Πρόσφατα ένα καλοκαιρινό βραδάκι τόσο συνιθισμένο μα τόσο διαφορετικό έκανα μια σκέψη..... Σκέψη: "δεν μου αρέσουν τα μεγάλα, είναι δήθεν" ..... με πιέζουν...με ασφικτυούν...
Εγώ γεννήθηκα να ζω ελεύθερη... τα καλούπια δεν μου άρεσαν ποτέ...
Δεν ταίριαζα εγώ σε αυτά... δεν χώραγε ο χαρακτήρας μου... το είναι μου....
Μια αγκαλιά, ένα βλέμα, ένα χαμόγελο ... ήταν πάντα αρκετά....
Όταν άρχισα να αποκτώ τα δικά μου χρήματα κατάλαβα ότι τα χρήματα δεν σου λύνουν κανένα πρόβλημα... παρά μόνο σε κάνουν ανεξάρτητο...
Βαρέθηκα δίπλα μου να βλέπω δηθενιά...όπου και να κοιτάξεις η ουσία πέθανε....
Και κάθε φορά που προσπαθώ να σας φτάσω στο δήθεν άλλο τόσο πιο μακριά τρέχω να ξεφύγω... γιατί πνίγομαι στο είπα...
Σαν άνθρωπος είμαι δύσκολος, περίεργος, αψυχολόγητος.... ώρες ώρες μπερδεύω και εμένα την ίδια...
Δεν είναι ότι το κάνω επίτηδες μα είναι που είμαι σαν τον αέρα... με τις ώρες μου... τη μια ήρεμη την άλλη δυνατή σαν άνεμος...
Κάποτε ένας φίλος μου είπε για την κοπέλα του: "αυτή τη κοπέλα τη θέλω τόσο που δε με νοιάζει στο μέλλον πως θα είναι το σώμα της ότι και να αποκτήσει (κυταρρίτιδα, ραγάδες,) εγώ πάλι θα την θέλω...." και κατάλαβα πως το αυθεντικό όταν έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί πάντα θα νικάει από αυτά όλα τα δήθεν.... από τα περιτυλίγματα...από τα ακριβά....
Κάποτε κάποιους ανθρώπους τους κοίταξα στα μάτια για να αποφύγω το εσωτερικό μου κενό.....και κάποιοι ακριβώς το ίδιο....
Μα τώρα κοιτάω εσένα στα μάτια για να δεις την αλήθεια μου....και έτσι πάνω σε ένα μηχανάκι να σε κρατάω σφιχτά αγκαλιά κατάλαβα πως δεν χρειάζονται πολλά πολλά για ένα έρωτα.... μόνο λίγα...
(το χαμόγελό σου)......
