοίξουν και οι δυο τα μάτια τους και να κοιταχτούν...
Για να καταλάβουν πως ήρθε η ώρα....!!!
Και εκείνη να προσπαθήσει να κρατήσει τα δάκρυα...τα καταφέρνει...
Πρέπει να φύγει με χαμόγελο... μα μετά;
Μετά τα δάκρυα δε θα τα δει κανείς...μονάχα εκείνη θα ξέρει...και της αρκεί.....

Μοίρα και Επιλογή*

Σας έχω βαρεθεί όλους και όλες με τον ηλίθιο τρόπο που σκέφτεστε.... Γυναίκες που δεν ξέρουν τι θέλουν... Γυναίκες που με άλλον κοιμούνται και αλλού ταξιδεύει το μυαλό τους... Γυναίκες που για όλα τους φταίνε οι άλλοι και ποτέ οι ίδιες... Ε λοιπόν όταν σταματήσετε να υπερτιμάτε τον εαυτό σας και δείτε ότι υπάρχουν και καλύτερες από εσάς γιατί πολύ απλά πάντα θα υπάρχουν, θα συμβιβαστείτε και ίσως δείτε και εσείς μια άσπρη μέρα....! Κανείς δεν γεννήθηκε τέλειος ούτε ποτέ θα υπάρξει.... Άντρες από την άλλη που οι γυναίκες γι αυτούς είναι απλά πουτάνες.... Άντρες που φτάσανε τα 25-26 και όμως συνέχισαν να συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά... Άντρες που πάνω από ένα ποτό σκέφτονται πως θα λύσουν τα προβλήματά τους...αντί να σκεφτούν τι σκατά θα κάνουν.... Κάνουμε τις επιλογές μας και κρινόμαστε για αυτές.... πάρτε το απόφαση... Όλα επιλογές είναι και θα είναι.... μαζί με τη μοίρα εμείς επιλέγουμε τι ζούμε και τι όχι.... Η μοίρα σου φέρνει ανθρώπους μα είναι η συμπεριφορά σου αυτή που θα σε κάνει να τον κρατήσεις, ακόμα και αν είναι γραφτό να φύγει εσύ αποφασίζεις αν θα πονέσεις ή όχι.... Υπάρχουν άνθρωποι που σε σπάνε σε χίλια κομμάτια και υπάρχουν και άνθρωποι που δε σου αφήνουν ούτε γρατζουνιά και όμως υποστήριζες ότι τους ήθελες το ίδιο δυνατά στη ζωή σου... μα όχι φίλε μου... υπάρχουν και αυτοί που πριν καλά καλά χαθούν τους έχεις απομυθοποιήσει τόσο που για σένα η φυγή τους φαντάζει μια μέρα με λιακάδα.... Πάψτε λοιπόν να κατηγορείτε τους άλλους και να βγάζετε στην απ' έξω τον εαυτό σας... όταν το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι ο εγωισμός σας....

Και αν όλα τα ξέραμε δε θα χαν τα βράδια νόημα*

Κάθησε ένα βράδυ και άκουγε τη φίλη της να της λέει όλα τα κακά που συνέβησαν.... Και καθώς την άκουγε τη διέκοψε...
Τη ρώτησε: "αν έπαιρνες μια εξήγηση, ένα γιατί, θα σουν καλύτερα;"
"ναι" απάντησε εκείνη... "θα ήξερα"....
"Τι θα ήξερες;"
"Γιατί μου φέρθηκε έτσι...τι άλλο;"
"Και; θα αισθανόσουν καλύτερα;"
"Ναι... γιατί όχι;"
"Και γιατί ναι... γιατί να πάρεις εξηγήσεις από ανθρώπους που γι αυτούς υπήρξες μηδενικό;"
Ήταν μια συζήτηση δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων, δύο διαφορετικών ανθρώπων....
Η μια ήταν τέρμα συναισθηματική, μετέφραζε την αγάπη με ένα δικό της ιδιόρυθμο τρόπο που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, διάλεγε να πληγώνεται, να αντέχει να ανέχεται και κάθε φορά που όλοι νόμιζαν πως έφτανε στα όριά της εκείνη τα ξεπερνούσε, τα μηδένιζε και πάλι από την αρχή , στην ίδια κατάσταση να πληγώνεται,... έκλεινε την πόρτα μα κρυφοκοιτούσε από την κλειδαρότρυπα... και έτσι ο πόνος της ποτέ δεν τέλειωνε....
Η άλλη πληγωμένη από διάφορες βραχυπρόθεσμες πάντα καταστάσεις είχε μάθει πως δε πρέπει να στηρίζεται πάνω σε κανέναν, αντιμετώπιζε τα προβλήματά της μόνη, ήξερε πως δεν χρειάζεσαι εξηγήσεις από ανθρώπους που κάποτε σε πλήγωσαν, πως δε χρειάζεται να μάθεις γιατί κάτι πήγε στραβά πως δεν σε νοιάζουν οι εξηγήσεις ψεύτικων ανθρώπων... εξάλλου πάλι ψέμματα μπορεί να ναι...και έτσι είχε ήρεμη τη ζωή της, άνθρωποι της μιλούσαν μα αυτή εκεί ατάραχη τους έβλεπε παθητικά, τους κορόιδευε... και κάποιες φορές τους μιλούσε κυκλοθυμικά πάντα λέγοντας μόνο αυτά που θα θέλανε να ακούσουν δοκιμάζοντας το πόσο ψεύτικοι και διπρόσωποι ήταν και μετά χανόταν...έτσι χωρίς λόγο... είχε κάνει αυτό που ήθελε... και έτσι όριζε τη δική της ζωή...


 -Υ.Σ. όπου "η μία" μια φίλη και όπου "η άλλη" εγώ"...!

Αυτό ήταν το πρόβλημά της*

Κάθησαν απέναντι...τη ρώτησε για το άτομο στη φωτογραφία... αν ήταν πρώην της....

Του απάντησε όχι και εκείνος προσβάλοντας όλο το παρελθόν της και το γούστο της την έκανε να αντιδράσει αυθόρμητα πάντα....

Κάποτε είπε μια φράση , και του την είπε....... λάθος της...

Αλλά δε σκέφτηκε πόσο μπορούσε να τον πειράξει και ταυτόχρονα να την μειώσει....

Έφυγε..

Για να μη δει τα δάκρυα της από αυτά που της έλεγε....

Γύρισε....

Και άλλα δάκρυα... την έστησε στον τοίχο... 

και εκείνη μιλιά... όχι γιατί δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά γιατί ήθελε να ακούει πόσο λάθος ήταν αυτή η φράση....

Πουτάνα....( η φράση που την πλήγωσε όχι γιατί είχε δίκιο αλλά γιατί τον είχε κάνει να το σκεφτεί)...

Και μετά ένα απέραντο κενό.... μια θλίψη... 

Την ρώτησε ποια ήταν.... 

Αυτή που γνώρισε ήταν.... και είναι ακόμα η ίδια...

Είναι αυτή που έφυγε για να μη τη δει να κλαίει αλλά ανεπιτυχώς έκρυβε τη θλίψη της...

Είναι αυτή που όταν γύρισε και δεν τον βρήκε τρόμαξε πολύ....

Είναι αυτή που αυτά που αγαπάει άθελά της τα πληγώνει...

Είναι αυτή που όταν κλαίει θέλει τόσα να του πει μα τα δάκρυά της πνίγουν τις λέξεις...

Είναι αυτή που με το που έκλεισε την πόρτα πίσω της ήθελε να γυρίσει πίσω τρέχοντας...

Είναι αυτή που πονάει όταν τον κάνει να αισθάνεται έτσι... 

Και είναι αυτή που πάντα ήταν αυθόρμητη..... και αυτός ο αυθορμητισμός... αυτό ήταν το πρόβλημά της... τώρα το ήξερε....και ας ήταν μια φράση ούτε καν μια πράξη... και ας ήξερε πως δεν θα το έκανε ποτέ.... μα τώρα ήξερε....έπρεπε να προσέχει τις διατυπώσεις της.....

Good Luck*

Αυτό το ποστ απευθύνεται σε μια blogοfriend που πριν από 22 ώρες με ένα δικό της post αποφάσισε να μας αποχαιρετήσει λέγοντας πως το μπλογκ της έφτασε στο τέλος της....
Δεν ξέρω αν πρέπει, (ξέρω πως δεν θέλω)... μα ξέρω πως είναι από εκείνους τους ανθρώπους που αυτό που λένε αυτό κάνουν...
Κάποτε είχε και άλλο μπλογκ και το έκλεισε....γι αυτό ξέρω πως ακόμα και αν όλοι μαζί την παρακαλέσουμε να συνεχίσει να γράφει μπορεί και να μην πιάσει....γιατί θα κάνει το δικό της....
Εγώ απλά θέλω να της πω ότι ναι... με έχω πιάσει και μένα καμιά φορά να συμπάσχω με άλλους, να θυμάμαι τα προβλήματά μου όταν προσπαθώ να τα ξεχάσω, με έχω πιάσει να απέχω από εδώ μέσα για αυτούς και άλλους πολλούς λόγους, μα κάθε φορά που νιώθω μοναξιά αναζητώ κάτι καινούργιο στα post αυτών που με διαβάζουν... για να πω και εγώ τη γνώμη μου και να νιώσω πως πάλι κάπου κάπως έχουμε κάτι κοινό....
Και ναι με έχω πιάσει κάθε που είχα ένα πρόβλημα ακόμα και νέο ποστ να μην είχες να μπαίνω και να διαβάζω κάτι από τα παλιά σου και να νιώθω καλύτερα... δεν το κατάλαβα ποτέ και δεν προσπάθησα να το εξηγήσω.... ίσως γιατί σε ένιωσα φίλη μου και ας μη σε ξέρω... και ας μη σε μάθω...(ή μήπως φταίει ότι γεννηθήκαμε την ίδια μέρα στον ίδιο μήνα με διαφορά 2 χρονάκια; - χαμογελάκια )
Εδώ μέσα έτσι και αλλιώς μπορεί να μη γνωρίσεις ποτέ το περιτύλιγμα κάποιου θα γνωρίσεις όμως την ψυχή του... (μπορεί να ξέρεις κάποιον για χρόνια και να σου είναι ουσιαστικά άγνωστος...)
Και με αυτό θέλω να πω πως τόσα χρόνια έχω διαβάσει κομμάτια της ψυχής σου και έχω βρεθεί να σε θαυμάζω....να αντλώ δύναμη από αυτά....
Να μου αποδεικνύεις πόσο ξένοι είμαστε μεταξύ μας όλοι και πόσα ίδια βήματα μπορούμε να ακολουθούμε... 
Δεν είσαι μερικές λέξεις και φράσεις στην οθόνη.... είσαι κάτι παραπάνω από αυτά, είσαι εσύ....η ψυχή σου.... μη το ξεχάσεις.....
Μάλλον ήρθε η ώρα να κλείσω αυτό το ποστ δεν μ' αρέσουν οι μελοδραματισμοί.... (φύση του Υδροχόου.... ;))


Υ.Σ. Καλή τύχη στον καινούργιο κύκλο που ανοίγεις στη ζωή σου...
        Εμείς εδώ θα περιμένουμε  να αλλάξεις γνώμη ή να μας καθοδηγήσεις σε κάποιο νέο blog σου για την καινούργια αρχή στη ζωή σου.... ακόμα και αν αυτό αργήσει....! Σε φιλώ!!!       

Τελικά είναι οι άνθρωποι σκατά ή οι σχέσεις μαζί τους;

Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή σου για να στα κάνουν σκατά και να φύγουν αλλά για εκείνο τον περίεργο λόγο, τον απροσδιόριστο που ακόμα δεν έχω βρει μετά να είναι οι καλύτεροι σου φίλοι για συμβουλές και να λες και ευχαριστώ που εμφανίστηκαν στη ζωή σου....
Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι άνθρωποι που τα κάνουν σκατά, φεύγουν και μετά με ένα συγνωμη πιστεύουν πως όλα λύθηκαν... μα όχι ... για μένα οι άνθρωποι που ζητάνε συγνώμη απλά δεν ξέρουν να διορθώσουν την κατάσταση με πράξεις ...και αν δεν μπορείς να κάνει κάτι τέτοιο μάλλον δεν χωράς στη ζωή κάποιου... υποθέτω δηλαδή....
Ξέρεις θέλει θράσος να κάνεις σκατά τη ζωή κάποιου και μετά να εμφανιστείς σα να μην έγινε τίποτα... ποτέ... και όλα αυτά γιατί κάποιοι έχουν τη δική τους λογική... τα μεταφράζουν όλα και τα ζυγίζουν σα να μη προκάλεσαν κανένα κακό...σαν τα συγνώμη να τα διόρθωσαν όλα...αυτοί χρωστάνε τη συγνώμη στον εαυτό τους που τον μάθανε να πληγώνει...σε κανέναν άλλο...
Για κάποιους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου χαίρομαι ιδιαίτερα... χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν τους βλέπω ευτυχισμένους...
Και για κάποιους άλλους δεν νιώθω ούτε αγάπη ούτε μίσος... απλά αδιαφορία... και όταν δεν μπορείς να νιώσεις κανένα συναίσθημα για κάποιον σημαίνει πως κάποτε σε σκότωσε... με τη διαφορά πως εσύ ξαναγεννήθηκες από τη στάχτη σου... μα για σένα αυτός πέθανε αιώνια...
Και κάπως έτσι προχωράει η ζωή σου και δε σε νοιάζει όλο το παρελθόν σου παρά μόνο αυτοί που άφησαν τα ονοματά τους συνοδευόμενο στη μνήμη σου με ένα γλυκό χαμόγελο...επιλεκτική αμνησία το ονόμασα κάποτε... μα τώρα ξέρω...δεν είναι που εσύ επιλέγεις ποιος αφήνει τα σημάδια του αλλά ο χρόνος.........

Δε θα χωρέσω ποτέ σε ένα κόσμο που με πνίγει... μόνο στο δικό μου!

Πρόσφατα ένα καλοκαιρινό βραδάκι τόσο συνιθισμένο μα τόσο διαφορετικό έκανα μια σκέψη..... Σκέψη: "δεν μου αρέσουν τα μεγάλα, είναι δήθεν" ..... με πιέζουν...με ασφικτυούν...
Εγώ γεννήθηκα να ζω ελεύθερη... τα καλούπια δεν μου άρεσαν ποτέ...
Δεν ταίριαζα εγώ σε αυτά... δεν χώραγε ο χαρακτήρας μου... το είναι μου....
Μια αγκαλιά, ένα βλέμα, ένα χαμόγελο ... ήταν πάντα αρκετά....
Όταν άρχισα να αποκτώ τα δικά μου χρήματα κατάλαβα ότι τα χρήματα δεν σου λύνουν κανένα πρόβλημα... παρά μόνο σε κάνουν ανεξάρτητο...
Βαρέθηκα δίπλα μου να βλέπω δηθενιά...όπου και να κοιτάξεις η ουσία πέθανε....
Και κάθε φορά που προσπαθώ να σας φτάσω στο δήθεν άλλο τόσο πιο μακριά τρέχω να ξεφύγω... γιατί πνίγομαι στο είπα...
Σαν άνθρωπος είμαι δύσκολος, περίεργος, αψυχολόγητος.... ώρες ώρες μπερδεύω και εμένα την ίδια...
Δεν είναι ότι το κάνω επίτηδες μα είναι που είμαι σαν τον αέρα... με τις ώρες μου... τη μια ήρεμη την άλλη δυνατή σαν άνεμος...
Κάποτε ένας φίλος μου είπε για την κοπέλα του: "αυτή τη κοπέλα τη θέλω τόσο που δε με νοιάζει στο μέλλον πως θα είναι το σώμα της ότι και να αποκτήσει (κυταρρίτιδα, ραγάδες,) εγώ πάλι θα την θέλω...." και κατάλαβα πως το αυθεντικό όταν έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί πάντα θα νικάει από αυτά όλα τα δήθεν.... από τα περιτυλίγματα...από τα ακριβά....
Κάποτε κάποιους ανθρώπους τους κοίταξα στα μάτια για να αποφύγω το εσωτερικό μου κενό.....και κάποιοι ακριβώς το ίδιο....
Μα τώρα κοιτάω εσένα στα μάτια για να δεις την αλήθεια μου....και έτσι πάνω σε ένα μηχανάκι να σε κρατάω σφιχτά αγκαλιά κατάλαβα πως δεν χρειάζονται πολλά πολλά για ένα έρωτα.... μόνο λίγα...
(το χαμόγελό σου)......

Ίσως!

Ίσως να μη μπορέσω να καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους.....και ποιος μπορεί τελικά;;
Ίσως να μην καταφέρω ποτέ να αγαπηθώ όσο θα ήθελα....αλλά και πόσοι το κατάφεραν;;;
Και ακούω μέσα μου τα κομμάτια....με ενοχλούν....μου κόβουν την ανάσα....
Μου πέρνουν τη λαχτάρα για ζωή....με βυθίζουν και με τραβάνε προς τα κάτω...
Κουράστηκα να είμαι εγώ η υπεράνω...αυτή που όλα τα βλέπει από άλλη σφαίρα...αυτή που ενοχλείται και το λέει όταν ενοχλείται...αυτή που πρέπει να φταίει για τα φυσιολογικά πράγματα....
Και ναι περνάω φάση....ίσως από αυτές που σκέφτεσαι πολλά και τίποτα....
Από αυτές που θες να βάλεις τα κλάματα έτσι... γιατί απλά μπορείς.....

Ξεσκονίζοντας

Kαμιά φορά με πιάνω να να ξεσκονίζω την παλιά μου ζωή...
Αυτή τη ζωή που διάλεγα πάντα λάθος... που τσάκιζα τα φτερά μου...
Που πονούσα και γελούσα ταυτόχρονα...( γιατί δεν ήξερα τι πρέπει να νιώσω )...
Τη ζωή που με γέμιζε θυμό.... μίσος....αισθήματα εκδίκησης....
Εμένα που έχω κλέψει αρκετές αγκαλιές χωρίς να δώσω τίποτα...
Που έπνιγα τα προβλήματα κλέβοντας ένα μόνο φιλί και μετά δεν ζητούσα τίποτα... γιατί απλά δεν ήθελα τίποτα πιο πέρα...
Που ερωτεύτηκα παράφορα μα έμεινα να κοιτάω τα κομμάτια μου....κλείνοντας την πόρτα της καρδιάς μου για καιρό...
Που γελούσα απλά γιατί έπρεπε... που κοιμόμουν μα μέσα μου πέθαινα...
Και μετά είπα να αλλάξω λιγάκι....και βρήκα κάποιον που με αιχμαλώτισε με μια του ματιά...
Ένα mini flash back έκανα για λίγο....
-Και όταν θα σε ρωτάνε αν έχεις παρελθόν να χαίρεσαι...
-Γιατί;
-Γιατί μπορείς να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους... να νιώθεις την αξία τους...
 Να χαίρεσαι όταν δίνεις δεύτερες ευκαιρίες σε φιλικό επίπεδο πάντα και να γυρνάς την πλάτη σου σε   αυτούς που δεν αξίζουν μία....ούτε γεια... και δεν είναι θέμα εγωισμού απλά κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν στο ελάχιστο....
Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου μιλήσει για το παρελθόν μη διστάσεις, μην παραξενευτείς απλά απάντα... παρελθόν είναι έτσι κ αλλιώς....

~*Γιατί οι άνθρωποι είναι μαθήματα ζωής*~

Ψάχνοντας ανάμεσα σε "σκονισμένα" ποστ που δεν δημοσίευσα ποτέ για τον α ή β λόγο θα θελα να μοιραστώ μαζί σας ένα από αυτά.....
Το έγραψα στις 19 Ιουνίου 2010 και ώρα 6 και 21 pm....
Σήμερα έχω ένα καλό λόγο για τον καθένα....
Σε σένα που ήσουν το πρώτο κόλλημά μου ευχαριστώ που με άφησες να ζήσω 4 μήνες όπως ήθελα....
Σε σένα που μου έμαθες τι σημαίνει να ασχολούμαι με τα αγόρια ευχαριστώ για όλες τις διαχρονικές στιγμές...
Σε σένα που έγινες πραγματικότητα πολλές φορές σε εκτιμάω που με έκανες να νιώθω σημαντική.... Σε σένα που ήσουν πρόθυμος να με φροντίσεις αλλά ήμουν μικρή και δεν καταλάβαινα συγνώμη ήμουν άδικη....
 Σε σένα που με έβαλες στον κόσμο των μεγάλων σε θαυμάζω...τότε σε μίσησα τώρα σ'αγαπάω για όλα αυτά που είσαι...
Σε σένα που με διεκδίκησες σωστά και με έμαθες να σκέφτομαι θα πω είσαι απίστευτα τρελός.....
Σε σένα που προσπάθησα να αλλάξω τα γούστα μου ευχαριστώ που με ανέχτηκες.....
Σε σένα που μου έμαθες ότι δεν είμαστε ότι φαινόμαστε ευχαριστώ γιατί έμαθα να ξεχωρίζω τα είδη των ανθρώπων.....
Σε σένα που μου έδειξες τι θα πει καλοσύνη και πραγματική αγάπη θα σε θυμάμαι που ήσουν πρόθυμος να μου προσφέρεις πολλά και διάλεξα το τίποτα.....
Σε σένα που μου έδειξες πως οι καλλιτέχνες μπορούν να ναι υποκριτές δε σε κατηγορώ είναι θέμα ηλικίας......
Σε σένα που μου έμαθες τι θα πει περνάω καλά κυριολεκτικότατα και ανέβασες τα standart μου
τεράστιο ευχαριστώ....
 Σε σας που τολμήσατε να δοκιμάσετε ευχαριστώ ακόμα και αν δεν ήθελα τίποτα τελικά....
 Σε όλους εσάς ένα τεράστιο ευχαριστώ γιατί με κάνατε να είμαι αυτό που είμαι σήμερα......
 Μια πρόταση για κάποιους...ένα ευχαριστώ και ένα αντίο....Χ μπαίνει σήμερα σε όλο το παρελθόν....το Χ όχι της αναίρεσης αλλά το Χ που ευχαριστεί και αφήνει το μυαλό να πάει ένα βήμα πιο πέρα....

Για τότε!

Γιατί ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό....
Καλύτερα που ήρθαν τότε έτσι τα πράγματα... ξέρεις γιατί;
Γιατί απλά είναι καλύτερα να ξέρεις πως η ζωή είναι κάτι πιο πέρα από ροζ σύννεφα...
Γιατί είναι άδικο να ξυπνήσεις ένα πρωί και το ροζ σύννεφο, πουυυΦ ! να εξατμιστεί!!!
Σου χρωστάω ένα ευχαριστώ.... για την εμμονή που δεν έγινες... για το απωθημένο που δεν υπήρξες.... για την ελευθερία μου ώστε να βρω αυτό που μου άξιζε....για την ευτυχία μου....γι αυτό που είμαι σήμερα και για τον άνθρωπο που έχω πλάι μου....

Ε ψιτ εσύ ναι παρελθόν με ακούς;

Παρελθόν.... γαμημένο παρελθόν....

Εμένα μου αρέσεις.... πάντα φλερτάρω μαζί σου...

Κρύβεις αναμνήσεις πολλές...

Κακές - καλές δεν έχει σημασία... με έκανες ό,τι είμαι σήμερα....

Δε μετανιώνω...

Μετανιώνω μόνο γι αυτούς που τους άφησα να πιστεύουν πως με κορόιδεψαν....

Μετανιώνω γι αυτούς που με έφτασαν ένα βήμα πριν με χάσω εντελώς...

Πάλι καλά πάλεψα γερά με τους φόβους μου και έζησα.... (ακόμα και αν η σφαίρα σε

χτυπήσει αν δεν έχει έρθει η ώρα σου θα επιβιώσεις.... και η πληγή θα επουλωθεί....)

Έχω σημάδια.... δεν μπορώ να πω πως ξεχνάω τους ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου...

Εξάλλου σχεδόν με όλους - τους μη κομπλεξικούς- μείναμε φίλοι...

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί κάποιος δεν μπορεί να ναι φίλος με τον πρώην.... περσινά ξινά σταφύλια φίλε μου.... αν είσαι χαζός και κομπλεξικός και αν πραγματικά δεν έχει τελειώσει κάτι μέσα σου ναι δεν μπορείς να είσαι φίλος του...

Πάντα συγχωρώ αλλά δεν ξεχνάω.... και αφού συγχωρώ και είμαι καλά μαζί μου αφήνω τους άλλους αν έχουν καρδιά και μυαλό να νιώσουν το λίγο τους... να παλέψουν με τις τύψεις τους και να αναλογιστούν  τη σαπίλα τους....

Εγώ ξέρω πως όταν κάνω βήματα μπροστά έχω τελειώσει με τα βήματα πίσω μου....

Τα έχω σβήσει.... και μένουν οι αναμνήσεις....

Δεν λέω υπάρχουν και κάποιοι που σου προκαλούν αποστροφή....

Μα από τον καθένα έμαθες κάτι... από τον καθένα κάτι πήρες και έχασες....

Εξάλλου όλα θέμα επιλογών είναι... θυμάσαι;;; 

Θέμα επιλογών.... και όσο είμαι άνθρωπος και ζω σίγουρα θα κάνω λάθος επιλογές σε κάποια πράγματα....

Υ.Σ. και όταν ο ξάδερφός σου βάλει το μυαλό του να δουλέψει μπορεί να κοιτά τη γαμημένη ζωή του και όχι το παρελθόν μου;;;;  δεν έχει το δικαίωμα να κάνει πλάκα.... αλλά από ανθρώπους με κατεστράμενα εγκεφαλικά κύτταρα από την ωραιοπάθειά τους δεν περίμενα κάτι λιγότερο ή περισσότερο.... 

~Tired~

Κουράστηκα να προσπαθώ να μεταφράσω ανθρώπινες συμπεριφορές...
Να ακούω να μου λένε εγώ στη θέση σου και μπλα μπλα μπλα..... ποια θέση μωρέ...είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι;;;; γίνεται.....;;;;;;;;
Γι αυτό ερωτευόμαστε κάποιον...γιατί είναι διαφορετικός...αν ήθελα να τα φτιάξω με τον κλώνο του εαυτού μου θα μουν και μόνη μου...
Και εκνευρίζομαι....γιατί κατηγορούμαι.....και οκ φαίνεται στα μυαλά των άλλων οι πράξεις μου δεν μετράνε....μα τα λόγια τους με πονάνε....
Και όσο με πονάνε...χάνομαι...θέλω να φύγω μακριά....δεν θέλω να σπάσει αυτό που νιώθω...
Και όμως στέκεται σε τεντωμένο σκοινί....
Kαι αν τύχει και κοπεί θα ναι για πάντα κομμένο.... όσους κόμπους και να κάνεις δε θα είναι το ίδιο...
Ήδη κόπηκε μια φορά...δεν θέλω άλλη.... 

?

-Και εγώ κάποτε είχα τις κλειστές μου αλλά δεν σου γύρισα την πλάτη...
-"έχεις δίκιο" απάντησα ενώ μέσα μου ψιθύριζα...."όχι εσύ δεν μου γύρισες την πλάτη, απλά με σκότωσες με εκείνο το μικρό θάνατο"...για το χωρισμό μας μιλάω......
Λόγια που μένουν χαραγμένα... εμπειρίες που δεν σβήνουν.....
πως γίνεται πάντα να ξεχνάμε τα καλά και να κολλάμε στα άσχημα;;;
Ανθρώπινη φύση.....

