ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και όμως δε θα μπορούσα να παραλείψω τον επίλογο....
Γι αυτό γράφω πάλι.....
Νόμιζε λοιπόν πως σε αγάπησα...
Νόμιζε πως με κορόιδεψες... κοιμήσου ήσυχος....
Νόμιζε πως σε έχω μέσα μου σαν κάτι ξεχωριστό....
Έτσι να νομίζεις καλέ μου....
Έπαιξα και εγώ το ρόλο μου...τιμή μου....
Αυτό ήθελα ..... για μια φορά να φύγεις και να νιώθεις νικητής....
Και μέσα σε όλα τα νομίζεις.... θα έχεις τη συνείδησή σου καθαρή και ίσως κάποτε....ΙΣΩΣ....να μεγαλώσεις και να ζυγίσεις τα πράγματα....να δεις το φταίχτη (εσένα) και ίσως κάποτε σε συγχωρέσεις....
Νόμιζε λοιπόν πως νιώθω αγάπη για σένα....
Μα η αλήθεια καλέ μου είναι άλλη..... δίπλα στο όνομα σου πάντα στριφογυρίζει η ίδια λέξη για μένα... ΑΗΔΙΑ....
Αυτό μου προκάλεσες την πρώτη φορά .... αυτό και την τελευταία... και όταν κάτι μοιάζει με την αρχή τότε είναι τέλος....
Τέλος εδώ και πολύ καιρό.... δεν σε αγαπώ... δε σε μισώ.... δε σε σκέφτομαι πια... δε μου λείπεις....
Άλλωστε πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να μου λείπει κάποιος που μου προκαλεί αηδία....
Αυτό είναι το τέλος...