Κοιτούσα μηνύματά μου από ένα παλιό μου κινητό...
Τότε που ήμουν ακόμα στο Λύκειο.
Τότε που πήγα τις πρώτες μου διακοπές.
Τότε που όλα φάνταζαν εύκολα και το μόνο που με πονούσε ήταν τα χτυπήματα στα έπιπλα.
Ποια ήμουν;
Πως άλλαξα;
Γιατί άλλαξα;
Έπρεπε; Άξιζε;
Ξέρω πολύ καλά ποια ήμουν στο βάθος.
Κάποια που πίστευε ακόμα στα παραμύθια. Κάποια που νόμιζε πως όλες οι σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως συνθηκών.
Μια ηλίθια ρομαντική με ροζ σύννεφο σε ένα κόσμο ιδανικά πλασμένο.
Και έρχονται δύο χρόνια να τα αλλάξουν όλα.
Για να μάθω πως τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο.
Έπεσα αρκετές φορές μα μέσα από το δράμα ζούσα. Το αποκαλούσα ζωή...
Ώσπου ένας άνθρωπος με σπάει σε χιλιάδες μικρά κομμάτια με τα λόγια του.
Κάθε κύτταρο να ματώνει σπρώχνοντάς με να αλλάξω...
Και κάπου εκεί τους κλείνεις όλους απ'έξω.
Και τα καταφέρνω και γίνομαι χειρότερη από ποτέ....
Πριν από αυτή την αλλαγή ενοχικό άτομο δεν υπήρξα στη ζωή μου. Μας τελείωνε ο ένας δεν με πείραζε, υπήρχαν άλλοι. Βέβαια μιλάμε για εποχές που με κανέναν από αυτούς δεν έφτασα ποτέ στο κρεβάτι. Έτσι δικαιολογώ τον εαυτό μου που δεν ένιωθα τύψεις. Που μπορούσα και έλεγα λόγια με την πρώτη ματιά.
Και πέρασαν τα χρόνια και το ήξερα. Δε θα ήμουν ποτέ η ίδια.
Λίγες, πολύ λίγες στιγμές από τότε ένιωσα τον εαυτό μου ελεύθερο.
Υπήρχε ένα άτομο σε όλη αυτή τη μετάβαση που με βοηθούσε να νιώθω όπως πρώτα.
Αλλά έφυγε, δεν ζει πια εδώ και δεν ξέρω αν θα τον ξαναδώ. Ας είναι.
Ήμασταν φίλοι πριν αλλάξω αλλά και μετά.
Έχω τόσα πολλά μηνύματα. Λες και είναι η ζωή μου γραμμένη σε ημερομηνίες και προτάσεις, αντιστοιχισμένη με ονόματα και καταστάσεις.
Ίσως να μη μπορώ να ξεχάσω, μα ίσως και να μην θέλω τελικά.
Ποτέ δεν αρνήθηκα κανένα κομμάτι του εαυτού μου. Από το πιο λαμπερό μέχρι το πιο σάπιο.
Ήταν όλα επιλογές μου.
Και ήταν εκείνη η αλλαγή που στις αρχές οποιασδήποτε σχέσης έδινα τον κρυφό ρομαντικά εαυτό μου, έλεγα όσα στερήθηκα ως ρομαντική ψυχή μα τώρα χανόταν. Αργά ή γρήγορα το έχανα.
Δε θα είμαι η ίδια, το ξέρω, το έμαθα, το βιώνω.
Κοιτώ μηνύματα αλλά πουθενά δεν βλέπω τον τωρινό εαυτό μου.
Είναι κάποια άλλη, είμαι κάποια άλλη.
Άλλαξα χωρίς να πρέπει αλλά γιατί ήθελα.
Σταμάτησα να ζω με τη φαντασία και τα επίπλαστα και είδα τη μόνη πραγματικότητα που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου.....γεμάτη φόβους αλλά και στόχους...μια πραγματικότητα περισσότερα οδυνηρή από τον κόσμο μου μα τουλάχιστον αληθινή!
Ποια ήμουν;
Πως άλλαξα;
Γιατί άλλαξα;
Έπρεπε; Άξιζε;
Ξέρω πολύ καλά ποια ήμουν στο βάθος.
Κάποια που πίστευε ακόμα στα παραμύθια. Κάποια που νόμιζε πως όλες οι σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως συνθηκών.
Μια ηλίθια ρομαντική με ροζ σύννεφο σε ένα κόσμο ιδανικά πλασμένο.
