Μας σκότωσα!

Αυτές τις ώρες που τα μάτια μου τσούζουν από το κλάμα...
Αυτές τις ώρες που το κεφάλι μου πονάει και σφίγγεται....
Το γράφω.... είμαι δολοφόνος....
Δολοφόνησα ό,τι πιο όμορφο, πιο ζωντανό, πιο τέλειο είχε συμβεί στη ζωή μου....
Δεν μπορώ να σκέφτομαι... με πληγώνω... με πονάω....
Μια ζωή χωρίς εσένα... χωρίς εσένα ακούς;;;;
Δεν ακούς....
Σ΄αγάπησα... με τον τρόπο μου... και αυτό ήταν το λάθος μου...
Που δεν στο είπα ποτέ... ούτε καν όταν το ήθελα να στο πω...
Τόσο εγωίστρια λοιπόν!
Ένοχη κύριε δικαστά.....
Η ποινή μου να μην τον έχω στη ζωή μου....
Γιατί απλά δεν γίνεται... δεν τραβάει...
Κάπου εδώ ο πόνος γίνεται αφόρητος... νομίζω πως κάτι θα πάθω....
Θέλω απλά να σταματήσω να πονάω....
Χρόνια έψαχνα έναν άνθρωπο να μείνει μαζί μου γι αυτό που είμαι... και τι κατάφερα;
Να πληγώσω το μόνο άνθρωπο που άξιζε....
Και αυτό δεν το αντέχω.... δεν το αντέχω.........
Κάντω να σταματήσει!