Νοσταλγία!

Η ώρα 2 παραπέντε....σου θυμίζει κάτι....;;;;;Για τότε μιλάω για εκείνα τα σχολικά σου χρόνια που περίμενες με ανυπομονησία να χτυπήσει το κουδούνι και να ξεχυθείς στους δρόμους...να περάσεις απ όλα τα καφέ και ίσως να αναζητήσεις το αγόρι που σου χε κολλήσει, ή τον πλατωνικό σου έρωτα ή κανέναν....απλά τους γνωστούς σου....

Παιδάκια στο δρόμο....κλίκες....τσάντες....πολύχρωμα ρούχα....παιδική ηλικία!!!!

Μέσα σε αυτή την εικόνα νοσταλγώ τον εαυτό μου....εμένα...την αθωότητα που τότε φάνταζε αυτονόητη...το σίγουρο του εαυτού που νόμιζα πως κανείς και τίποτα δεν μπορεί να στο πάρει...

Νοσταλγώ εκείνα τα χρόνια που απλά η μουσική αρκούσε να μη νιώθεις μόνος σου....η εποχή που ό,τι και να γινόταν σου φαινόταν μια πλάκα και πήγαινες παρακάτω....

Νοσταλγώ την ανεμελειά...τα αληθινά χαμόγελα....αυτά που έκρυβαν μέσα τους ευτυχία και αλήθεια!

Αυτές ήταν οι εποχές που μια φόρμα και ένα στενό μπλουζάκι σου αρκούσε....που μια τυρόπιτα στο διάλειμμα ήταν οκ....που το μάθημα ήταν βαρετό αλλά ήξερες να περνάς σούπερ γιατί είχες φίλους που φρόντιζαν γι αυτό...γιατί τελικά έχανες 8 ώρες να περνάς το χρόνο σου εκεί αλλά εκτός από γνώσεις ένιωθες να υπάρχεις...........

Αυτά τα χρόνια νοσταλγώ μέσα σε μια εικόνα στις 2 παραπέντε το μεσημεράκι!

Ερωτευμένη με μένα! Ελεύθερη ή σε σχέση...τι σημασία έχει!!!!

14/02 και η μέρα αρχίζει κάπως έτσι....
Έρχεται η πρώτη κλασσική ερώτηση "εσύ γιορτάζεις";;; .... και εδώ έχεις την πρώτη απορία....αν απαντήσω όχι δεν έχω χρόνια πολλά;;;; γιατί είτε ελεύθερη είτε δεσμευμένη δεν μπορεί ερωτευμένη θα είμαι....
προσωπικά είμαι πάντα αιώνια πιστή στον εαυτό μου... τον έχω ερωτευτεί και κάθε χρόνο λοιπόν το γιορτάζω...
Στην περίπτωση που η απάντηση είναι "όχι" τότε ούτε χρόνια πολλά ακούς ούτε τίποτα...
Στην περίπτωση που η απάντηση είναι "ναι" τότε έρχεται η ερώτηση δεύτερη "έλα ρε, με ποιον/α";;;

Και αν δακρύζοντας κοιτάς τον ουρανό μάθε να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο!

Είναι αναμνήσεις και όνειρα που πέφτουν στο κενό.....είναι κομμάτια που δεν μπόρεσαν να κολληθούν και έπρεπε να βγουν....είναι στιγμές που χαράχτηκαν στη μνήμη....είναι γέλια που σβήσαν έτσι απλά....είναι ανάσες κοφτές που τελειώσαν μέσα σε μια νύχτα...είναι κατηγορίες που δεν είχαν υπόσταση... είναι παράπονα γιατί δε σε πίστεψαν... είναι αμέτρητα "γιατί" που ήρθαν τα πράγματα έτσι...είναι χαμένες ελπίδες να ακούσεις μια συγνώμη... είναι η ανακάλυψη της ματαιότητας να περιμένεις να παραδεχτεί κάποιος ότι έχει άδικο όταν αυτό που λέει σε θίγει...είναι πόνος γι αυτά που δεν έζησες... είναι χιλιάδες συναισθήματα...ένα δάκρυ τόσα νοήματα!!είναι το κομμάτι του παζλ που σε βγάζει εκτός αγώνα....είναι ο κρίκος εκείνος που λένε αδύναμος και έπρεπε να φύγει!

