Τη ζωή μου πίσω........!

Κοίταξα τα δαχτυλά μου όπως αιωρούνταν τρεμάμενα πάνω από το μαύρο πληκτρολόγιό μου......

Τα δάκρυα στα μάτια περίτρανα ήταν εκεί....

Αφορμή: τα αγγλικά....

Δεν γίνεται μετά από 7 χρόνια να μπαίνεις σε τμήμα proficiency και να νομίζουν όλοι ότι μπορείς έτσι εύκολα να αγγίξεις το επίπεδο των άλλων παιδιών......απλά δεν γίνεται.....

Γενικά;;;;;

Όλα.... όλα αυτά που κατ επανάληψη έχω πει.....

Μια ερώτηση στους δικούς μου : Είμαι ευτυχισμένη;..... αν νομίζουν ναι... ας το ξανασκεφτούν.......!

Θέλω τη ζωή μου πίσω.............!

Νιώθω πως η πίεση θα μου σκίσει το πρόσωπο.... ότι θα ξεχυθεί από μέσα τόσος πόνος....

και εγώ θα μαι εδώ να κοιτάω.......απλά να με κοιτάω να ξεψυχάω!

Θεωρίες και πιστεύω στο μπλέντερ του μυαλού !!

Ήμουν πάντα της γνώμης πως αγάπη δεν υπάρχει με την έννοια του ξεχωριστού και ανεπανάληπτου συναισθήματος....
Αγαπάμε τους φίλους, τους γονείς, τα αδέρφια, τους συγγενείς....( καλά όχι όλους απαραίτητα), τον άλλο σαν άνθρωπο.... γιατί μη μου πεις ότι μπορεί να σαι με κάποιον και να μην τον αγαπάς... εκτός και αν είσαι μαζί του από συμφέρον.... όπως και να χει η αγάπη χωρίζεται σε είδη... εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους...
Πίστευα πάντα πως αυτό που ξεχωρίζει την αγάπη για ένα σύντροφο είναι η ύπαρξη του έρωτα....
Γιατί όταν ερωτεύεσαι δυνατά... όχι από συνήθεια και ανάγκη... σταματάς  να ψάχνεσαι.....δεν κοιτάς παραδίπλα.. δε σε νοιάζει να κοιτάξεις... κοιτάς μόνο αυτό που έχεις κοντά σου..γυρίζεις τον κόσμο ανάποδα για να σαι μαζί με κάποιον.... σε άλλη περίπτωση δίνεις μια και τα παρατάς... για να μη δεθείς για να μη πονέσεις μετά για όλα τα μη που θα μπορούσε να βάλει ο νους σου.... αλλά όχι δεν το κάνεις υπάρχει έρωτας... πολεμάς!!! και όπως λέει ο στίχος " αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"
Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν τι είναι αγάπη.... άνθρωποι που αντί να ψάξουν να βρουν τους λόγους που ψάχνονται συνέχεια κοιτάνε αλλού...
Αλλά βλέπεις εγώ δεν πάσχω από στρουθουκαλισμό... δεν κρύβομαι δηλαδή πίσω από το μικρό μου δαχτυλάκι.....όταν περνάω μια φάση το ψάχνω.... μέσα μου....
Κάποιοι επιβάλλουν στον εαυτό τους να μην ξαναερωτευτούν,  επιβάλλουν στον εαυτό τους να μένουν στάσιμοι σε μια κατάσταση που τελικά μάλλον τους βολεύει... την επιλέγουν συνειδητά... γιατί είναι εύκολο το μονοπάτι.... είναι αυτοί που δεν θέλουν τίποτα και κανέναν πάνω από το κεφάλι τους...
Που σκέφτονται το εγώ τους... και την πάρτη τους... "πέρασες καλά; πάμε παρακάτω"... κάπως έτσι!
Και υπάρχουν και άνθρωποι που ψάχνουν απεγνωσμένα το άλλο τους μισό....
Αν και υπερτιμιμένο αυτό το 'άλλο μισό'..... υπάρχουν άνθρωποι που απλά περιμένουν πότε θα ανοίξεις δειλά την πόρτα σου και θα τους αφήσει να περάσουν....
Κάποτε μου είπαν " να θυμάσαι πως οι μεγάλοι έρωτες και οι μεγάλες αγάπες γεννιούνται από αυτά που αρχικά δεν πιστεύαμε πως τα θέλουμε πολύ"......
Και ξέρω πως όλα είναι θεωρίες... πως όλα είναι σχετικά....
Και αναρωτιέμαι... τελικά αυτοί που λένε πως δεν είναι για σχέσεις πόσο γεμάτοι νιώθουν....;
τι αισθήματα έχουν νιώσει...; τελικά πόση ευχαρίστηση νιώθουν.... πόσο καλά είναι με τον εαυτό τους και τελικά μήπως κάτι τους λείπει;;;; αυτό το να ξέρουν πως κάποιος νοιάζεται; πως κάποιος είναι εκεί όταν νιώθουν πως δεν μπορούν να πουν αυτό που έχουν σε κανέναν;
Και για να μαι ειλικρινής υπάρχει μεγάλη διαφορά στο ζω για την πάρτη μου με το πορεύομαι με κάποιον.... αυτός που ζει για τη στιγμή κοιτάει κάποτε πίσω του και θυμάται μόνο στιγμές ευχαρίστησης.... αυτός που πορεύεται με τον άλλο κοιτά πίσω του και βλέπει άπειρες στιγμές... καλές κακές αλλά μια ζωή γεμάτη....
Και όπως είπε ο Θανάσης Βέγγος "έπρεπε να γεράσω αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια....Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και εσύ όσο μεγαλώνεις..." κάπου μέσα σε αυτό ίσως βρίσκεται αυτό που πραγματικά λέγεται αγάπη....
Και ξέρω πως Αγάπη=δίνω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα.....! Και εγώ λέω Αγάπη= να παλεύεις και να κάνεις τα πάντα για ένα όνειρο που μόνο εσύ βλέπεις!!!

