Εμμονή!

Σήμερα θα σου μιλήσω για τις εμμονές μου.....

Γι αυτές που είχα όταν ήμουν μικρή.....αυτές που δεν τις έλεγα σε κανένα μέχρι να αρχίσω να τις πετάω στην πλάκα για να ακούω ότι λέω βλακείες!

Και η αλήθεια είναι πως μία ήταν η χειρότερη....πίστευα λοιπόν πως είμαι υιοθετημένη.....

Πίστευα πως δεν ήταν η πραγματική μου μάνα... πίστευα πως δεν έχω πραγματικό πατέρα και ακόμα χειρότερα πως δεν έχω αδερφό....

Σκέψεις που όσο μεγάλωναν με φόβιζαν....

Και άρχισα να ψάχνω τις φωτογραφίες όλα... τα πάντα... αυτό που με έκανε να το πιστεύω πιο πολύ ήταν ότι είχαμε τον ομφάλιο λόρο του αδερφού μου και πουθενά το δικό μου...

Ανόητες σκέψεις ενός παιδικού μυαλού...

Σκέψεις όμως που άλλαζαν ανάλογα με την εποχή....τη μια έλεγα όχι λες βλακείες την άλλη έλεγα δεν μπορεί να μαι παιδί τους....

Όμως μεγάλωσα... τους έμοιασα... είδα πως είμαι παιδί τους...

Η εμμονή εξανεμίστηκε και όμως τώρα χρόνια μετά μου γεννήθηκε το μίσος... όχι δεν είναι εμμονή είναι συναίσθημα.... αλλά γι αυτό θα μιλήσω σε επόμενο ποστ!

Μια απάντηση που όμως δε στέκεται ικανή να μου αλλάξει τη ζωή!

Ήρθε.....
Η απάντηση που θα μου άλλαζε τη ζωή ήρθε... μόνο που άργησε....
Μόνο που τώρα αποφάσισαν άλλοι για μένα...
Θα μπορούσα να τα έχω όλα.... να μείνω εκεί... να έχω τη δουλειά μου....αυτό που τελικά ήθελα....και όμως θα φύγω....
Γιατί κάλλιο να φύγεις και να χεις προυπηρεσία πάνω σε οικονομικά για 18 μήνες....παρά να είσαι μια πωλήτρια.....
Το κυνήγησα τόσο τότε....
Δεν ξέρεις τι πέρασα για να στείλω το βιογραφικό μου εκεί.... και ναι με πήραν να ρωτήσουν αν ακόμα ενδιαφέρομαι.... και ήθελα τόσο να φωνάξω ναι... ήθελα τόσο να τα τινάξω όλα και να πάω...
Και όμως δεν μπορούσα.... μέσα μου δε θα μαι ποτέ ευτυχισμένη για τους υπόλοιπους 18 μήνες....
Μέσα μου θα το κρατάω στον εαυτό μου στους γύρω σε όλους.....
Αποφασίσατε για τη ζωή μου.... γιατί; Για το καλό μου θα απαντήσετε και εγώ δε θα μπορώ να το καταλάβω.... θα το δω... όμως δε θα νιώσω ικανοποίηση.....

Someday......Maybe.......

Είναι στιγμές που θα ήθελα να έχω γεννηθεί σε άλλη οικογένεια... σε άλλη πόλη... να είχα μια αδερφή...

Είναι στιγμές που δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έχω και όμως άλλες τόσες είναι που θέλω όλα να τα αλλάξω... να μπορούσα να τα αλλάξω.... και ξέρω πως δεν γίνεται....

Και πως φτάνουμε σε αυτό το σημείο....!

Είναι πράγματα και καταστάσεις που δεν σου αρέσουν και μαζεύονται με τα χρόνια....αυτά περνάνε αλλά όλα τ' άλλα συσσωρεύονται μέσα σου... δε θα τα πεις ποτέ... ίσως κάποτε.... κάποτε.... να σου βγουν σαν μεγάλα ξεσπάσματα...απωθημένα....

