Δε θα καταλάβεις αλλά πνίγομαι!

Τίποτα πια δεν προχωράει...
Εμείς νομίζουμε πως τα πράγματα προχωράνε αλλά δεν...
Δεν κάνουν βήμα... στασιμότητα...
Αγαπηθήκαμε περισσότερο;
Ερωτευτήκαμε περισσότερο;
Γελάσαμε περισσότερο;
Τίποτα δεν άλλαξε...όλα είναι όπως πριν ή και χειρότερα....
"Ήθελα να σου προτείνω να συγκατοικήσουμε"...
Πώς θα έπρεπε να νιώθω στο άκουσμα μιας τέτοιας πρότασης;
Πώς θα ένιωθε κάποια άλλη στη θέση μου;
Άλλη ίσως θα πετούσε από τη χαρά της...
Αλλά πως είναι δυνατόν να προτείνεις κάτι τέτοιο σε κάποια που εκ των προτέρων βρίσκεται 256 χιλιόμετρα μακριά σου, και πως μπορείς να το προτείνεις όταν και η ίδια δεν ξέρει αν ποτέ ξαναγυρίσει σε αυτή την πόλη....
Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως τελικά θα ταν καλύτερο να σε είχα αφήσει να μ' αφήσεις...
Τότε που είχες τη δύναμη να το κάνεις..... έπρεπε να σε είχα αφήσει.... θα είχες γλυτώσει από μένα, από τις λογικές μου, μα πάνω απ΄όλα θα έφευγες τότε που θα μπορούσες να αντέξεις την απομάκρυνσή μου...
Δεν έχω ανάγκη να βλέπω πως κάποιος με θέλει τόσο, πως για κάποιον σημαίνω τόσα πολλά...
Δεν έχω ανάγκη να πληγωθώ αν τα όνειρά μου αποτύχουν.....
Δεν έχω ανάγκη να πιστεύω πια πως ότι κάνεις για μένα το κάνεις γιατί σκέφτεσαι πως κάποτε θα ξυπνάμε μαζί, πως η ζωή μας θα ναι για πάντα ένα... κτλ κτλ...
Και ξαφνικά όλα βγάζουν νόημα, το tattoo που ήθελες να κάνουμε σαν σκέψη που μόνο σκέψη της στιγμής δεν ήταν, το "η μανά μου είπε στον πατέρα μου ότι σκέφτομαι να συγκατοικήσουμε", το laizer που ακόμα και να μην έχω λεφτά θα μου το πλήρωνες και όταν θα είχα θα στα έδινα....
Συγνώμη μα εμένα αυτό με τρομάζει....
Πιο πολύ με τρομάζει που αργείς να μου τα πεις ενώ τα σκέφτεσαι μήνες....
Αποφασίζεις και φτιάχνεις σενάρια χωρίς εμένα.....
Εμένα με πνίγουν... με απομακρύνουν...δε σκέφτομαι όπως εσύ....
Ποτέ για μένα δεν ήταν κανείς προτεραιότητά μου....
Πιο πάνω από όλα και όλους ήταν το τι θα κάνω στη ζωή μου και όχι με ποιον θα μαι στη ζωή μου...
Θέλω να πατάω στα πόδια μου....και όχι να νομίζω πως κάποιος θα με στηρίξει....
Και το πιο αστείο ήταν ότι ήθελες να συζήσουμε χωρίς δεσμεύσεις... μα από μόνο του αυτό το βήμα δέσμευση σημαίνει...είναι σα να παρατάς τους γονείς σου, να ζεις με κάποιον και ξαφνικά αν κάτι στραβώσει να περιμένεις εκείνοι να ναι εκεί για σένα... λάθος!
Δεν θα καταλάβω ποτέ τι σκέφτεσαι και πώς, δε θα με καταλάβεις ούτε εσύ....και κάπου εδώ πνίγομαι!