Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2013

Δεν έχει άλλα δάκρυα πια!

Νιώθω σα να μου καρφώσανε ένα μεγάλο μαχαίρι στη καρδιά!
Να κυλήσανε τα δάκρυα από τα μάτια και να με κάψανε....
Να έγιναν οι λέξεις οι πιο δυνατές λεπίδες....
Πόσο προσπάθησες εαυτέ μου... 
Όλες εκείνες τις φορές που έλεγες φτάνει κουράστηκα εσύ μου έδινες ένα κίνητρο και έλεγα συνεχίζω.... αξίζουμε... 
Μα δεν είναι όλα ροζ σύννεφα....
Έπεσα από αυτό το σύννεφο καιρό πριν....
Μη κλαις... κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμα ελπίζουν.....

Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013

Kαλό μήνα!

Χάθηκα... σα να ξεχάστηκα...
Όλο αυτό το καιρό που δεν γράφω νιώθω πως χάνω τους φίλους μου στη blogosfaira....
Μου λείψατε όλοι σας... σας σκεφτόμουν...σας διάβαζα....
Αλλά είχα ανάγκη λίγο να χαθώ...λίγο να επαναπροσδιορίσω ποια είμαι και που πάω....
Όταν έχεις πάρει πτυχίο.... όταν έχεις κάνει και κανά 2 πρακτικές....
Όταν όμως μένεις άνεργος και δεν ξέρεις αν αύριο θα έχεις λεφτά όλα μοιάζουν δύσκολα...
Αλλά όλοι λένε θα τα καταφέρεις....
Έχω στόχους... αλλά καμιά φορά κάποιοι στόχοι για να επιτευχθούν θέλουν και λεφτά...
Και εγώ δεν έχω...αλήθεια δεν έχω....
Και κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους...αλλά όσο σκέφτομαι έτσι - αρνητικά- τίποτα δεν αλλάζει...
Ζωή θέλω... όχι επιβίωση...
Όχι εκεί που προσπαθούν να μας φτάσουν....
Καλώς σας βρήκα και πάλι....
Α! και που στε καλό μήνα... ένα χαμόγελο δεν κοστίζει ποτέ τίποτα χαχα!

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

We lost it all....*

Πες μου τώρα γιατί λυγίζω...
Γιατί λυγίζω καθώς κοιτάω τις φωτογραφίες μας...
Αναμνήσεις.... αυτό γίναμε....
Αναμνήσεις......
To ήξερα από πριν ότι θα με πληγώσουν όσα θα δω μα επέλεξα
να ανοίξω για μια φορά τα μάτια μου....
Επέλεξα να δω... και είδα....
Και δε σε κατηγορώ....
Ξέρω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί αλλά δεν μου αρκούν οι εξηγήσεις σου....
Δεν μου αρκούν.....
Βάστα εαυτέ μου θα φύγουμε από δω....

Αδειάζω.......

Κενό....
Σαν ένα γιατί που σου τρυπά το κεφάλι ξανά και ξανά...
Άρνηση...
Καμία συγχώρηση...
Παθητικότητα...
Έχω τόσα μέσα μου ανάμεικτα συναισθήματα....
Μα αυτό που με πονάει πολύ είναι αυτό ..
Εκείνο το γαμημένο μήνυμα στην πρώην του...
Εκείνο το γαμημένο που ακύρωνε όσα είχα δεδομένα...
Δεν έκανε σχέση; και 3 μήνες τότε εγώ τα είχα μόνη μου;;;;
Πονάς εαυτέ μου; νομίζεις πως πονάς;;;;;
Δεν ξέρει κανείς τι θα πει πόνος ....
Αλλά έχω ήδη πεθάνει στο παρελθόν....
Δεν ψαρώνω πια....
Πονάει να μη ζήσεις αυτά που έχεις ονειρευτεί.....
Κάνεις σχέδια... για το καλοκαίρι...
Για όσα θα έρθουν και έρχεται ένας χωρισμός να στα ανατρέψει όλα...
Όχι όχι δεν παραπονιέμαι εγώ το πήρα απόφαση.....
Αλλά ποιος είπε πως όλες μας οι αποφάσεις στηρίζονται στο θέλω....
Απλά δεν μπορώ πια....
Και όσο αντέξω....

Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013

Αντανακλάσεις!

Στερητικές λέξεις και στραγγισμένα δάχτυλα....
Γύρισε, φράξει, το, από, βγαίνει, όπου, φωνή, η,η, ανάποδα, γλώσσα, να, για, άνοιγμα.....
Τι σημασία έχει η σειρά των λέξεων;
Αντανακλάσεις των σκέψεων είναι....Κι αυτές είναι άφωνες.....
Κάθομαι κάτω από το άνοιγμα του ξεθωριασμένου μπλε ουρανού.....
Στις μέρες μας θα τον προτιμούσα κόκκινο.... Να αντικατοπτρίζει το χαμό.....
Να μας θυμίζει αυτά που με μάνικες φωτιάς ξεπλένουμε από τα κράσπεδα....
Με τόσες στάχτες τριγύρω, με τόσα κεριά και λαβωμένα λουλούδια δεν υπάρχει χώρος για πέτρες και τρόμο.....
Γιατί δεν το καταλαβαίνετε....;
Στο τέλος οι μόνοι που θα θαφτείτε ζωντανοί είστε οι ίδιοι εσείς..
Και ο χειρότερος θάνατος είναι αυτός που επέρχεται από ασφυξία....
Δεκαπέντε χρονών ψυχές και μάτια στοιχειώνουν τα δευτερόλεπτά σας....
Η συνείδηση μου είναι απενοχοποιημένη.....
Δεν θα λέρωνα τα χέρια μου με όπλο.....
Γιατί είμαι αδύναμη κάτω από το βάρος της όποιας εξουσίας....
Ένας μικρός άνθρωπος ,μου είπαν, πέθανε με μια σφαίρα στο στήθος και έναν τόμο ιδανικά στην τσέπη.....
Έναν τόμο που μέσα έγραφε μια μόνο λέξη : ΑΓΑΠΗ.
Αν τολμάτε πυροβολήστε την κι αυτήν.....
Κι ούτε ψύλλος στον κόρφο σας......
Η αγάπη από μόνη της βαφτίζεται αναρχία......Ίσως και να είναι η μόνη αυθεντική.....
Πάω να βάλω την κουκούλα μου τώρα.....




Γύρισε η γλώσσα ανάποδα για να φράξει το άνοιγμα από όπου βγαίνει η φωνή!

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013

Once upon a time there was a Drama Queen!