Γιατί η αλήθεια είναι αυτή που δεν παραδέχτηκα ποτέ.... δεν ξανάδωσα πανελλήνιες όχι γιατί δεν άντεχα αλλά γιατί προτιμούσα να χαραμίσω το όνειρο της ψυχολογίας, που μια δεύτερη χρονιά ήταν σίγουρο, μόνο και μόνο για να φύγω από το σπίτι.... 

Δεν λέω ότι δεν μεγάλωσα σωστά.... αλλά ποτέ δε με κατάλαβαν....

Ούτε τώρα το κάνουν... αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα.... θέλουν να κάνω μεταπτυχιακό ενώ έχουν επιλέξει ότι θα δουλεύω... άρα με πάνε ένα χρόνο πίσω σε αυτό που εγώ θέλω και ονειρεύομαι... γιατί το μεταπτυχιακό δεν πάει μαζί με τη δουλειά σε μια άλλη πόλη... απλά δεν είναι εφικτό... εκτός και αν ήμουν αεροπλάνο.... το πρωί στη μια πόλη το απόγευμα στην άλλη....

Δεν είναι ωραίο να ζητάνε οι γονείς σου περισσότερα από εσένα επειδή είσαι το παιδί που διαβάζει κτλ....μαλακίες.... απαιτώ ισότητα....

Σε μένα έλεγαν τσ τσ πολύ ακριβό αυτό όταν την ίδια στιγμή ο αδερφός μου αγόραζε μάρκα παντελόνι των 100 και βάλε........

Δεν μου αρέσει που η φοιτιτική ζωή μου τελειώνει φέτος... γιατί θα γυρίσω σε αυτό το σπίτι που το μόνο που ακούω συνέχεια είναι κάνε εκείνο κάνε το άλλο.... με φωνάζουν για φαγητό....συγνώμη το άκουσα δεν είμαι κουφή και με το να με φωνάζουν 2-3-4 φορές είναι καθαρά εκνευριστικό.... ας σεβαστούν επιτέλους έναν άνθρωπο που έμαθε 4 χρόνια τώρα να έχει την ησυχία του και δεν του έλειπε κανείς παρά ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σε τίποτα γιορτές....γιατί αν και τους γονείς τους πεθυμούσε δεν ένιωθε την ανάγκη να βρίσκεται στο περιβάλλον αυτό...δεν γούσταρε... γιατί στην τελική ο καθένας εκεί μέσα εδώ και πολύ καιρό είναι στον κόσμο του και κάνει ό,τι του γουστάρει.....

Δεν αντέχω... θέλω τόσα να πω... κάποτε σου είπα ίσως και να τα πω............ ίσως με ακούσουν..... ίσως δεν καταλάβουν αλλά μπορεί και ναι....ΙΣΩΣ

Do you believe in fate?

Μου λέγαν πως η ζωή είναι ένα ανέκδοτο... ένα παιχνίδι.....
Αν είναι ανέκδοτο γιατί δεν γέλασα.... αν είναι παιχνίδι γιατί ακόμα η παρτίδα δεν τελείωσε.... ή καλύτερα γιατί κάθε παρτίδα που αρχίζει με βγάζει χαμένη στο τέλος της;
Μου έλεγαν πως τα όνειρα δεν κοστίζουν... μπορώ να κάνω αμέτρητα....γιατί δεν μου έμαθαν όμως πως μπορώ να κάνω όσα θέλω αλλά χρειάζεται προσπάθεια για να πετύχω έστω τα βασικά....
Μου μάθαιναν πως τα χρήματα δεν έχουν αξία..... γιατί όμως δεν μου είπαν πως κάποιοι εκεί έξω αγοράζουν συνειδήσεις με τα κωλολεφτά τους.....;
Μου έμαθαν να μην στρέφω το δάχτυλό μου ενάντια σε κανέναν γιατί πάντα τα άλλα τρία δάχτυλα είναι στραμμένα προς εμένα....
Και αν λοιπόν όλα είναι ένα παιχνίδι με κανόνες και κλεψιές ο πόνος ο θυμός η αγάπη που κολλάνε;;;
Έμαθα λοιπόν ότι για να γίνεις μέρος αυτού του παιχνιδιού πρέπει να μυηθείς στον πόνο, να νιώσεις την αγάπη να θυμώσεις για να γελάσεις....και ίσως κάπου εκεί το παιχνίδι να γίνεται ανέκδοτο....

