Αυτό ήταν το πρόβλημά της*

Κάθησαν απέναντι...τη ρώτησε για το άτομο στη φωτογραφία... αν ήταν πρώην της....

Του απάντησε όχι και εκείνος προσβάλοντας όλο το παρελθόν της και το γούστο της την έκανε να αντιδράσει αυθόρμητα πάντα....

Κάποτε είπε μια φράση , και του την είπε....... λάθος της...

Αλλά δε σκέφτηκε πόσο μπορούσε να τον πειράξει και ταυτόχρονα να την μειώσει....

Έφυγε..

Για να μη δει τα δάκρυα της από αυτά που της έλεγε....

Γύρισε....

Και άλλα δάκρυα... την έστησε στον τοίχο... 

και εκείνη μιλιά... όχι γιατί δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά γιατί ήθελε να ακούει πόσο λάθος ήταν αυτή η φράση....

Πουτάνα....( η φράση που την πλήγωσε όχι γιατί είχε δίκιο αλλά γιατί τον είχε κάνει να το σκεφτεί)...

Και μετά ένα απέραντο κενό.... μια θλίψη... 

Την ρώτησε ποια ήταν.... 

Αυτή που γνώρισε ήταν.... και είναι ακόμα η ίδια...

Είναι αυτή που έφυγε για να μη τη δει να κλαίει αλλά ανεπιτυχώς έκρυβε τη θλίψη της...

Είναι αυτή που όταν γύρισε και δεν τον βρήκε τρόμαξε πολύ....

Είναι αυτή που αυτά που αγαπάει άθελά της τα πληγώνει...

Είναι αυτή που όταν κλαίει θέλει τόσα να του πει μα τα δάκρυά της πνίγουν τις λέξεις...

Είναι αυτή που με το που έκλεισε την πόρτα πίσω της ήθελε να γυρίσει πίσω τρέχοντας...

Είναι αυτή που πονάει όταν τον κάνει να αισθάνεται έτσι... 

Και είναι αυτή που πάντα ήταν αυθόρμητη..... και αυτός ο αυθορμητισμός... αυτό ήταν το πρόβλημά της... τώρα το ήξερε....και ας ήταν μια φράση ούτε καν μια πράξη... και ας ήξερε πως δεν θα το έκανε ποτέ.... μα τώρα ήξερε....έπρεπε να προσέχει τις διατυπώσεις της.....