Μια ασυνήθιστα συνηθισμένη μέρα...
Κοιτούσα μηνύματά μου από ένα παλιό μου κινητό...
Τότε που ήμουν ακόμα στο Λύκειο.
Τότε που πήγα τις πρώτες μου διακοπές.
Τότε που όλα φάνταζαν εύκολα και το μόνο που με πονούσε ήταν τα χτυπήματα στα έπιπλα.
Ποια ήμουν;
Πως άλλαξα;
Γιατί άλλαξα;
Έπρεπε; Άξιζε;
Ξέρω πολύ καλά ποια ήμουν στο βάθος.
Κάποια που πίστευε ακόμα στα παραμύθια. Κάποια που νόμιζε πως όλες οι σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως συνθηκών.
Μια ηλίθια ρομαντική με ροζ σύννεφο σε ένα κόσμο ιδανικά πλασμένο.
Και έρχονται δύο χρόνια να τα αλλάξουν όλα.
Για να μάθω πως τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο.
Έπεσα αρκετές φορές μα μέσα από το δράμα ζούσα. Το αποκαλούσα ζωή...
Ώσπου ένας άνθρωπος με σπάει σε χιλιάδες μικρά κομμάτια με τα λόγια του.
Κάθε κύτταρο να ματώνει σπρώχνοντάς με να αλλάξω...
Και κάπου εκεί τους κλείνεις όλους απ'έξω.
Και τα καταφέρνω και γίνομαι χειρότερη από ποτέ....
Πριν από αυτή την αλλαγή ενοχικό άτομο δεν υπήρξα στη ζωή μου. Μας τελείωνε ο ένας δεν με πείραζε, υπήρχαν άλλοι. Βέβαια μιλάμε για εποχές που με κανέναν από αυτούς δεν έφτασα ποτέ στο κρεβάτι. Έτσι δικαιολογώ τον εαυτό μου που δεν ένιωθα τύψεις. Που μπορούσα και έλεγα λόγια με την πρώτη ματιά.
Και πέρασαν τα χρόνια και το ήξερα. Δε θα ήμουν ποτέ η ίδια.
Λίγες, πολύ λίγες στιγμές από τότε ένιωσα τον εαυτό μου ελεύθερο.
Υπήρχε ένα άτομο σε όλη αυτή τη μετάβαση που με βοηθούσε να νιώθω όπως πρώτα.
Αλλά έφυγε, δεν ζει πια εδώ και δεν ξέρω αν θα τον ξαναδώ. Ας είναι.
Ήμασταν φίλοι πριν αλλάξω αλλά και μετά.
Έχω τόσα πολλά μηνύματα. Λες και είναι η ζωή μου γραμμένη σε ημερομηνίες και προτάσεις, αντιστοιχισμένη με ονόματα και καταστάσεις.
Ίσως να μη μπορώ να ξεχάσω, μα ίσως και να μην θέλω τελικά.
Ποτέ δεν αρνήθηκα κανένα κομμάτι του εαυτού μου. Από το πιο λαμπερό μέχρι το πιο σάπιο.
Ήταν όλα επιλογές μου.
Και ήταν εκείνη η αλλαγή που στις αρχές οποιασδήποτε σχέσης έδινα τον κρυφό ρομαντικά εαυτό μου, έλεγα όσα στερήθηκα ως ρομαντική ψυχή μα τώρα χανόταν. Αργά ή γρήγορα το έχανα.
Δε θα είμαι η ίδια, το ξέρω, το έμαθα, το βιώνω.
Κοιτώ μηνύματα αλλά πουθενά δεν βλέπω τον τωρινό εαυτό μου.
Είναι κάποια άλλη, είμαι κάποια άλλη.
Άλλαξα χωρίς να πρέπει αλλά γιατί ήθελα.
Σταμάτησα να ζω με τη φαντασία και τα επίπλαστα και είδα τη μόνη πραγματικότητα που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου.....γεμάτη φόβους αλλά και στόχους...μια πραγματικότητα περισσότερα οδυνηρή από τον κόσμο μου μα τουλάχιστον αληθινή!

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

Γενεθλιάκια!!!

Πέρασα όμορφα αυτές τις μέρες...κοντά του....
Ήταν τα γενέθλιά μου ξέρεις... και ήθελα να μαι κοντά του...
Να τα περάσω μαζί του....
Ποτέ κανείς δεν μου έχει κάνει έκπληξη....
Ποτέ κανείς δεν μου έχει αγοράσει κάτι που μου αρέσει πολύ...
Δεν ξέρεις πως είναι να έχεις δύο χέρια να σε κρατούν σφιχτά αγκαλιά...
Δεν ξέρεις πως είναι να σε κοιτούν δύο μάτια γεμάτα έρωτα....
Δεν ξέρεις πως είναι κάποιος να σε κάνει να χαμογελάς....
Και όλα αυτά μέσα στην αγκαλιά του....
Το πιο όμορφο πράγμα πάνω του, το χαμόγελό του....
Οι πιο γούτσικες εκφράσεις του δεν είναι καν φράσεις... είναι ένα μμμμ σαν απάντηση όταν ξυπνάει και του κάνεις ερωτήσεις....
Αυτός γραβάτα, εγώ γούνα, σχημάτισε εικόνα....
Και τον λατρεύω... και του σπάω τα νεύρα...και αυτό το ξέρω....
Δεν το κάνω επίτηδες....
Έγινα λοιπόν 23.... περιτριγυρισμένη από λουλούδια και σοκολατάκια.....

Και ήταν όλα τόσο γλυκά! Σαν αυτόν! :))) <3