Πονάω αν αναρωτιέσαι!

Θα θελα και εγώ να είχα τόσα χρήματα που απλά να μη με νοιάζει....
Αν θα μείνω... αν θα φύγω....
Αν το μεταπτυχιακό μου θα ναι σε ένα δημόσιο ή σε ένα ακριβοπληρωμένο ιδιωτικό κολλέγιο...
Θα θέλα και εγώ να είχα σπουδάσει ψυχολόγος και ας μου λένε πως δεν είναι αργά....
Να μπορούσα να κάνω αυτά που έχω στο μυαλό  μου....
Αλλά αν και λέμε πως τα χρήματα δεν μετράνε τελικά για να κάνεις πραγματικότητα κάποια όνειρα κοστίζουν πολύ...μετράνε τα γαμημένα....
Θες να πάρεις ένα γαμημένο proficiency, να μάθεις ιταλικά, ισπανικά αλλά και κιθάρα...
Αν ήσουν ένα καλοβολεμένο πλουσιόπαιδο ναι θα τα είχες... όλα... αλήθεια... μπορεί να ένιωθες κενός αλλά θα ήσουν προετοιμασμένος για μια κοινωνία που ζητά πολλά....
Και εγώ φίλε δεν μπορώ να τα έχω όλα αυτά... και βλέπω παιδιά που θα μπορούσαν να έχουν τα πάντα και δεν τα αρπάζουν.... έχουν βολευτεί γιατί να το κάνουν... να ναι καλά ο μπαμπάς και η μαμά....
Και υπάρχουν και άνθρωποι που πρέπει να φτύσουν αίμα.... πονάω αν αναρωτιέσαι....
Πονάω να θέλω και να μην μπορώ... θέλω και μπορώ.... για να θες πρέπει και να μπορείς....και εδώ δεν μπορείς εαυτέ μου..... περιμένω μια αλλαγή.... μια απάντηση... που θα αλλάξει τη ζωή μου.....

Your eyes!!!!!Χρόνια πολλά!!!!

Συνάντησα δυο μάτια..... τα αποκαλώ ματάρες......
Και τώρα εσύ φαντάζεσαι.... ότι θα είναι μπλε ή πράσινα, γαλαζοπράσινα ή γκρι.....
Δεν είναι τίποτα.... είναι απλά καφέ......
Τόσο συνηθισμένα και όμως τόσο διαφορετικά....
Βλέμμα οξύ..... καθαρό..... έξυπνο.......
Με αιχμαλώτισε ένα βλέμμα.... μέσα σε μια στιγμή.....
Μια στιγμή.... το 1/10 του δευτερολέπτου που είναι ικανό να σου αλλάξει δεδομένα
και να σου φέρει τα πάνω κάτω.....
Αυτά τα μάτια σήμερα γιορτάζουν.... αυτά τα μάτια που μέσα τους χάνομαι.... που με αιχμαλωτίζουν....
Χρόνια πολλά ματάκια μου! :)

Δώσε τίτλο αν μπορείς.... τι νιώθεις?????

Εγώ το λέω άγχος.... παλεύω να νικήσω τον ίδιο μου τον εαυτό....
Κρατάς μυστικό;;;

Έμαθα να τον αντιμετωπίζω...... :-)