Κάθε φορά που τον βλέπει θυμάται όσα περάσανε μέχρι εκείνη τη μαγική στιγμή...
Και αναρωτιέται.... πώς είναι όλα τόσο διαφορετικά από κοντά...;;
Είναι μάλλον εκείνες οι στιγμές που η απόσταση παλεύει να νικήσει...μα το κοντά τις διαγράφει....
Και περνάνε οι μέρες και φτάνει εκείνη η γλυκιά στιγμή...που θέλει να παγώσει το χρόνο...για να μείνει για πάντα στην ζεστή αγκαλιά του, με τις μύτες τους να ακουμπάνε απαλά μεταξύ τους καθώς κάνουν πως κοιμούνται....
Ακούγοντας την ανάσα του και μόνο....μέχρι να ανοίξουν και οι δυο τα μάτια τους και να κοιταχτούν...
Για να καταλάβουν πως ήρθε η ώρα....!!!
Και εκείνη να προσπαθήσει να κρατήσει τα δάκρυα...τα καταφέρνει...
Πρέπει να φύγει με χαμόγελο... μα μετά;
Μετά τα δάκρυα δε θα τα δει κανείς...μονάχα εκείνη θα ξέρει...και της αρκεί.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου