Θα σε θυμάμαι πάντα και ας μην σου έδειξα ποτέ το πόσο νοιάζομαι!

Τον έχασα σου λέω...έφυγε....έτσι ξαφνικά!
Πάει.... και τώρα θα ναι πάντα αργά για να με κοιτάξει και να μου πει
γι'άλλη μια φορά ότι εγώ μοιάζω στο δικό του σόι...και εγώ να του πω όχι....
Του άρεσε βλέπεις να με πειράζει....
Ήμουν στο σπίτι 3 ώρες πλάι στη νονά μου να μου λέει ότι δε θα τον ξαναδώ τον νονό μου....
ότι έφυγε.... τον χάσαμε... και εκείνη μέσα στο δικό της γολγοθά, με την αρρώστια της, να ξεσπά σε κλάματα..
Όλοι να λένε πως έχασε το στήριγμά της....
Και στη κηδεία... στην κηδεία εκεί να δεις το κλάμα μου....
Ένα λουλούδι το τελευταίο μου αντίο....
Παντού πόνος βουβός.. μια θλίψη...
Όχι ότι μετράει... έφυγε και δεν αλλάζει....
Και λένε πως η ζωή συνεχίζεται..... ναι συνεχίζεται μα έχασα τον πνευματικό πατέρα μου....
Έτσι δεν λένε για τους νονούς μας; ότι είναι δεύτεροι γονείς μας;
Δεν το περίμενα.... κανείς δεν το περίμενε... έφυγε ζωντανός από το σπίτι και σε λίγες ώρες κατέρρευσε έτσι ξαφνικά....
Δεν θέλω να το πιστέψω... δεν γίνεται μου λέω συνέχεια...
Μα η πραγματικότητα αντικρούει τις φωνές μέσα μου.... μου λέει πως δε θα τον ξαναδώ!
Ζωή σε μας λοιπόν.... έτσι και αλλιώς οι άνθρωποι ζουν για πάντα μέσα μας!