Όνειρο ήτανε!

Σε λίγες μέρες όλα θα μπουν σε κουτάκια....
Μικρά, μεγάλα.... τι σημασία έχει....
Όλα τα άψυχα αντικείμενα θα τοποθετηθούν με προσοχή μέσα σε κούτες....
Σιγά σιγά ο χώρος θα αδειάσει.... κάθε δωμάτιο θα γίνεται ξαφνικά ψυχρό..... δε θα έχει έπιπλα.... θα ναι άδειο.... θα μένει άδειο....
Και εγώ θα βάλω στα κουτάκια του μυαλού μου όλες μου τις αναμνήσεις των φοιτητικών χρόνων θα χαμογελάσω..... και το περίεργο: Όλοι θα νομίζουν ότι είμαι ευτυχισμένη για το πτυχίο, για τη δουλειά, για όλα....
Και η αλήθεια θα είναι άλλη.... αλλά ποιος νοιάζεται.... κανείς ποτέ δεν νοιάστηκε γιατί να το κάνει τώρα...
Αθήνα: όνειρο ζωής από μικρό παιδί.....
Αθήνα: τελικά όνειρο ζωής για μια ζωή.....!
Στόχος: να γυρίσω σύντομα
Υπόσχεση: να είμαι εδώ σε κάθε ευκαιρία
Φόβος: να μη καταφέρω να πετύχω όσα θέλω
Με μια λέξη..... μετακομίζω.... και αυτό όχι δεν ήταν όνειρό μου! 

Εμμονή!

Σήμερα θα σου μιλήσω για τις εμμονές μου.....

Γι αυτές που είχα όταν ήμουν μικρή.....αυτές που δεν τις έλεγα σε κανένα μέχρι να αρχίσω να τις πετάω στην πλάκα για να ακούω ότι λέω βλακείες!

Και η αλήθεια είναι πως μία ήταν η χειρότερη....πίστευα λοιπόν πως είμαι υιοθετημένη.....

