Ξεσκονίζοντας

Kαμιά φορά με πιάνω να να ξεσκονίζω την παλιά μου ζωή...
Αυτή τη ζωή που διάλεγα πάντα λάθος... που τσάκιζα τα φτερά μου...
Που πονούσα και γελούσα ταυτόχρονα...( γιατί δεν ήξερα τι πρέπει να νιώσω )...
Τη ζωή που με γέμιζε θυμό.... μίσος....αισθήματα εκδίκησης....
Εμένα που έχω κλέψει αρκετές αγκαλιές χωρίς να δώσω τίποτα...
Που έπνιγα τα προβλήματα κλέβοντας ένα μόνο φιλί και μετά δεν ζητούσα τίποτα... γιατί απλά δεν ήθελα τίποτα πιο πέρα...
Που ερωτεύτηκα παράφορα μα έμεινα να κοιτάω τα κομμάτια μου....κλείνοντας την πόρτα της καρδιάς μου για καιρό...
Που γελούσα απλά γιατί έπρεπε... που κοιμόμουν μα μέσα μου πέθαινα...
Και μετά είπα να αλλάξω λιγάκι....και βρήκα κάποιον που με αιχμαλώτισε με μια του ματιά...
Ένα mini flash back έκανα για λίγο....
-Και όταν θα σε ρωτάνε αν έχεις παρελθόν να χαίρεσαι...
-Γιατί;
-Γιατί μπορείς να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους... να νιώθεις την αξία τους...
 Να χαίρεσαι όταν δίνεις δεύτερες ευκαιρίες σε φιλικό επίπεδο πάντα και να γυρνάς την πλάτη σου σε   αυτούς που δεν αξίζουν μία....ούτε γεια... και δεν είναι θέμα εγωισμού απλά κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν στο ελάχιστο....
Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου μιλήσει για το παρελθόν μη διστάσεις, μην παραξενευτείς απλά απάντα... παρελθόν είναι έτσι κ αλλιώς....