ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και όμως δε θα μπορούσα να παραλείψω τον επίλογο....
Γι αυτό γράφω πάλι.....
Νόμιζε λοιπόν πως σε αγάπησα...
Νόμιζε πως με κορόιδεψες... κοιμήσου ήσυχος....
Νόμιζε πως σε έχω μέσα μου σαν κάτι ξεχωριστό....
Έτσι να νομίζεις καλέ μου....
Έπαιξα και εγώ το ρόλο μου...τιμή μου....
Αυτό ήθελα ..... για μια φορά να φύγεις και να νιώθεις νικητής....
Και μέσα σε όλα τα νομίζεις.... θα έχεις τη συνείδησή σου καθαρή και ίσως κάποτε....ΙΣΩΣ....να μεγαλώσεις και να ζυγίσεις τα πράγματα....να δεις το φταίχτη (εσένα) και ίσως κάποτε σε συγχωρέσεις....
Νόμιζε λοιπόν πως νιώθω αγάπη για σένα....
Μα η αλήθεια καλέ μου είναι άλλη..... δίπλα στο όνομα σου πάντα στριφογυρίζει η ίδια λέξη για μένα... ΑΗΔΙΑ....
Αυτό μου προκάλεσες την πρώτη φορά .... αυτό και την τελευταία... και όταν κάτι μοιάζει με την αρχή τότε είναι τέλος....
Τέλος εδώ και πολύ καιρό.... δεν σε αγαπώ... δε σε μισώ.... δε σε σκέφτομαι πια... δε μου λείπεις....
Άλλωστε πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να μου λείπει κάποιος που μου προκαλεί αηδία....
Αυτό είναι το τέλος... 

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ!

Και έτσι απλά τελείωσε....ένα κλικ και είμαι έξω από την καρδιά σου...και μέσα να μουν είσαι τόσο εγωιστής που θα το κανες να μοιάζει με έξω...
Λυπάμαι όμως που είμαι το ίδιο δυνατή με σένα και δεν θα σου χαρίσω το τελευταίο μου δάκρυ....δεν το άφησα να φτάσει στα μάτια...το κράτησα...αυτό είναι δικό μου....
ΦΥΓΕ αυτό ήξερες να το κάνεις πάντα καλά.....αλλά εξηγησέ μου ένα,ή μάλλον θα μείνω με την απορία πως γίνεται οι ΜΑΛΑΚΕΣ σ'αυτή τη ζωή να κάνουν ό,τι κάνουν,να καταφέρνουν να ναι από πάνω και να βγαίνουν και λάδι, ενώ οι ΚΑΛΟΙ να προσπαθούν πάντα να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες....
Αλλά να θυμάσαι:Ο τροχός και η ρόδα πάντα γυρίζουν....και καθένας κάποτε  παίρνει αυτό που αξίζει...εγώ αυτό που πήρα δεν το άξιζα αλλά όλα για κάποιο λόγο γίνονται!
ΑΝΤΙΟΣ!!!!!

ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ ή ΟΛΑ=ΤΙΠΟΤΑ ;;;

Έφυγες.... το κανες για να νιώσεις καλά με σένα... για να μπορέσεις να παλέψεις με τον εαυτό σου τότε που ακόμα μπορούσες....

Ένιωθες πως μου κάνεις κακό... το ήξερες .... το έβλεπες.... μα πάνω απ όλα ήξερες πως δεν το αξίζω αυτό και γι αυτό όσο δειλός και να ήσουν , με τον τρόπο σου πάντα, μου άδειασες τη γωνιά τότε που μπορούσα να το αντέξω.... τότε που είδες πως εγώ σε ήθελα πολύ αλλά εσύ;;;;; εσύ δεν θες κανέναν....εσύ δεν αγαπάς κανέναν....

Εσύ είσαι σκιά... οι σκιές δεν αγαπάνε....

Εσύ είσαι δειλός... εσύ δεν θα αγαπήσεις....εσύ είσαι καταδικασμένος να καταστρέφεις....

Κάποιοι άνθρωποι αγαπάνε...κάποιοι αγαπιούνται και κάποιοι τα χουν όλα.....

Εσύ μένεις στη μια πλευρά.... εσύ δεν ξέρω αν θα νιώσεις ποτέ πως είναι να αγαπάς... ακούγεται σκληρό και ποταπό μα είναι γεγονός....
Φοβάσαι όχι εμένα... όχι την αγάπη... ούτε το φτερωτό αγγελάκι που πετάει βέλη... τον εαυτό σου τον ίδιο φοβάσαι... σε ένα δικό σου κόσμο με δικές σου λογικές που κανείς δεν θες να ακουμπά  μη τυχόν και τις καταστρέψει, εκεί ζεις.... όμηρος του εαυτού σου.... όμηρος του εαυτού σου;;;; τραγικό δεν είναι τώρα που το σκέφτομαι....;;; υπάρχει χειρότερο από αυτό;;; και αν ναι δώσε μου μια απάντηση , μια καλή καλοστημένη απάντηση από αυτές που ξέρεις να δίνεις... αυτές που υπάρχουν μόνο στο κόσμο σου... αυτές που αν καταλάθος ακουμπήσουν το δάπεδο τις πραγματικότητας συνθλίβονται και γίνονται χίλια μικρά κομμάτια... έλα ακούω... περιμένω.... χαχαχα ! γελάω, ναι γελάω με σένα και γιατί αν στο ζητούσα θα μου έδινες απάντηση γιατί δεν ξέρεις να φέρεσαι....
Άκου όμως.... δεν έχω ανάγκη από απαντήσεις ... όχι από τις δικές σου απαντήσεις.... το βλέμμα σου εξάλλου έλεγε πάντα την αλήθεια... το βλέμμα σου προδότης του εγώ σου.... του κρυμμένου εγώ σου...
Ο εαυτός σου σε έχει όμηρο και τα μάτια σου ο προδότης σου.... ποιος νικάει και ποιος κερδίζει....εγώ εσύ ή αυτοί....;;;;
Κάποτε σου πα κανείς δεν νικάει μα εδώ χαμένος είσαι εσύ... και όχι δεν τα παίρνεις όλα... μένεις με ένα εαυτό εχθρό.... και με μάτια προδότες..... τώρα πρέπει να παλέψεις με αυτούς όχι με εμένα... εμένα ξεχασέ με.... αυτή ήταν η τιμωρία σου εγώ να χαθώ... και εσύ να συνεχίσεις μέσα στον ψεύτικο κόσμο για να δώσεις μάχη..... θα θελα να μπορούσα να σε δω να παλεύεις να πέφτεις και να προσπαθείς... να παρακαλάς για μια σανίδα σωτηρίας....αλλά ας είναι κάποτε ίσως και να σε δω να έχεις πληρώσει το λογαριασμό....
Τραγικό το όλα σου και το τίποτά σου να μοιάζουν τόσο πολύ... να ταυτίζονται.....να ταυτίζονται.....ολα=τίποτα!!!!!!!!!!!!!!

KΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!

‎*★Merry★* 。 • ˚ ˚ ˛ ˚ ˛ •
•。★Christmas★ 。* 。
° 。 ° ˛˚˛ * _Π_____*。*˚
˚ ˛ •˛•˚ */______/~＼。˚ ˚ ˛
˚ ˛ •˛• ˚ ｜ 田田 ｜門｜ ˚.....................................:)))))

Ποιος ξέρει ίσως τώρα να ναι πάντα αργά!

Σήμερα είμαι θυμωμένη μαζί σου....!Γιατί το κάνεις αυτό;;;;
Πιο;;;Αυτό...αυτό το να σβήνεις κάθετί δικό μου και να κρατάς κάθε ηλιθιότητα!
Με κούρασε αυτό ξέρεις...
Ο εγωισμός και η ζήλια...καιρό τώρα παλεύουν να νικήσουν...μάλλον τα κατάφεραν...είναι πιο δυνατοί...από μένα από σένα...απ'όλους!
Τόσο καιρό κοιτάω το γκρεμό....δεν στο είπα...δεν ήθελα να με σώσεις..δεν γούσταρα σωτήρα..τώρα όμως θα ναι πάντα αργά....θα βουτήξω...θα πέσω και όλα θα τελειώσουν...η ψυχή μου κάνει βουτιά στο κενό...σήμερα θα την αφήσω να πέσει...σήμερα θα σε αφήσω....σήμερα είμαι θυμωμένη στο είπα.....

Και όταν  πέσει δεν θα έχει αισθήματα πια..μπορεί να τα κρύψει..θα κάνει αγώνα να μείνουν εκεί μέσα..γιατί ξέρεις δε νομίζω πια ότι θα με αγαπήσεις ποτέ...όχι καλέ μου..όταν αγαπάς δεν πληγώνεις τον άλλο έτσι...όχι με τις πράξεις σου και ούτε με τα λόγια σου...όταν αγαπάς το δείχνεις...κάνεις τα πάντα...κάνεις πράγματα...μοιράζεσαι..χαρίζεις...δίνεις χαμόγελο και αγκαλιές..διώχνεις φόβους αλλά εδώ αυτό δεν ισχύει..εσύ τους δημιουργείς..εσύ κλέβεις χαμόγελα...στιγμές..αγκαλιές..θες να ρουφήξεις την κάθε μου ανάσα...ορίστε λοιπόν εγώ βουτιά στο κενό...συγνώμη κουράστηκα..

                                                         

Η ζωή μου είναι γκρι!για λίγο για τώρα που σου γράφω ντε..μετά θα ναι όλα καλά!

Κάπως έτσι είναι η ψυχή μου τώρα...αυτή ακριβώς τη στιγμή....έχει ανοίξει τις πόρτες...άφησε όλους του επιβάτες να βγουν...μένει μόνο ένας...
σε διώχνω καλέ μου..σε αφήνω να φύγεις...αυτό δεν ήθελες;;;είσαι ελεύθερος λοιπόν...
μη σε νοιάζει για μένα...η ζωή μου πάντα ένα τρένο ήταν...μόνο που τώρα θα μείνει άδειο-κενό-βρώμικο...βρώμικο γιατί έκλεισα τα μάτια και λέρωσα την ψυχή μου...εκεί με καταδίκασες να μένω με τα κομμάτια μόνη μου...με το κενό που δημιούργησες και να περιμένω μπας και φανεί κάποιος να δώσει πάλι χρώμα..γιατί τώρα όλα μοιάζουν γκρι!!!!!!!