Πίστευα πως δεν ήταν η πραγματική μου μάνα... πίστευα πως δεν έχω πραγματικό πατέρα και ακόμα χειρότερα πως δεν έχω αδερφό....

Σκέψεις που όσο μεγάλωναν με φόβιζαν....

Και άρχισα να ψάχνω τις φωτογραφίες όλα... τα πάντα... αυτό που με έκανε να το πιστεύω πιο πολύ ήταν ότι είχαμε τον ομφάλιο λόρο του αδερφού μου και πουθενά το δικό μου...

Ανόητες σκέψεις ενός παιδικού μυαλού...

Σκέψεις όμως που άλλαζαν ανάλογα με την εποχή....τη μια έλεγα όχι λες βλακείες την άλλη έλεγα δεν μπορεί να μαι παιδί τους....

Όμως μεγάλωσα... τους έμοιασα... είδα πως είμαι παιδί τους...

Η εμμονή εξανεμίστηκε και όμως τώρα χρόνια μετά μου γεννήθηκε το μίσος... όχι δεν είναι εμμονή είναι συναίσθημα.... αλλά γι αυτό θα μιλήσω σε επόμενο ποστ!

Μια απάντηση που όμως δε στέκεται ικανή να μου αλλάξει τη ζωή!

Ήρθε.....
Η απάντηση που θα μου άλλαζε τη ζωή ήρθε... μόνο που άργησε....
Μόνο που τώρα αποφάσισαν άλλοι για μένα...
Θα μπορούσα να τα έχω όλα.... να μείνω εκεί... να έχω τη δουλειά μου....αυτό που τελικά ήθελα....και όμως θα φύγω....
Γιατί κάλλιο να φύγεις και να χεις προυπηρεσία πάνω σε οικονομικά για 18 μήνες....παρά να είσαι μια πωλήτρια.....
Το κυνήγησα τόσο τότε....
Δεν ξέρεις τι πέρασα για να στείλω το βιογραφικό μου εκεί.... και ναι με πήραν να ρωτήσουν αν ακόμα ενδιαφέρομαι.... και ήθελα τόσο να φωνάξω ναι... ήθελα τόσο να τα τινάξω όλα και να πάω...
Και όμως δεν μπορούσα.... μέσα μου δε θα μαι ποτέ ευτυχισμένη για τους υπόλοιπους 18 μήνες....
Μέσα μου θα το κρατάω στον εαυτό μου στους γύρω σε όλους.....
Αποφασίσατε για τη ζωή μου.... γιατί; Για το καλό μου θα απαντήσετε και εγώ δε θα μπορώ να το καταλάβω.... θα το δω... όμως δε θα νιώσω ικανοποίηση.....

Someday......Maybe.......

Είναι στιγμές που θα ήθελα να έχω γεννηθεί σε άλλη οικογένεια... σε άλλη πόλη... να είχα μια αδερφή...

Είναι στιγμές που δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έχω και όμως άλλες τόσες είναι που θέλω όλα να τα αλλάξω... να μπορούσα να τα αλλάξω.... και ξέρω πως δεν γίνεται....

Και πως φτάνουμε σε αυτό το σημείο....!

Είναι πράγματα και καταστάσεις που δεν σου αρέσουν και μαζεύονται με τα χρόνια....αυτά περνάνε αλλά όλα τ' άλλα συσσωρεύονται μέσα σου... δε θα τα πεις ποτέ... ίσως κάποτε.... κάποτε.... να σου βγουν σαν μεγάλα ξεσπάσματα...απωθημένα....

Γιατί η αλήθεια είναι αυτή που δεν παραδέχτηκα ποτέ.... δεν ξανάδωσα πανελλήνιες όχι γιατί δεν άντεχα αλλά γιατί προτιμούσα να χαραμίσω το όνειρο της ψυχολογίας, που μια δεύτερη χρονιά ήταν σίγουρο, μόνο και μόνο για να φύγω από το σπίτι.... 

Δεν λέω ότι δεν μεγάλωσα σωστά.... αλλά ποτέ δε με κατάλαβαν....

Ούτε τώρα το κάνουν... αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα.... θέλουν να κάνω μεταπτυχιακό ενώ έχουν επιλέξει ότι θα δουλεύω... άρα με πάνε ένα χρόνο πίσω σε αυτό που εγώ θέλω και ονειρεύομαι... γιατί το μεταπτυχιακό δεν πάει μαζί με τη δουλειά σε μια άλλη πόλη... απλά δεν είναι εφικτό... εκτός και αν ήμουν αεροπλάνο.... το πρωί στη μια πόλη το απόγευμα στην άλλη....

Δεν είναι ωραίο να ζητάνε οι γονείς σου περισσότερα από εσένα επειδή είσαι το παιδί που διαβάζει κτλ....μαλακίες.... απαιτώ ισότητα....

Σε μένα έλεγαν τσ τσ πολύ ακριβό αυτό όταν την ίδια στιγμή ο αδερφός μου αγόραζε μάρκα παντελόνι των 100 και βάλε........

Δεν μου αρέσει που η φοιτιτική ζωή μου τελειώνει φέτος... γιατί θα γυρίσω σε αυτό το σπίτι που το μόνο που ακούω συνέχεια είναι κάνε εκείνο κάνε το άλλο.... με φωνάζουν για φαγητό....συγνώμη το άκουσα δεν είμαι κουφή και με το να με φωνάζουν 2-3-4 φορές είναι καθαρά εκνευριστικό.... ας σεβαστούν επιτέλους έναν άνθρωπο που έμαθε 4 χρόνια τώρα να έχει την ησυχία του και δεν του έλειπε κανείς παρά ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σε τίποτα γιορτές....γιατί αν και τους γονείς τους πεθυμούσε δεν ένιωθε την ανάγκη να βρίσκεται στο περιβάλλον αυτό...δεν γούσταρε... γιατί στην τελική ο καθένας εκεί μέσα εδώ και πολύ καιρό είναι στον κόσμο του και κάνει ό,τι του γουστάρει.....

Δεν αντέχω... θέλω τόσα να πω... κάποτε σου είπα ίσως και να τα πω............ ίσως με ακούσουν..... ίσως δεν καταλάβουν αλλά μπορεί και ναι....ΙΣΩΣ

Do you believe in fate?

Μου λέγαν πως η ζωή είναι ένα ανέκδοτο... ένα παιχνίδι.....
Αν είναι ανέκδοτο γιατί δεν γέλασα.... αν είναι παιχνίδι γιατί ακόμα η παρτίδα δεν τελείωσε.... ή καλύτερα γιατί κάθε παρτίδα που αρχίζει με βγάζει χαμένη στο τέλος της;
Μου έλεγαν πως τα όνειρα δεν κοστίζουν... μπορώ να κάνω αμέτρητα....γιατί δεν μου έμαθαν όμως πως μπορώ να κάνω όσα θέλω αλλά χρειάζεται προσπάθεια για να πετύχω έστω τα βασικά....
Μου μάθαιναν πως τα χρήματα δεν έχουν αξία..... γιατί όμως δεν μου είπαν πως κάποιοι εκεί έξω αγοράζουν συνειδήσεις με τα κωλολεφτά τους.....;
Μου έμαθαν να μην στρέφω το δάχτυλό μου ενάντια σε κανέναν γιατί πάντα τα άλλα τρία δάχτυλα είναι στραμμένα προς εμένα....
Και αν λοιπόν όλα είναι ένα παιχνίδι με κανόνες και κλεψιές ο πόνος ο θυμός η αγάπη που κολλάνε;;;
Έμαθα λοιπόν ότι για να γίνεις μέρος αυτού του παιχνιδιού πρέπει να μυηθείς στον πόνο, να νιώσεις την αγάπη να θυμώσεις για να γελάσεις....και ίσως κάπου εκεί το παιχνίδι να γίνεται ανέκδοτο....