Κοίταξα τα δαχτυλά μου όπως αιωρούνταν τρεμάμενα πάνω από το μαύρο πληκτρολόγιό μου......
Τα δάκρυα στα μάτια περίτρανα ήταν εκεί....
Αφορμή: τα αγγλικά....
Δεν γίνεται μετά από 7 χρόνια να μπαίνεις σε τμήμα proficiency και να νομίζουν όλοι ότι μπορείς έτσι εύκολα να αγγίξεις το επίπεδο των άλλων παιδιών......απλά δεν γίνεται.....
Γενικά;;;;;
Όλα.... όλα αυτά που κατ επανάληψη έχω πει.....
Μια ερώτηση στους δικούς μου : Είμαι ευτυχισμένη;..... αν νομίζουν ναι... ας το ξανασκεφτούν.......!
Θέλω τη ζωή μου πίσω.............!
Νιώθω πως η πίεση θα μου σκίσει το πρόσωπο.... ότι θα ξεχυθεί από μέσα τόσος πόνος....
και εγώ θα μαι εδώ να κοιτάω.......απλά να με κοιτάω να ξεψυχάω!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου