Νέο στέκι!!!!!

Είπα να δημιουργήσω ένα νέο blog με τη δυναμική προβολή.

Ο λόγος που δεν το πρόσθεσα στον υπάρχον λογαριασμό είναι γιατί αυτό το blog μου θέλω να παραμείνει ανώνυμο.

Παραθέτω λινκ... http://tld4thoughtslikedreams.blogspot.gr/?view=magazine
Όσοι πιστοί προσέλθετε.
Θα ναι ένα πιο χαρούμενο blog.

Nέα αρχή.

Σας φιλώ!!!!

Μας σκότωσα!

Αυτές τις ώρες που τα μάτια μου τσούζουν από το κλάμα...
Αυτές τις ώρες που το κεφάλι μου πονάει και σφίγγεται....
Το γράφω.... είμαι δολοφόνος....
Δολοφόνησα ό,τι πιο όμορφο, πιο ζωντανό, πιο τέλειο είχε συμβεί στη ζωή μου....
Δεν μπορώ να σκέφτομαι... με πληγώνω... με πονάω....
Μια ζωή χωρίς εσένα... χωρίς εσένα ακούς;;;;
Δεν ακούς....
Σ΄αγάπησα... με τον τρόπο μου... και αυτό ήταν το λάθος μου...
Που δεν στο είπα ποτέ... ούτε καν όταν το ήθελα να στο πω...
Τόσο εγωίστρια λοιπόν!
Ένοχη κύριε δικαστά.....
Η ποινή μου να μην τον έχω στη ζωή μου....
Γιατί απλά δεν γίνεται... δεν τραβάει...
Κάπου εδώ ο πόνος γίνεται αφόρητος... νομίζω πως κάτι θα πάθω....
Θέλω απλά να σταματήσω να πονάω....
Χρόνια έψαχνα έναν άνθρωπο να μείνει μαζί μου γι αυτό που είμαι... και τι κατάφερα;
Να πληγώσω το μόνο άνθρωπο που άξιζε....
Και αυτό δεν το αντέχω.... δεν το αντέχω.........
Κάντω να σταματήσει!

Δεν έχει άλλα δάκρυα πια!

Νιώθω σα να μου καρφώσανε ένα μεγάλο μαχαίρι στη καρδιά!

Να κυλήσανε τα δάκρυα από τα μάτια και να με κάψανε....

Να έγιναν οι λέξεις οι πιο δυνατές λεπίδες....

Πόσο προσπάθησες εαυτέ μου... 

Όλες εκείνες τις φορές που έλεγες φτάνει κουράστηκα εσύ μου έδινες ένα κίνητρο και έλεγα συνεχίζω.... αξίζουμε... 

Μα δεν είναι όλα ροζ σύννεφα....

Έπεσα από αυτό το σύννεφο καιρό πριν....

Μη κλαις... κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμα ελπίζουν.....

Kαλό μήνα!

Χάθηκα... σα να ξεχάστηκα...
Όλο αυτό το καιρό που δεν γράφω νιώθω πως χάνω τους φίλους μου στη blogosfaira....
Μου λείψατε όλοι σας... σας σκεφτόμουν...σας διάβαζα....
Αλλά είχα ανάγκη λίγο να χαθώ...λίγο να επαναπροσδιορίσω ποια είμαι και που πάω....
Όταν έχεις πάρει πτυχίο.... όταν έχεις κάνει και κανά 2 πρακτικές....
Όταν όμως μένεις άνεργος και δεν ξέρεις αν αύριο θα έχεις λεφτά όλα μοιάζουν δύσκολα...
Αλλά όλοι λένε θα τα καταφέρεις....
Έχω στόχους... αλλά καμιά φορά κάποιοι στόχοι για να επιτευχθούν θέλουν και λεφτά...
Και εγώ δεν έχω...αλήθεια δεν έχω....
Και κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους...αλλά όσο σκέφτομαι έτσι - αρνητικά- τίποτα δεν αλλάζει...
Ζωή θέλω... όχι επιβίωση...
Όχι εκεί που προσπαθούν να μας φτάσουν....
Καλώς σας βρήκα και πάλι....
Α! και που στε καλό μήνα... ένα χαμόγελο δεν κοστίζει ποτέ τίποτα χαχα!

