Δελεαστικό το κουμπάκι που γράφει PLAY!

Έχω βάλει το μυαλό μου στο repeat....

Οι σκέψεις και οι αναμνήσεις παίζουν...σαν ταινία....ξανά και ξανά....

Όσες φορές και να την δω κάθε που τελειώνει εγώ πατάω ξανά το play.........

Και ψάχνω το happy end και ας ξέρω πως δεν υπάρχει.."δε θα υπάρξει"-"εεε ξύπνα" -"με ακούς;;; δε θα υπάρξει"......ναι δε θα υπάρξει σε ακούω εαυτέ μου αλλά εγώ ψάχνω ακόμα.....μάταια......

Κάπου εδώ είναι η "λανθάνουσα κατάσταση" στην οποία βρίσκομαι......ίσως γιατί πιστεύω πολύ στα παραμύθια με ωραίο τέλος....

Και όσο δεν αλλάζει αυτό το τέλος τόσο δεν αλλάζει και αυτό που νιώθω μέσα μου...."πότε θα σταματήσει εαυτέ μου ε;" "πότε;" αλλά αν ήξερες το πότε θα το ήξερα και εγώ.......

Broken Dreams!

Σαν σήμερα.... θα κλείναμε 4 μήνες.......
Θα χαμογελούσα όπως έκανα πάντα....κρυφά.......θα χαζοχαιρόμουν......
Τα όνειρα όμως καμιά φορά σπάνε.........
Το δικό μας.... γλίστρησε από το χέρια μας και πριν το καταλάβουμε έσπασε....
Εγώ έπεσα από το συννεφάκι μου και φώναξα ένα φορείο ρε παιδιά......περαστικά μου!

Όταν μιλά η καρδιά τι σημασία έχουν οι θεωρίες;

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε σύγχυση.....στις σκέψεις μου....στην ψυχολογία μου...παντού!
Όσοι είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε....
Δεν υπάρχει μαγικό κουμπάκι που να βάζει στο off τα συναισθήματα.....
Δεν υπάρχει κουμπάκι που να απενεργοποιεί τη λειτουργία για να μη σκέφτεσαι....
Αν υπήρχε πρώτη απ όλους θα τα είχα χρησιμοποιήσει....
Δεν υπάρχει delete σε ανθρώπους και καταστάσεις.......αυτό το κουμπί δε θα το χρειαζόμουν....
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σου λένε πως η ζωή συνεχίζεται....
Τι νόημα έχει να τη συνεχίζεις επιφανειακά όταν ο θάνατος υπάρχει μέσα σου....;
Όταν κάθε σου κύτταρο και κάθε σου σκέψη ολοκληρώνεται από εκείνον.....
Όταν το μυαλό σου και η καρδιά σου έχουν πάνω ταμπελάκι που λέει reserve αλλά ξέρουν όλοι πως κανείς δε θα φανεί......
Όσες παρομοιώσεις και να κάνω δεν έχουν σημασία....τι θεωρίες και ρητά.....αφού τα μισά μας δυσκολεύουν και τα άλλα μισά μας διευκολύνουν... άρα αυτοαναιρέσεις......
θέλω να σας πω λόγια από τις σκέψεις της καρδιάς μου.....
Να θυμηθώ το ρίγος που ένιωσα από την αγκαλιά του.... να αναπολώ τη στιγμή που χώθηκα μέσα της και έκλαψα -γιατί και οι άμυνες καμιά φορά σπάνε-
Οι δικλείδες ασφαλείας χάνονται και δε σε νοιάζει γιατί προτιμάς την αλήθεια από το ψέμα....να δείξεις αυτό που νιώθεις και όχι κάτι που δεν είσαι...
Να θυμηθώ τα δάχτυλά του πάνω στο υγρό πρόσωπό μου να σκουπίζουν τα δάκρυα......τη ζεστή αγκαλιά του....την ανάσα του γύρω από το λαιμό μου και τα απαλά φιλιά πάνω του που σε κάνουν να θες να κλάψεις πιο πολύ.....
Να κοιτάς στα μάτια και να βλέπεις μια απόφαση που σε πληγώνει...και παράλληλα το θέλω της δικής του καρδιάς που όμως το υπερνικά η λογική του.....οι καταστάσεις....οι συνθήκες.....η εποχή........
Μα πάνω απ'όλα να θυμάσαι εκείνο το φιλί...........που όσες φορές και να το φέρεις στο μυαλό,
σου προκαλεί τα ίδια ακριβώς συναισθήματα.....την ίδια έλξη........και εκεί βάζεις ξανά τα κλάματα γιατί θα ήθελες να μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο και να τον σταματήσεις σε κείνη τη στιγμούλα...που σε σημάδεψε σαν σφαίρα από όπλο......και άκουσες την καρδιά σου να σου λέει-υπέκυψα στο τραύμα μου-

Όλα είναι δρόμος..πάντα ήταν..!!

Θυμάμαι μια ζωή να ψάχνω έναν ιδανικό κόσμο....να φτιάχνω κόσμους να μπορώ να χωράω τα όνειρά μου.....
Να κυνηγάω όνειρα... να νομίζω πως τα πιάνω και κείνα να ανοίγουν την πόρτα κρυφά τα βράδια και να φεύγουν....
Πάντα έκανα όνειρα-δεν πετυχαίνανε-φταίω και εγώ που έμπλεκα σε πράγματα ήδη μπερδεμένα....Να ξέρω την αρχή και το τέλος μαζί.... και παρόλο που το γνώριζα έπαιζα.... δεν ήταν θέμα εγωισμού, ήταν για να αποκαλύψεις τα σάπια εγώ των γύρω σου....
Το να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη -και να μη τρομάζεις-θέλει μεγάλα κότσια......
Πάντα πίστευα πως αυτός που πληγώνει είναι γιατί κάποτε έχει πληγωθεί.... και πάντα η ατάκα μου μία σε αυτό το σημείο-Και εγώ έχω ένα σωρό απωθημένους ουρανούς αλλά δεν πληγώνω τα άστρα-.....και ας ήξερα πως απωθημένα δεν έχω αλλά δεν έβρισκα καλύτερη παρομοίωση να αποδείξω στους γύρω μου πως το να παίζεις με αισθήματα δεν είναι και ό,τι καλύτερο.... πως ο καθένας από εμάς είναι σε θέση να γνωρίζει ποιους αξίζει να πληγώνει και για ποιους θα άξιζε να ρισκάρει......

Καλημέρα θα μου λένε και δε θα το καταλαβαίνω!

Γύρισμα σπίτι μουδιασμένη....
Με ένα κόμπο στο στομάχι....από αυτούς όταν χάνεις κάτι που αγαπάς....
Έκατσα στον υπολογιστή.....με διαπέρασε τόσο κρύο....
2 φορές έβαλα θερμόμετρο τίποτα...υποθερμία!
κατέβηκα να πάρω γάλα....έτρεμα....σαν πρεζάκι που του χες κλέψει τη δόση του...
Που έτρεμε και δόση δεν υπήρχε....
Ανέβηκα δειλά τα σκαλιά του σπιτιού και βρέθηκα πάλι στο λαπτοπ....
Τα δάκρυα είχαν στεγνώσει πια....αλλά αυτό που ένιωθα ήταν χειρότερο....
Συνέχισα να τρέμω και να κρυώνω...
Ξάπλωσα.....παρακαλούσα να αποκοιμηθώ...
Δεν μου ήταν καθόλου εύκολο.....
Τα κατάφερα....ούτε 6 ώρες βέβαια δεν αφέθηκα στον μορφέα αλλά ας είναι....
Αυτή τη στιγμή γράφω με κοφτές αναπνοές και δάκρυα που σιγά σιγά στεγνώνουν....
Μόνο μια ερώτηση στριφογυρίζει στο μυαλό μου "γιατί το χάσαμε έτσι, τι πήγε στραβά" ;;
Δε θα μάθω ποτέ.... και πάντα θα απορώ.... αυτές που είναι με κάποιον χρόνια νιώθουν πάντα ερωτευμένες ή τους κρατά μαζί η συνήθεια;

Αν μου επιτρέπετε....θα ρεπάρω!

Σαν τρένα πάνω σε γραμμές είμαστε όλοι....και η ζωή μια τροχιά που παλεύεις να είσαι μέσα....
Δεν ήμουν και δεν θα γίνω μίζερος άνθρωπος....υπάρχουν στιγμές που λυγίζω αλλά την μιζέρια και την μεμψιμοιρία δεν τις αντέχω.....
Έχω μάθει στην ζωή μου να δέχομαι αυτά που μου συμβαίνουν γιατί όπως και να χει δεν μπορώ να τα αλλάξω....
Περνώ απλά μια δύσκολη φάση.....ίσως την δυσκολότερη της ζωής μου...
όταν εκεί που πίστευα πως όλα ήταν τέλεια όλα έκαναν μια τούμπα και γύρισαν.....που άλλα ήθελα για μένα...που άλλα ονειρεύτηκα... και αλλιώς ήρθαν τα πράγματα.....Θα το ξεπεράσω .... το ξέρω...πάντα έτσι έκανα με ό,τι και αν έπρεπε να αντιμετωπίσω....
Όσο χάλια κι αν είμαι εξακολουθώ να χαμογελώ....και αφού μπορώ να το κάνω ακόμα έχω κάνει τη μισή διαδρομή.....
Έχω τόσα πολλά να βγάλω από μέσα μου και ειλικρινά δεν ξέρω από που ν' αρχίσω....
Νιώθω να πνίγομαι μέσα σε σκέψεις μπερδεμένες...και όνειρα κουρελιασμένα........
Πιστεύω στην μοίρα......πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία.....
Πιστεύω πως βαδίζουμε σε μια πορεία προδιαγραμμένη, προκαθορισμένη.....
Κουράστηκα όμως.... ψυχολογικά κυρίως....
Σήμερα παίρνω ρεπό..έχω ήδη λυγίσει.....μου επιτρέπετε να σπάσω;;;

Τη ζωή μου πίσω........!

Κοίταξα τα δαχτυλά μου όπως αιωρούνταν τρεμάμενα πάνω από το μαύρο πληκτρολόγιό μου......

Τα δάκρυα στα μάτια περίτρανα ήταν εκεί....

Αφορμή: τα αγγλικά....

Δεν γίνεται μετά από 7 χρόνια να μπαίνεις σε τμήμα proficiency και να νομίζουν όλοι ότι μπορείς έτσι εύκολα να αγγίξεις το επίπεδο των άλλων παιδιών......απλά δεν γίνεται.....

Γενικά;;;;;

Όλα.... όλα αυτά που κατ επανάληψη έχω πει.....

Μια ερώτηση στους δικούς μου : Είμαι ευτυχισμένη;..... αν νομίζουν ναι... ας το ξανασκεφτούν.......!

Θέλω τη ζωή μου πίσω.............!

Νιώθω πως η πίεση θα μου σκίσει το πρόσωπο.... ότι θα ξεχυθεί από μέσα τόσος πόνος....

και εγώ θα μαι εδώ να κοιτάω.......απλά να με κοιτάω να ξεψυχάω!