Και αν όλα τα ξέραμε δε θα χαν τα βράδια νόημα*

Κάθησε ένα βράδυ και άκουγε τη φίλη της να της λέει όλα τα κακά που συνέβησαν.... Και καθώς την άκουγε τη διέκοψε...
Τη ρώτησε: "αν έπαιρνες μια εξήγηση, ένα γιατί, θα σουν καλύτερα;"
"ναι" απάντησε εκείνη... "θα ήξερα"....
"Τι θα ήξερες;"
"Γιατί μου φέρθηκε έτσι...τι άλλο;"
"Και; θα αισθανόσουν καλύτερα;"
"Ναι... γιατί όχι;"
"Και γιατί ναι... γιατί να πάρεις εξηγήσεις από ανθρώπους που γι αυτούς υπήρξες μηδενικό;"
Ήταν μια συζήτηση δύο διαφορετικών προσωπικοτήτων, δύο διαφορετικών ανθρώπων....
Η μια ήταν τέρμα συναισθηματική, μετέφραζε την αγάπη με ένα δικό της ιδιόρυθμο τρόπο που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, διάλεγε να πληγώνεται, να αντέχει να ανέχεται και κάθε φορά που όλοι νόμιζαν πως έφτανε στα όριά της εκείνη τα ξεπερνούσε, τα μηδένιζε και πάλι από την αρχή , στην ίδια κατάσταση να πληγώνεται,... έκλεινε την πόρτα μα κρυφοκοιτούσε από την κλειδαρότρυπα... και έτσι ο πόνος της ποτέ δεν τέλειωνε....
Η άλλη πληγωμένη από διάφορες βραχυπρόθεσμες πάντα καταστάσεις είχε μάθει πως δε πρέπει να στηρίζεται πάνω σε κανέναν, αντιμετώπιζε τα προβλήματά της μόνη, ήξερε πως δεν χρειάζεσαι εξηγήσεις από ανθρώπους που κάποτε σε πλήγωσαν, πως δε χρειάζεται να μάθεις γιατί κάτι πήγε στραβά πως δεν σε νοιάζουν οι εξηγήσεις ψεύτικων ανθρώπων... εξάλλου πάλι ψέμματα μπορεί να ναι...και έτσι είχε ήρεμη τη ζωή της, άνθρωποι της μιλούσαν μα αυτή εκεί ατάραχη τους έβλεπε παθητικά, τους κορόιδευε... και κάποιες φορές τους μιλούσε κυκλοθυμικά πάντα λέγοντας μόνο αυτά που θα θέλανε να ακούσουν δοκιμάζοντας το πόσο ψεύτικοι και διπρόσωποι ήταν και μετά χανόταν...έτσι χωρίς λόγο... είχε κάνει αυτό που ήθελε... και έτσι όριζε τη δική της ζωή...


 -Υ.Σ. όπου "η μία" μια φίλη και όπου "η άλλη" εγώ"...!