Κά(ποτε)....!

Κάποτε σου δίδασκαν τι θα πει ταξική διάκριση τώρα νομίζεις πως δεν υπάρχει ... wrong....
Στην κοινωνία σου υπάρχουν οι πλούσιοι (ναι εκείνα τα καλ(κ)ομαθημένα παιδάκια), υπάρχουν οι μεσοαστοί (όπως οι περισσότεροι) και υπάρχουν και οι πραγματικά φτωχοί... που αυτό που οι υπόλοιποι το θεωρούν αυτονόητο αυτοί το θεωρούν θεόσταλτο...
Αυτό που έμαθα εγω;
Κάποτε οι σχέσεις ήταν αγάπη τώρα είναι σχέσεις στιγνής εκμετάλλευσης....
Υπάρχουν άνθρωποι που ενώνουν τα χρηματά τους... μα ποτέ τις καρδιές τους...
Ενώνουν το φαίνεσθαι μα ποτέ το είναι τους...
Ενώνουν τις σάρκες τους μα ποτέ τις ψυχές τους...
Ενώνουν το βλέμμα τους μα ποτέ δεν κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση....
Και τώρα εσύ για ποια σχέση μου μιλάς.... θα σoυ πω εγώ! αυτή με τα μεγάλα κέρδη! με τη χλίδα και το φαίνεσθαι...
Και αν νομίζεις πως ένα μεγαλοαστός θα μπορούσε ποτέ να συνάδει με κάτι λιγότερο από κάποιον όμοιό του σε γελάσανε...
Κάποιοι γεννήθηκαν σε "μεγάλα σαλόνια" για να δεχτούν να πατήσουν το δικό σου... το μικρότερο ντε, τι σου λέω! Μα ό,τι και να ενώσουν δεν θα νιώσουν ποτέ γεμάτοι....

Η ζωή ^-^

Αυτός που απ' έξω κοιτάζει μέσα σε ένα ανοιχτό παράθυρο δεν βλέπει ποτέ τόσα πράγματα όσα εκείνος που κοιτάζει ένα παράθυρο κλειστό....Δεν υπάρχει αντικείμενο πιο βαθύ, πιο μυστηριώδες, πιο γόνιμο, πιο σκοτεινό, πιο εκθαμβωτικό από ένα παράθυρο που το φωτίζει ένα κερί.....Αυτό που μπορούμε να δούμε στο φως του ήλιου είναι πάντα λιγότερο ενδιαφέρον από αυτό που συμβαίνει πίσω από ένα τζάμι. Μέσα σε αυτή τη μαύρη ή φωτεινή τρύπα ζει η ζωή, ονειρεύεται η ζωή, υποφέρει η ζωή.....
( Κάρολος Μποντλαίρ ).

Summer is here!

Να γιατί αγαπώ το καλοκαιράκι.....
Για τη θάλασσα, την ηλιοθεραπεία, τα κοκτέιλ, το κόσμο που είναι χαρούμενος, τις βόλτες σε σοκάκια νησιών, τα beach party, το φεγγάρι τις νύχτες με τη θάλασσα, τα ηλιοβασιλέματα, τα παγωτά, τις βόλτες στην αμμουδιά, τις φωτιές στις παραλίες με παρέα, τις καταδύσεις, το camping, το ψαράκι μαζί με ουζάκι και για άλλα χίλια δύο....

Έχει αρχίσει και μυρίζει καλοκαιράκι...το νιώθετε και εσείς, σωστά;;;; :))))

Αν όλα είναι αριθμοί εσύ είσαι το ΕΝΑ!

Όταν η ψυχή μου τραγουδά μια εικόνα είναι αρκετή...
"Να χαθώ να βρεθώ ανάμεσα στα αστέρια....
Να σε κοιτώ και να λάμπω για σένα....
Να ακουμπώ τη λάμψη σου με την πνοή μου
Να σου ψιθυρίζω "κλείσε τα μάτια είμαι μαζί σου"
Κοίτα φως μου πετάω πάνω και γύρω από σένα...εγώ και εσύ είμαστε ένα"

Tonight i will be alone~**

Οι αποχαιρετισμοί πονάνε....
Και ας λένε πως όλα είναι συνήθεια....
Απόψε θα κοιμηθώ μόνη.....
Θα σε σκέφτομαι και θα φέρνω στο μυαλό μου την μυρωδιά σου...
Μα πιο πολύ την ανάσα σου πλάι στη δική μου...
Τη σφιχτή και ζεστή αγκαλιά σου.....αυτή η αγκαλιά που τόσο με ηρεμεί...
Που διώχνει όλους τους φόβους μου και τις αγωνίες μου....
Και θα ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ....πολύ.......

Υ.Σ. Κάτω από τον ίδιο ουρανό απόψε, όσα χιλιόμετρα και να μας χωρίζουν
          θα είμαι κοντά σου....

Συγνώμη~*~

Μια στιγμή και όλα αλλάζουν...όχι μέσα μου....
Αυτό που νιώθω δεν αλλάζει.....απλά στιγμιαία νιώθεις πως όλα αλλάζουν....
Δε με νοιάζει που άνοιξες κουτάκια από το παρελθόν μου.... αυτά δεν με πονάνε....
Ο μόνος που μπορεί να με πονέσει είσαι εσύ....αλίμονο αν το παρελθόν μου μπορούσε να ορίσει το παρόν μου....
Με νοιάζει που σε έκανα να στενοχωρηθείς...
Με νοιάζει που σου έκανα σκηνή ενώ την ίδια στιγμή μέσα μου το μετάνιωνα... και την ίδια και μετά...
Γιατί ξέρω πως δεν θα άξιζε ποτέ να σε πληγώσω....
Αλλά είναι κάτι στιγμές που νιώθω πως ακυρώνονται οι πράξεις μου...
Πως δε μετράνε αυτά που νιώθω....
Πως όλα ξαφνικά πάνε στην άκρη και όλα επικεντρώνονται γύρω από ένα θέμα και μόνο....που με χαλάει, σε χαλάει, μας χαλάει...
Και ξέρω ότι πάντα όλα περνούν και εμείς μετά χαμογελάμε αγκαλιά...
Και αν κλαίω δεν το κάνω επίτηδες.....είναι ανάγκη που με ξεπερνά.....
Και ξέρω πόσο δύσκολα είναι τώρα όλα για σένα.....αλλά όταν θέλουμε μπορούμε.....
Και θα σε περιμένω.....όσο και αν χρειαστεί....έτσι και αλλιώς οι σκέψεις μου κινούνται διαρκώς γύρω από εσένα...! :)

~Γλυκούλι~

Ξάπλωσα για μια στιγμούλα

Σκεφτόμουνα πως ήθελα γλυκά...τι πρωτότυπο για μένα

Και ξάφνου μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό δικές σου

Και αφού είσαι ό,τι πιο γλυκό στη ζωή μου

Θυμήθηκα το πρώτο μας αμήχανο φιλί

Το πρώτο φιλί μας μπροστά σε άλλους

Και μου λείπεις

Έλα απόψε στα όνειρά μου να μου δώσεις το πιο γλυκό φιλί σου

Θα περιμένω

Καλό Πάσχα!