Και έρχονται δύο χρόνια να τα αλλάξουν όλα.
Για να μάθω πως τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο.
Έπεσα αρκετές φορές μα μέσα από το δράμα ζούσα. Το αποκαλούσα ζωή...
Ώσπου ένας άνθρωπος με σπάει σε χιλιάδες μικρά κομμάτια με τα λόγια του.
Κάθε κύτταρο να ματώνει σπρώχνοντάς με να αλλάξω...
Και κάπου εκεί τους κλείνεις όλους απ'έξω.
Και τα καταφέρνω και γίνομαι χειρότερη από ποτέ....
Πριν από αυτή την αλλαγή ενοχικό άτομο δεν υπήρξα στη ζωή μου. Μας τελείωνε ο ένας δεν με πείραζε, υπήρχαν άλλοι. Βέβαια μιλάμε για εποχές που με κανέναν από αυτούς δεν έφτασα ποτέ στο κρεβάτι. Έτσι δικαιολογώ τον εαυτό μου που δεν ένιωθα τύψεις. Που μπορούσα και έλεγα λόγια με την πρώτη ματιά.
Και πέρασαν τα χρόνια και το ήξερα. Δε θα ήμουν ποτέ η ίδια.
Λίγες, πολύ λίγες στιγμές από τότε ένιωσα τον εαυτό μου ελεύθερο.
Υπήρχε ένα άτομο σε όλη αυτή τη μετάβαση που με βοηθούσε να νιώθω όπως πρώτα.
Αλλά έφυγε, δεν ζει πια εδώ και δεν ξέρω αν θα τον ξαναδώ. Ας είναι.
Ήμασταν φίλοι πριν αλλάξω αλλά και μετά.
Έχω τόσα πολλά μηνύματα. Λες και είναι η ζωή μου γραμμένη σε ημερομηνίες και προτάσεις, αντιστοιχισμένη με ονόματα και καταστάσεις.
Ίσως να μη μπορώ να ξεχάσω, μα ίσως και να μην θέλω τελικά.
Ποτέ δεν αρνήθηκα κανένα κομμάτι του εαυτού μου. Από το πιο λαμπερό μέχρι το πιο σάπιο.
Ήταν όλα επιλογές μου.
Και ήταν εκείνη η αλλαγή που στις αρχές οποιασδήποτε σχέσης έδινα τον κρυφό ρομαντικά εαυτό μου, έλεγα όσα στερήθηκα ως ρομαντική ψυχή μα τώρα χανόταν. Αργά ή γρήγορα το έχανα.
Δε θα είμαι η ίδια, το ξέρω, το έμαθα, το βιώνω.
Κοιτώ μηνύματα αλλά πουθενά δεν βλέπω τον τωρινό εαυτό μου.
Είναι κάποια άλλη, είμαι κάποια άλλη.
Άλλαξα χωρίς να πρέπει αλλά γιατί ήθελα.
Σταμάτησα να ζω με τη φαντασία και τα επίπλαστα και είδα τη μόνη πραγματικότητα που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου.....γεμάτη φόβους αλλά και στόχους...μια πραγματικότητα περισσότερα οδυνηρή από τον κόσμο μου μα τουλάχιστον αληθινή!
Γειά σου Χρυσαφάκι :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι η φυσική εξέλιξη αυτή που περιγράφεις στα γραπτά σου, και είμαι χαρούμενη για σένα όχι μόνο που αλλάζεις αλλά και που το παρατηρείς. Η αλλαγή είναι το μόνο βέβαιο πράγμα σ'αυτό τον κόσμο, όχι μόνο για μας τους ανθρώπους αλλά για όλα τα πράγματα. Τίποτα δε μένει ποτέ το ίδιο, και αν μείνει, τότε πάει να πει πως δεν είναι πλεον ζωντανό. Οπότε, εύχομαι να αισθάνεσαι όμορφα και να αγκαλιάζεις τον εαυτό σου σε όλες του τις εκφάνσεις και τι φάσεις, όπως είπες κι εσύ και να καλοσορίζεις το νέο :)
Καλό σου βράδυ κορίτσι !
Καλή μου Lyriel!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σου λόγια.
Έχεις δίκιο... θα κρατήσω ειδικά το ότι αν κάτι μένει ίδιο έχει πάψει να ναι ζωντανό! Δεν το χα σκεφτεί ποτέ έτσι! :)))
Καλό υπόλοιπο εβδομάδας να έχεις!
Φιλάκια!!!!