We lost it all....*

Πες μου τώρα γιατί λυγίζω...
Γιατί λυγίζω καθώς κοιτάω τις φωτογραφίες μας...
Αναμνήσεις.... αυτό γίναμε....
Αναμνήσεις......
To ήξερα από πριν ότι θα με πληγώσουν όσα θα δω μα επέλεξα
να ανοίξω για μια φορά τα μάτια μου....
Επέλεξα να δω... και είδα....
Και δε σε κατηγορώ....
Ξέρω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί αλλά δεν μου αρκούν οι εξηγήσεις σου....
Δεν μου αρκούν.....
Βάστα εαυτέ μου θα φύγουμε από δω....

Αδειάζω.......

Κενό....
Σαν ένα γιατί που σου τρυπά το κεφάλι ξανά και ξανά...
Άρνηση...
Καμία συγχώρηση...
Παθητικότητα...
Έχω τόσα μέσα μου ανάμεικτα συναισθήματα....
Μα αυτό που με πονάει πολύ είναι αυτό ..
Εκείνο το γαμημένο μήνυμα στην πρώην του...
Εκείνο το γαμημένο που ακύρωνε όσα είχα δεδομένα...
Δεν έκανε σχέση; και 3 μήνες τότε εγώ τα είχα μόνη μου;;;;
Πονάς εαυτέ μου; νομίζεις πως πονάς;;;;;
Δεν ξέρει κανείς τι θα πει πόνος ....
Αλλά έχω ήδη πεθάνει στο παρελθόν....
Δεν ψαρώνω πια....
Πονάει να μη ζήσεις αυτά που έχεις ονειρευτεί.....
Κάνεις σχέδια... για το καλοκαίρι...
Για όσα θα έρθουν και έρχεται ένας χωρισμός να στα ανατρέψει όλα...
Όχι όχι δεν παραπονιέμαι εγώ το πήρα απόφαση.....
Αλλά ποιος είπε πως όλες μας οι αποφάσεις στηρίζονται στο θέλω....
Απλά δεν μπορώ πια....
Και όσο αντέξω....

Αντανακλάσεις!

Στερητικές λέξεις και στραγγισμένα δάχτυλα....
Γύρισε, φράξει, το, από, βγαίνει, όπου, φωνή, η,η, ανάποδα, γλώσσα, να, για, άνοιγμα.....
Τι σημασία έχει η σειρά των λέξεων;
Αντανακλάσεις των σκέψεων είναι....Κι αυτές είναι άφωνες.....
Κάθομαι κάτω από το άνοιγμα του ξεθωριασμένου μπλε ουρανού.....
Στις μέρες μας θα τον προτιμούσα κόκκινο.... Να αντικατοπτρίζει το χαμό.....
Να μας θυμίζει αυτά που με μάνικες φωτιάς ξεπλένουμε από τα κράσπεδα....
Με τόσες στάχτες τριγύρω, με τόσα κεριά και λαβωμένα λουλούδια δεν υπάρχει χώρος για πέτρες και τρόμο.....
Γιατί δεν το καταλαβαίνετε....;
Στο τέλος οι μόνοι που θα θαφτείτε ζωντανοί είστε οι ίδιοι εσείς..
Και ο χειρότερος θάνατος είναι αυτός που επέρχεται από ασφυξία....
Δεκαπέντε χρονών ψυχές και μάτια στοιχειώνουν τα δευτερόλεπτά σας....
Η συνείδηση μου είναι απενοχοποιημένη.....
Δεν θα λέρωνα τα χέρια μου με όπλο.....
Γιατί είμαι αδύναμη κάτω από το βάρος της όποιας εξουσίας....
Ένας μικρός άνθρωπος ,μου είπαν, πέθανε με μια σφαίρα στο στήθος και έναν τόμο ιδανικά στην τσέπη.....
Έναν τόμο που μέσα έγραφε μια μόνο λέξη : ΑΓΑΠΗ.
Αν τολμάτε πυροβολήστε την κι αυτήν.....
Κι ούτε ψύλλος στον κόρφο σας......
Η αγάπη από μόνη της βαφτίζεται αναρχία......Ίσως και να είναι η μόνη αυθεντική.....
Πάω να βάλω την κουκούλα μου τώρα.....

Γύρισε η γλώσσα ανάποδα για να φράξει το άνοιγμα από όπου βγαίνει η φωνή!

Once upon a time there was a Drama Queen!

Μια ασυνήθιστα συνηθισμένη μέρα...

Κοιτούσα μηνύματά μου από ένα παλιό μου κινητό...

Τότε που ήμουν ακόμα στο Λύκειο.

Τότε που πήγα τις πρώτες μου διακοπές.

Τότε που όλα φάνταζαν εύκολα και το μόνο που με πονούσε ήταν τα χτυπήματα στα έπιπλα.
Ποια ήμουν;
Πως άλλαξα;
Γιατί άλλαξα;
Έπρεπε; Άξιζε;
Ξέρω πολύ καλά ποια ήμουν στο βάθος.
Κάποια που πίστευε ακόμα στα παραμύθια. Κάποια που νόμιζε πως όλες οι σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως συνθηκών.
Μια ηλίθια ρομαντική με ροζ σύννεφο σε ένα κόσμο ιδανικά πλασμένο.
Και έρχονται δύο χρόνια να τα αλλάξουν όλα.
Για να μάθω πως τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο.
Έπεσα αρκετές φορές μα μέσα από το δράμα ζούσα. Το αποκαλούσα ζωή...
Ώσπου ένας άνθρωπος με σπάει σε χιλιάδες μικρά κομμάτια με τα λόγια του.
Κάθε κύτταρο να ματώνει σπρώχνοντάς με να αλλάξω...
Και κάπου εκεί τους κλείνεις όλους απ'έξω.
Και τα καταφέρνω και γίνομαι χειρότερη από ποτέ....
Πριν από αυτή την αλλαγή ενοχικό άτομο δεν υπήρξα στη ζωή μου. Μας τελείωνε ο ένας δεν με πείραζε, υπήρχαν άλλοι. Βέβαια μιλάμε για εποχές που με κανέναν από αυτούς δεν έφτασα ποτέ στο κρεβάτι. Έτσι δικαιολογώ τον εαυτό μου που δεν ένιωθα τύψεις. Που μπορούσα και έλεγα λόγια με την πρώτη ματιά.
Και πέρασαν τα χρόνια και το ήξερα. Δε θα ήμουν ποτέ η ίδια.
Λίγες, πολύ λίγες στιγμές από τότε ένιωσα τον εαυτό μου ελεύθερο.
Υπήρχε ένα άτομο σε όλη αυτή τη μετάβαση που με βοηθούσε να νιώθω όπως πρώτα.
Αλλά έφυγε, δεν ζει πια εδώ και δεν ξέρω αν θα τον ξαναδώ. Ας είναι.
Ήμασταν φίλοι πριν αλλάξω αλλά και μετά.
Έχω τόσα πολλά μηνύματα. Λες και είναι η ζωή μου γραμμένη σε ημερομηνίες και προτάσεις, αντιστοιχισμένη με ονόματα και καταστάσεις.
Ίσως να μη μπορώ να ξεχάσω, μα ίσως και να μην θέλω τελικά.
Ποτέ δεν αρνήθηκα κανένα κομμάτι του εαυτού μου. Από το πιο λαμπερό μέχρι το πιο σάπιο.
Ήταν όλα επιλογές μου.
Και ήταν εκείνη η αλλαγή που στις αρχές οποιασδήποτε σχέσης έδινα τον κρυφό ρομαντικά εαυτό μου, έλεγα όσα στερήθηκα ως ρομαντική ψυχή μα τώρα χανόταν. Αργά ή γρήγορα το έχανα.
Δε θα είμαι η ίδια, το ξέρω, το έμαθα, το βιώνω.
Κοιτώ μηνύματα αλλά πουθενά δεν βλέπω τον τωρινό εαυτό μου.
Είναι κάποια άλλη, είμαι κάποια άλλη.
Άλλαξα χωρίς να πρέπει αλλά γιατί ήθελα.
Σταμάτησα να ζω με τη φαντασία και τα επίπλαστα και είδα τη μόνη πραγματικότητα που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου.....γεμάτη φόβους αλλά και στόχους...μια πραγματικότητα περισσότερα οδυνηρή από τον κόσμο μου μα τουλάχιστον αληθινή!

Γενεθλιάκια!!!

Πέρασα όμορφα αυτές τις μέρες...κοντά του....
Ήταν τα γενέθλιά μου ξέρεις... και ήθελα να μαι κοντά του...
Να τα περάσω μαζί του....
Ποτέ κανείς δεν μου έχει κάνει έκπληξη....
Ποτέ κανείς δεν μου έχει αγοράσει κάτι που μου αρέσει πολύ...
Δεν ξέρεις πως είναι να έχεις δύο χέρια να σε κρατούν σφιχτά αγκαλιά...
Δεν ξέρεις πως είναι να σε κοιτούν δύο μάτια γεμάτα έρωτα....
Δεν ξέρεις πως είναι κάποιος να σε κάνει να χαμογελάς....
Και όλα αυτά μέσα στην αγκαλιά του....
Το πιο όμορφο πράγμα πάνω του, το χαμόγελό του....
Οι πιο γούτσικες εκφράσεις του δεν είναι καν φράσεις... είναι ένα μμμμ σαν απάντηση όταν ξυπνάει και του κάνεις ερωτήσεις....
Αυτός γραβάτα, εγώ γούνα, σχημάτισε εικόνα....
Και τον λατρεύω... και του σπάω τα νεύρα...και αυτό το ξέρω....
Δεν το κάνω επίτηδες....
Έγινα λοιπόν 23.... περιτριγυρισμένη από λουλούδια και σοκολατάκια.....

Και ήταν όλα τόσο γλυκά! Σαν αυτόν! :))) <3

Δε θα καταλάβεις αλλά πνίγομαι!

Τίποτα πια δεν προχωράει...
Εμείς νομίζουμε πως τα πράγματα προχωράνε αλλά δεν...
Δεν κάνουν βήμα... στασιμότητα...
Αγαπηθήκαμε περισσότερο;
Ερωτευτήκαμε περισσότερο;
Γελάσαμε περισσότερο;
Τίποτα δεν άλλαξε...όλα είναι όπως πριν ή και χειρότερα....
"Ήθελα να σου προτείνω να συγκατοικήσουμε"...
Πώς θα έπρεπε να νιώθω στο άκουσμα μιας τέτοιας πρότασης;
Πώς θα ένιωθε κάποια άλλη στη θέση μου;
Άλλη ίσως θα πετούσε από τη χαρά της...
Αλλά πως είναι δυνατόν να προτείνεις κάτι τέτοιο σε κάποια που εκ των προτέρων βρίσκεται 256 χιλιόμετρα μακριά σου, και πως μπορείς να το προτείνεις όταν και η ίδια δεν ξέρει αν ποτέ ξαναγυρίσει σε αυτή την πόλη....
Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως τελικά θα ταν καλύτερο να σε είχα αφήσει να μ' αφήσεις...
Τότε που είχες τη δύναμη να το κάνεις..... έπρεπε να σε είχα αφήσει.... θα είχες γλυτώσει από μένα, από τις λογικές μου, μα πάνω απ΄όλα θα έφευγες τότε που θα μπορούσες να αντέξεις την απομάκρυνσή μου...
Δεν έχω ανάγκη να βλέπω πως κάποιος με θέλει τόσο, πως για κάποιον σημαίνω τόσα πολλά...
Δεν έχω ανάγκη να πληγωθώ αν τα όνειρά μου αποτύχουν.....
Δεν έχω ανάγκη να πιστεύω πια πως ότι κάνεις για μένα το κάνεις γιατί σκέφτεσαι πως κάποτε θα ξυπνάμε μαζί, πως η ζωή μας θα ναι για πάντα ένα... κτλ κτλ...
Και ξαφνικά όλα βγάζουν νόημα, το tattoo που ήθελες να κάνουμε σαν σκέψη που μόνο σκέψη της στιγμής δεν ήταν, το "η μανά μου είπε στον πατέρα μου ότι σκέφτομαι να συγκατοικήσουμε", το laizer που ακόμα και να μην έχω λεφτά θα μου το πλήρωνες και όταν θα είχα θα στα έδινα....
Συγνώμη μα εμένα αυτό με τρομάζει....
Πιο πολύ με τρομάζει που αργείς να μου τα πεις ενώ τα σκέφτεσαι μήνες....
Αποφασίζεις και φτιάχνεις σενάρια χωρίς εμένα.....
Εμένα με πνίγουν... με απομακρύνουν...δε σκέφτομαι όπως εσύ....
Ποτέ για μένα δεν ήταν κανείς προτεραιότητά μου....
Πιο πάνω από όλα και όλους ήταν το τι θα κάνω στη ζωή μου και όχι με ποιον θα μαι στη ζωή μου...
Θέλω να πατάω στα πόδια μου....και όχι να νομίζω πως κάποιος θα με στηρίξει....
Και το πιο αστείο ήταν ότι ήθελες να συζήσουμε χωρίς δεσμεύσεις... μα από μόνο του αυτό το βήμα δέσμευση σημαίνει...είναι σα να παρατάς τους γονείς σου, να ζεις με κάποιον και ξαφνικά αν κάτι στραβώσει να περιμένεις εκείνοι να ναι εκεί για σένα... λάθος!
Δεν θα καταλάβω ποτέ τι σκέφτεσαι και πώς, δε θα με καταλάβεις ούτε εσύ....και κάπου εδώ πνίγομαι!