Σας εύχομαι καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!!!!
Εύχομαι το άγιο φως να γεμίσει τις ψυχές μας και να μας δώσει κουράγιο να συνεχίζουμε να παλεύουμε στη ζωή μας σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς~! :)))

*~Surprise~*

Και αν λένε πως τα πιο ωραία συμβαίνουν εκεί που δεν τα περιμένεις τότε έχουν απόλυτο δίκιο....
Όταν ζεις και επιμένεις....περιμένεις....
Περνούν τα βράδια, οι ώρες, τα λεπτά....
Τι και αν σου λείπει , του λείπεις...η απόσταση μεγάλη....
Μα φτάνουν μερικές μονάχα ώρες να τα αλλάξουν όλα....
Μια έκπληξη που περιμένει ενώ εσύ κοιμάσαι είναι αρκετή να κάνει την ανατροπή....
"Καφές στις 2" ....ένα μήνυμα που σε βάζει σε σκέψεις....
Αρχίζεις και ενώνεις τα γεγονότα σαν μικρά κομμάτια ενός παζλ....που κρύβει την έκπληξη....
Η εικόνα θολή....λείπει ένα κομμάτι....αυτό το ένα που θα σε σιγουρέψει.....
Φεύγεις να το αναζητήσεις....στις 2 και κάτι...τέρμα το γκάζι....σα να επείγει...(μα επείγει)
Παρκάρεις στην πρώτη κοντινή θέση....και τα βήματα γοργά....το χαμόγελο έχει αρχίσει ήδη να φαίνεται.... συγκρατείσαι...-μη σε περάσουν και για χαζοχαρούμενο δεν λέει-....
Και ναι το κομμάτι είναι εκεί....συλλεκτικό και ανεκτίμητο.....αναντικατάστατο....
Ακτινοβολεί....και περπατάς πιο γρήγορα κατά πάνω του....
Η έκπληξη αποκαλύφθηκε.....
Απόσταση δεν υπάρχει πια....μόνο εσύ και αυτός μαζί.......
Γιατί όπου η απόσταση τελειώνει αρχίζει το μαζί......
Και ξαναζεί το όνειρο από την αρχή.......
Και γεμίζει ξαφνικά η ζωή σου με πολύχρωμα χρώματα.....
Σαν ένα ουράνιο τόξο.....και ζεις κάτι μέρες που θα θέλες να παγώσεις το χρόνο να είναι έτσι κάθε μέρα....
Και έρχεται η μέρα που πρέπει να φύγει.....
Ξέρεις θα συγκινηθείς....όχι επίτηδες, ούτε από ανάγκη.... αλλά επειδή έτσι είσαι εσύ...
Και φτάνει η μέρα Τετάρτη και η ώρα 8 και πρέπει να αγκαλιαστείτε και να τραβήξει ο καθένας το δρόμο του..... πάντα προσωρινά.... αλλά πάντα με ένα ύφος στα μάτια... "δεν θέλω να φύγεις" και ένα "θέλω να μείνω"....τη μια από τη δική σου μεριά μετεφρασμένα, την άλλη από τη δική του....
Και προσπαθείς να φύγεις χωρίς κλάματα... αλλά δεν μπορείς.... φαίνεσαι....τι και αν κρύβεσαι τα μάτια σου οι προδότες σου....
Εκείνος επιβιβάζεται και εσύ με δυνατή μουσική αφήνεις ένα δάκρυ να κυλήσει.....
Παίρνεις βαθιές ανάσες.... και σκέφτεσαι "είναι ότι πιο ωραίο έχει κάνει ποτέ κάποιος για μένα"
Γυρνάς σπίτι ψάχνοντας τη μυρωδιά του...μα κυρίως την αύρα του....
Τη ζεστασιά του.... την παρέα του.... και νιώθεις μόνη αλλά θα το αντέξεις πάντα αντέχεις....
Έφτασες πολύ μακριά για να τα παρατήσεις τώρα... και χαμογελάς για εκείνον....
Και θυμάσαι τα λόγια του "σήμερα είσαι πολύ όμορφη, πιο όμορφη από ποτέ"....
Και θες να φωνάξεις...."γύρνα πίσω, μόνο μαζί σου ξαναζώ"......και ας μη σε ακούσει κανείς.....
Και φωνάζεις "σε λατρεύω" , "σε νοιάζομαι", "να προσέχεις".......
Και μέσα σε όλα ψιθυρίζεις κάτι που σκέφτεσαι καιρό τώρα.....
" είσαι η μεγαλύτερη αλήθεια που κοίταξα ποτέ κατάματα " .......


 ματάρες μου <3

Someday my Friend....someday!

Θα μείνω στα κρυφά εκεί σε μια γωνία....θα κρυφοκοιτάζω την ευτυχία σου....σιωπηλά...
Θα χαίρομαι που επιτέλους βρήκες κάτι να σε γεμίζει.... να ξεχάσεις τους λόγους που σε κάνουν σαρκαστικό απέναντί μου και να μου σκάσεις ένα χαμόγελο....να είσαι ο παλιός καλός φίλος που ξέρω....και που ξέρεις ίσως κάποτε βρεις τη δύναμη να αποβάλλεις από μέσα σου όλα όσα σε πληγώνουν....όλα όσα σε κάνουν να φέρεσαι εγωιστικά....ως τότε απόλαυσε το φτερωτό αγγελάκι που σε χτύπησε και σένα και join the club....! χεχε

Δημιουργώντας το κενό ~*~

Υπάρχουν άνθρωποι που δε θα φύγουν ποτέ μακριά από αυτό που θέλουν για να έχουν την πιθανότητα να αποκτήσουν αυτό που αξίζουν....
Και όπως λέει το ρητό....αν δεν έχεις τη δύναμη να χάσεις από τα μάτια σου την ακτή δεν πρόκειται ποτέ να ανακαλύψεις νέους ωκεανούς...
Η αφορμή μου ήρθε από άτομα που βλέπω γύρω μου απαγκυστρωμένα πάνω σε πλάτες ανθρώπων που ποσός ενδιαφέρονται για το αν αυτοί που πιάστηκαν στις πλάτες τους ζουν ή πεθαίνουν....
Βλέπω άτομα να αναλώνονται σε ανθρώπους που είναι αναμφίβολο αν πραγματικά τους γεμίζουν δημιουργώντας στον εαυτό τους μια επίπλαστη εικόνα του τι σημαίνει αγάπη χωρίς να αντιλαμβάνονται πως απλά εξαρτώνται από ένα άτομο γιατί απλά τους βολεύει....
Φοβούνται αν όχι τον εαυτό τους την ίδια τη ζωή....φοβούνται να χάσουν από την οπτική τους αυτό το άτομο πιστεύοντας πως θα καταρεύσει και η ζωή τους...
Και ενώ φοβούνται περνούν οι μήνες , τα χρόνια αν θέλεις, και ξαφνικά το μόνο που έχουν δημιουργήσει είναι ένα απέραντο κενό στην ψυχή τους και τα αισθηματά τους...που ζουν για λίγες μόνο ώρες...τις ώρες που αυτοί και το άτομο στο οποίο εθίστηκαν είναι μαζί τους....και μετά απλά όλα εξατμίζονται....μετά καθένας τη ζωή του...ώσπου να ανταμωθούν ξανά....
Φόβος-εξάρτιση-εξάτμιση.....ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει....και δεν τελειώνει γιατί δεν εμπιστέυτηκαν ποτέ τον εαυτό τους....και ξέχασαν πως ο εαυτός μας μπορεί να ναι και ο χειρότερος εχθρός μας....το κλειδί και η απάντηση σε όλα αρκεί να τον εμπιστευτείς τυφλά...
και αυτός τους τιμώρησε με το χειρότερο τρόπο...να είναι απλά περιστασιακοί....