Θα συνέβαινε!

ΞΕΣΠΑΣΑ.....μέρες το περίμενα...μόνο που δεν ήξερα πότε θα συμβεί...
Ήταν βλέπεις και εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο που αντίκρυζα στον καθρέφτη μου...ήταν και εκείνα τα γέλια που παρίστανα την τρελή έτσι για να μην πονάω...
Και τώρα ναι επιτέλους βγήκε από μέσα μου...
Πόνος-θλίψη-δάκρυα....παράπονα....όλα μου τρυπάνε το κεφάλι...αναπάντητα γιατί....
Ξέρω πως το πρωί θα είμαι εντάξει...αλλά τώρα δεν είμαι...δεν είμαι....
Ακόμα και αν προσπαθήσω να με πείσω για το αντίθετο η εικόνα μου θα με σπάει ξανά και ξανά σε χίλια κομμάτια....
Μια βαθιά ανάσα και ένας αναστεναγμός!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και όμως δε θα μπορούσα να παραλείψω τον επίλογο....
Γι αυτό γράφω πάλι.....
Νόμιζε λοιπόν πως σε αγάπησα...
Νόμιζε πως με κορόιδεψες... κοιμήσου ήσυχος....
Νόμιζε πως σε έχω μέσα μου σαν κάτι ξεχωριστό....
Έτσι να νομίζεις καλέ μου....
Έπαιξα και εγώ το ρόλο μου...τιμή μου....
Αυτό ήθελα ..... για μια φορά να φύγεις και να νιώθεις νικητής....
Και μέσα σε όλα τα νομίζεις.... θα έχεις τη συνείδησή σου καθαρή και ίσως κάποτε....ΙΣΩΣ....να μεγαλώσεις και να ζυγίσεις τα πράγματα....να δεις το φταίχτη (εσένα) και ίσως κάποτε σε συγχωρέσεις....
Νόμιζε λοιπόν πως νιώθω αγάπη για σένα....
Μα η αλήθεια καλέ μου είναι άλλη..... δίπλα στο όνομα σου πάντα στριφογυρίζει η ίδια λέξη για μένα... ΑΗΔΙΑ....
Αυτό μου προκάλεσες την πρώτη φορά .... αυτό και την τελευταία... και όταν κάτι μοιάζει με την αρχή τότε είναι τέλος....
Τέλος εδώ και πολύ καιρό.... δεν σε αγαπώ... δε σε μισώ.... δε σε σκέφτομαι πια... δε μου λείπεις....
Άλλωστε πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να μου λείπει κάποιος που μου προκαλεί αηδία....
Αυτό είναι το τέλος... 

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ!

Και έτσι απλά τελείωσε....ένα κλικ και είμαι έξω από την καρδιά σου...και μέσα να μουν είσαι τόσο εγωιστής που θα το κανες να μοιάζει με έξω...
Λυπάμαι όμως που είμαι το ίδιο δυνατή με σένα και δεν θα σου χαρίσω το τελευταίο μου δάκρυ....δεν το άφησα να φτάσει στα μάτια...το κράτησα...αυτό είναι δικό μου....
ΦΥΓΕ αυτό ήξερες να το κάνεις πάντα καλά.....αλλά εξηγησέ μου ένα,ή μάλλον θα μείνω με την απορία πως γίνεται οι ΜΑΛΑΚΕΣ σ'αυτή τη ζωή να κάνουν ό,τι κάνουν,να καταφέρνουν να ναι από πάνω και να βγαίνουν και λάδι, ενώ οι ΚΑΛΟΙ να προσπαθούν πάντα να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες....
Αλλά να θυμάσαι:Ο τροχός και η ρόδα πάντα γυρίζουν....και καθένας κάποτε  παίρνει αυτό που αξίζει...εγώ αυτό που πήρα δεν το άξιζα αλλά όλα για κάποιο λόγο γίνονται!
ΑΝΤΙΟΣ!!!!!

ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ ή ΟΛΑ=ΤΙΠΟΤΑ ;;;

Έφυγες.... το κανες για να νιώσεις καλά με σένα... για να μπορέσεις να παλέψεις με τον εαυτό σου τότε που ακόμα μπορούσες....

Ένιωθες πως μου κάνεις κακό... το ήξερες .... το έβλεπες.... μα πάνω απ όλα ήξερες πως δεν το αξίζω αυτό και γι αυτό όσο δειλός και να ήσουν , με τον τρόπο σου πάντα, μου άδειασες τη γωνιά τότε που μπορούσα να το αντέξω.... τότε που είδες πως εγώ σε ήθελα πολύ αλλά εσύ;;;;; εσύ δεν θες κανέναν....εσύ δεν αγαπάς κανέναν....

Εσύ είσαι σκιά... οι σκιές δεν αγαπάνε....

Εσύ είσαι δειλός... εσύ δεν θα αγαπήσεις....εσύ είσαι καταδικασμένος να καταστρέφεις....

Κάποιοι άνθρωποι αγαπάνε...κάποιοι αγαπιούνται και κάποιοι τα χουν όλα.....

Εσύ μένεις στη μια πλευρά.... εσύ δεν ξέρω αν θα νιώσεις ποτέ πως είναι να αγαπάς... ακούγεται σκληρό και ποταπό μα είναι γεγονός....
Φοβάσαι όχι εμένα... όχι την αγάπη... ούτε το φτερωτό αγγελάκι που πετάει βέλη... τον εαυτό σου τον ίδιο φοβάσαι... σε ένα δικό σου κόσμο με δικές σου λογικές που κανείς δεν θες να ακουμπά  μη τυχόν και τις καταστρέψει, εκεί ζεις.... όμηρος του εαυτού σου.... όμηρος του εαυτού σου;;;; τραγικό δεν είναι τώρα που το σκέφτομαι....;;; υπάρχει χειρότερο από αυτό;;; και αν ναι δώσε μου μια απάντηση , μια καλή καλοστημένη απάντηση από αυτές που ξέρεις να δίνεις... αυτές που υπάρχουν μόνο στο κόσμο σου... αυτές που αν καταλάθος ακουμπήσουν το δάπεδο τις πραγματικότητας συνθλίβονται και γίνονται χίλια μικρά κομμάτια... έλα ακούω... περιμένω.... χαχαχα ! γελάω, ναι γελάω με σένα και γιατί αν στο ζητούσα θα μου έδινες απάντηση γιατί δεν ξέρεις να φέρεσαι....
Άκου όμως.... δεν έχω ανάγκη από απαντήσεις ... όχι από τις δικές σου απαντήσεις.... το βλέμμα σου εξάλλου έλεγε πάντα την αλήθεια... το βλέμμα σου προδότης του εγώ σου.... του κρυμμένου εγώ σου...
Ο εαυτός σου σε έχει όμηρο και τα μάτια σου ο προδότης σου.... ποιος νικάει και ποιος κερδίζει....εγώ εσύ ή αυτοί....;;;;
Κάποτε σου πα κανείς δεν νικάει μα εδώ χαμένος είσαι εσύ... και όχι δεν τα παίρνεις όλα... μένεις με ένα εαυτό εχθρό.... και με μάτια προδότες..... τώρα πρέπει να παλέψεις με αυτούς όχι με εμένα... εμένα ξεχασέ με.... αυτή ήταν η τιμωρία σου εγώ να χαθώ... και εσύ να συνεχίσεις μέσα στον ψεύτικο κόσμο για να δώσεις μάχη..... θα θελα να μπορούσα να σε δω να παλεύεις να πέφτεις και να προσπαθείς... να παρακαλάς για μια σανίδα σωτηρίας....αλλά ας είναι κάποτε ίσως και να σε δω να έχεις πληρώσει το λογαριασμό....
Τραγικό το όλα σου και το τίποτά σου να μοιάζουν τόσο πολύ... να ταυτίζονται.....να ταυτίζονται.....ολα=τίποτα!!!!!!!!!!!!!!