Δεν ξέρεις τι θα πει να πονάς!

Όλο λέω να γράψω και όλο κάνω ένα βήμα πίσω... 

Στέκομαι λίγο πιο μακριά από τα λευκά χαρτιά.... 

Ίσως για να μην δω με λέξεις αυτά που το μυαλό μου αποφεύγει ακόμα και να σέφτεται... 

Έτσι πονάς λιγότερο ή περίσσοτερο; 

Πως είναι να φιμώνεις τις σκέψεις σου; 

Πως είναι να μην μπορείς να αντέξεις να κοιτάς κατάματα τους φόβους σου; 

Είχα και εγώ όνειρα...όπως όλοι... 

Τα δικά μου κόπηκαν απότομα... βίαια...όλα γκρεμίστηκαν...το πότε άστο δεν έχει σημασία... 

Και αυτοί οι πιο δικοί σου άνθρωποι που σου έλεγαν κάποτε πως εσύ θα συνεχίσεις...κ μπλα μπλα μπλα μπλα.... 

Σκατά... ούτε αυτοί μπορούν να κρατήσουν το λόγο τους... αυτοί είναι που σε απογοητεύουν πιο πολύ απ' όλους γιατί από αυτούς περιμένεις πάντα την αλήθεια και όχι επίπλαστες ελπίδες και υποσχέσεις...

Πως είναι λοιπόν να σκέφτεσαι συνέχεια τη ζωή που δε θα ζήσεις ποτέ; 

Πως είναι λοιπόν να κάνεις όνειρα που ξέρεις εκ των προτέρων πως δε θα γίνουν πραγματικότητα;

Πως είναι να σου λένε πως όλα καλά θα πάνε και να μην το πιστεύεις ούτε εσύ;

Πως είναι ; ε; ούτε εσύ ξέρεις ε; 

Ή μάλλον άσε να μαντέψω, μπορεί και να ξέρεις μα ούτε εσύ το ομολογείς.... 

   Γράφω

 και όσο γράφω πονάω.... 

 και τα δάκρυα

 τα πιο πικρά δάκρυα....... 

 Εκεί να δεις

 ........................πόνο........ 

και όσο πονάω απλά μη μου μιλάς... είναι το καλύτερο...

Θα σε θυμάμαι πάντα και ας μην σου έδειξα ποτέ το πόσο νοιάζομαι!

Τον έχασα σου λέω...έφυγε....έτσι ξαφνικά!
Πάει.... και τώρα θα ναι πάντα αργά για να με κοιτάξει και να μου πει
γι'άλλη μια φορά ότι εγώ μοιάζω στο δικό του σόι...και εγώ να του πω όχι....
Του άρεσε βλέπεις να με πειράζει....
Ήμουν στο σπίτι 3 ώρες πλάι στη νονά μου να μου λέει ότι δε θα τον ξαναδώ τον νονό μου....
ότι έφυγε.... τον χάσαμε... και εκείνη μέσα στο δικό της γολγοθά, με την αρρώστια της, να ξεσπά σε κλάματα..
Όλοι να λένε πως έχασε το στήριγμά της....
Και στη κηδεία... στην κηδεία εκεί να δεις το κλάμα μου....
Ένα λουλούδι το τελευταίο μου αντίο....
Παντού πόνος βουβός.. μια θλίψη...
Όχι ότι μετράει... έφυγε και δεν αλλάζει....
Και λένε πως η ζωή συνεχίζεται..... ναι συνεχίζεται μα έχασα τον πνευματικό πατέρα μου....
Έτσι δεν λένε για τους νονούς μας; ότι είναι δεύτεροι γονείς μας;
Δεν το περίμενα.... κανείς δεν το περίμενε... έφυγε ζωντανός από το σπίτι και σε λίγες ώρες κατέρρευσε έτσι ξαφνικά....
Δεν θέλω να το πιστέψω... δεν γίνεται μου λέω συνέχεια...
Μα η πραγματικότητα αντικρούει τις φωνές μέσα μου.... μου λέει πως δε θα τον ξαναδώ!
Ζωή σε μας λοιπόν.... έτσι και αλλιώς οι άνθρωποι ζουν για πάντα μέσα μας!