Μια παρτίδα.....!

Σαν πιόνι σε σκακιέρα....αυτό νιώθω....
Σαν πιόνι που αγωνίζεται να φτάσει στο τέλος....να νικήσει...την αντίπαλη ομάδα...τους εχθρούς...
Εχθρούς οικείους μα και ξένους...
Είμαι με τα λευκά...και προσπαθώ να νικήσω την κακία των ανθρώπων....τη μαυρίλα....
Και όταν τελειώνει η παρτίδα....τη μια νικάω την άλλη χάνω....
Τη μια είμαι ήρεμη...την άλλη αγρίμι....
Ασυμβίβαστη....
Και αρχίζει ένα λαβύρινθος που ψάχνω την έξοδο....και μπαίνω όλο και πιο βαθιά...
Γεμάτος στενά μα φως πουθενά...υπάρχουν αναλαμπές...μα χάνονται πριν χαθεί το φως της μέρας...
Και πάλι σκοτάδι...και ψάχνω...και υπομένω και επιμένω....να βρω την έξοδο....
Θα τη βρω και όταν την βρω θα παίξω μια παρτίδα σκάκι με αέρα νικητή....να είσαι εκεί.......!

Music Award!

H αγαπημένη Αναστασία μου έδωσε βραβειάκι για 5 τραγούδια που αγαπώ και την ευχαριστώ πολύ!!!!

Ας κάνω λοιπόν την αρχή.............!

Είναι από τα πολύ πολύ αγαπημένα μου τραγούδια....λατρεύω την εκτέλεση από linkin....μου θυμίζει όμορφα πράγματα και μου θυμίζει ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.....

Όταν πρωτοβγήκε μου το αφιέρωσε το μωρό μου....από τότε το ακούω καθημερινά....! <3

Απλά δεν υπάρχει............

Ας πάμε και σε κάτι ελληνικό....το ακούω σε στιγμές που μου φαίνεται πως όλα μου πάνε στραβά...που κάτι με νευριάζει ή με στενοχωρεί.......και έτσι το λιώνω και νιώθω καλύτερα...

Γύρνα με στο χτες! θα μου θυμίζει πάντα ένα χωρισμό.....κάτι βράδια στο αμάξι που καθώς οδηγούσα έφερνε δάκρυα στα μάτια μου....άλλοτε δάκρυα άλλοτε ένα βούρκωμα...ανάμεικτα συναισθήματα.....που όμως αν και με συγκινούσε..... με τη μελωδία και μόνο.... ένιωθα πως δεν είμαι μόνη μου και ας ήξερα πως είμαι......!

Kαι θα τελειώσω με DEMY γιατί απλά αυτό το κομμάτι όσες φορές και να το πει....όσες διασκευές και να του κάνει θα ναι νούμερο ένα....αγαπώ και τις δύο εκδοχές αλλά η δεύτερη και το video clip μ αρέσουν περισσότερο....!

Αυτά είναι 5 από τα αγαπημένα μου τραγούδια....υπάρχουν και άλλα πολλά πολλά μακάρι να μπορούσα να τα βάλω όλα.....

Με τη σειρά μου κανονικά θα έπρεπε να παραδώσω το βραβείο σε άλλους blogger αλλά προτιμώ όποιος θέλει να το πάρει και να μου γράψει τα δικά του 5 αγαπημένα κομμάτια......! Οπότε όποιος/α θέλει ας κάνει την αντίστοιχη ανάρτηση....

Βραβειάκι!

Ηλιάνα μουυυυ ευχαριστώ πάρα πολύ...με τιμά ιδιαίτερα να με συγκαταλέγεις ανάμεσα στα φιλαράκια σου στη blogosfaira....

Έχω βραβειάκι απ ότι καταλάβατε αγαπημένοι μου.....και πρέπει να γράψω κάποια πράγματα που αγαπώ....
Αγαπώ το γαλάζιο του ουρανού.....μαζί με το φως του ήλιου.....
Αγαπώ τα χαμόγελα...τα αληθινά χαμόγελα... :)
Αγαπώ τις αγκαλιές...γιατί νιώθω πως είναι ευεργετικές....
Αγαπώ το μπλε της θάλασσας που με ταξιδεύει....
Αγαπώ τα γλυκά......
Aγαπώ το χαμόγελό του.......

Με τη σειρά μου θα παραδώσω το βραβειάκι στα εξής blog:

Αθεράπευτα Αθεράπευτη

Η εκδίκηση της ξανθιάς

Αυτή που περνάει

Biscoto

Magic Is Everywhere

A falling star

Mικρές Θεωρίες

Με καφέ και τσιγάρο

Ο λαβύρινθος της ψυχής

Παιχνίδι μυαλού!

Το ρολόι γράφει 10 και εγώ απλά σκέφτομαι....
Παίζω με τα ζάρια του μυαλού μου....τα ρίχνω και κάνω βήματα σε μικρά τετραγωνάκια....
Κάνω βήματα και τσουπ....τετραγωνάκι που λέει : "αύριο ο μήνας έχει 1η...τράβηξε μία κάρτα" και κάνω κίνηση τραβώντας μια καρτούλα και ιδού: "Η μέρα έφτασε.... το αγαπημένο σου πρόσωπο θα μπει στο στρατό....κάνε υπομονή και συνέχισε...."
Ρίχνω τα ζάρια ακόμα μια....αλλά δεν κάνω βήμα πιο κει....ξαναδιαβάζω την καρτούλα....
Θέλω να κλάψω.... πως είναι να μην ακούς το μωρό σου πριν πας για ύπνο;
Πως είναι να στέλνεις μήνυμα και να μην παίρνεις απάντηση;
Πως είναι να είσαι στενοχωρημένη και να μην μπορείς να τον πάρεις τηλ. και να τα ξεχάσεις όλα....;;
Και κάπου εδώ πετάω τα ζάρια...αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι αυτό....αφήνω ένα δάκρυ να μου θυμίσει πως έρχονται δύσκολες μέρες και μετά χαμογελώ....γιατί τον κουβαλάω συνέχεια μαζί μου και δεν μετράει τίποτα τ άλλο.....μονάχα να τον αισθάνομαι μαζί μου......!

Τοπ Τεν

H γλυκιά μου Ήλι πριν αρκετό καιρό με προσκάλεσε να γράψω τα τοπ τεν μου....Και την ευχαριστώ πολύ που με τίμησε γι αυτό!!!
Λοιπόν αρχίζω.....

• αγαπημένη στιγμή: όταν το μωρό μου, μου πήρε δωράκι χωρίς να το περιμένω και χωρίς να το σκέφτομαι....
• αγαπημένο άρωμα: για την ώρα Wood
• αγαπημένο φαγητό: καρμπονάρα
• αγαπημένο γλυκό: τρίγωνο πανοράματοοοος ή πανακότα (με μύησε το μωρό μου)
• αγαπημένο ποτό.: βότκα πορτοκάλι
• αγαπημένο βιβλίο: ο χειρούργος
• αγαπημένο τραγούδι: το ''you will never know'' απο την Imany
• αγαπημένη σειρά: το κλεμμένα όνειρα....
• αγαπημένη έξοδος: όπου να ναι αρκεί να μαι μαζί του....
• αγαπημένη διαδρομή: όταν πηγαίνω για την Αθήνα......λατρεύω Αθήναααααααα!

Όποιος θέλει ας γράψει και τα δικά του τοπ τεν....θα χαρώ να τα διαβάσω!!!!!! :*

(Un)Happy birthday to me!

Χτες ήταν τα γενέθλια μου....
Υποτίθεται πως έπρεπε να μαι πολύ χαρούμενη όπως πάντα αλλά δεν ήμουν...
Ίσως να ταν και τα χειρότερα γενέθλιά μου....
Δεν είχα παρέες να μοιραστώ τη χαρά μου...
Δεν είχα χρόνο να πάω για καφέ....
Δεν είχα χρόνο να κάνω τίποτα...
Μόνο να πάρω μια τουρτίτσα μίνι....να βάλω επάνω τα 2 κεράκια που έγραφαν 22
να μου σιγοτραγουδήσουν οι γονείς μου χρόνια πολλά και να τα σβήσω....
Και κάπου εκεί με πιασε η πιο δυνατή γλυκιά νοσταλγία......
Μου έλειπαν όλοι...οι φίλες μου....οι παρέες μου...η ζωή μου στην Αθήνα....η αγάπη μου....
Όλα....και ένιωσα τόσο μόνη......
Αναλογίστηκα τη μέρα μου και είδα πως δούλευα στην πρακτική...είχα μάθημα...είχα αγγλικά....και μετά διάβασμα....τίποτα λοιπόν....

~Σε σκέφτομαι συνέχεια~

Κάθε φορά που σε αποχωρίζομαι τόσο πιο δύσκολο μου φαίνεται...
Πέρασε ο καιρός....με ταχύτητες που δεν τις φαντάστηκα ποτέ μου....
Και έρχεται η μάνα πατρίδα να σε πάρει μακριά μου...
Εντάξει δεν ήρθε η συντέλια του κόσμου.... μα θα μου είναι δύσκολο...(σε αυτή ακριβώς τη γραμμή θέλω τόσο να βάλω τα κλάματα)
Και ξέρω πως όταν φτάσει η ώρα να σε αποχαιρετήσω για να πας να υπηρετήσεις δε θα αντέξω...αλλά τα δάκρυα ποτέ δεν ήταν αδυναμία...από την πρώτη στιγμή της γέννησής μας ήταν η απόδειξη πως είμαστε ζωντανοί....
Από χτες σκέφτομαι και σκέφτομαι όλες τις γλυκές στιγμές μας....δε θέλω να γράψω θέλω να βάλω εικόνες....για να σου πω αυτά που αναπολώ όταν είμαι μακριά σου...γι αυτά που μου λείπουν....

μου λείπει να κοιταζόμαστε και να λέμε αστεία

μου λείπει η αγκαλιά σου τα βράδια

να με κρατάς από το χέρι 

να σε κοιτάζω καθώς κοιμάσαι και να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και να νιώθω πως είναι το πιο τέλειο πράγμα που μου συμβαίνει

να αράζουμε τα βράδια μιλώντας και να σε τρελαίνω με τη φλυαρία μου

να κάνουμε βόλτες που έχουν στάσεις για αγκαλιές

να κοιμόμαστε και να με κρατάς σφιχτά και να νιώθω πως κανείς  δεν μπορεί να με πειράξει

να σε γεμίζω με φιλιά όπως και εσύ

να κάνουμε γούτσου γούτσου

να νιώθω την ανάσα σου

να είμαστε ένα

Και μου λείπουν όλα.....και τα σκέφτομαι....και κάνω κύκλους στο μυαλό μου πατώντας repeat....
Δελεαστικό κουμπάκι.....νοσταλγώ και αναπολώ....και ξέρω πως ...............

σε σκέφτομαι συνέχεια όπως και εσύ
και

πως μου λείπεις κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό!

Μου λείπει η αγκαλιά σου-μου λείπεις εσύ!

Ο στίχος λέει πως με σένα πλάι μου μπορώ όλο τον κόσμο να αντέξω...και εγώ σου λέω πως όταν κοιτώ τα μάτια σου βλέπω τον κόσμο όλο...
Βλέπω στο άπειρο και ψάχνω βαθιά σου....προσπαθώ να κλέψω την λάμψη των αστεριών και να στην δώσω…μα τ άστρα δε τα έφτασε ποτέ κανείς…
Μα μη μου βοφηθείς….θα φτιάξω το δικό μας ουρανό… εσύ θα είσαι το φεγγάρι μου και εγώ τα αστέρι σου…
Και κάθε φορά που η λάμψη σου θα ζωγραφίζει τη θάλασσα εγώ θα τραγουδώ τη μπαλάντα της αγάπης μας…
Θα τραγουδώ δυνατά για να φτάνει στα βάθη της ψυχής σου …και όταν η νύχτα θα φεύγει μακριά το μόνο που θα σου ζητώ είναι να με κρατάς στα χέρια σου…και θα ζωγραφίζουμε τα όνειρά μας στο καθημερινό πιστεύοντας στο πάθος που μας ενώνει...και η καρδιά μου θα σου ψιθυρίζει το πόσο σε λατρεύει…
Και άσε να το νιώθουμε στο κόσμο που δημιουργούμε….Όλος ο κόσμος γύρω χάνεται…ο άλλος κόσμος δεν έχει σημασία...
Κάθε φορά που ακούω το όνομά σου όλες μου οι σκέψεις κινούνται σε ένα τροχό που ο πυρήνας του είσαι εσύ και οι αναμνήσεις από τις καταπληκτικές στιγμές μας γίνονται κάθε βράδυ τ' όνειρό μου γι' αυτό θα περιμένω υπομονετικά να περάσουν οι μέρες για να ξαναπέσω στην αγκαλιά σου για να σε ξαναφιλήσω να χαθώ μέσα στα μαγικά σου χέρια...να σε κοιτάξω μέσα στα μάτια φωνάζοντάς σου πόσο μου έλειψες....