Πονάω αν αναρωτιέσαι!

Θα θελα και εγώ να είχα τόσα χρήματα που απλά να μη με νοιάζει....
Αν θα μείνω... αν θα φύγω....
Αν το μεταπτυχιακό μου θα ναι σε ένα δημόσιο ή σε ένα ακριβοπληρωμένο ιδιωτικό κολλέγιο...
Θα θέλα και εγώ να είχα σπουδάσει ψυχολόγος και ας μου λένε πως δεν είναι αργά....
Να μπορούσα να κάνω αυτά που έχω στο μυαλό  μου....
Αλλά αν και λέμε πως τα χρήματα δεν μετράνε τελικά για να κάνεις πραγματικότητα κάποια όνειρα κοστίζουν πολύ...μετράνε τα γαμημένα....
Θες να πάρεις ένα γαμημένο proficiency, να μάθεις ιταλικά, ισπανικά αλλά και κιθάρα...
Αν ήσουν ένα καλοβολεμένο πλουσιόπαιδο ναι θα τα είχες... όλα... αλήθεια... μπορεί να ένιωθες κενός αλλά θα ήσουν προετοιμασμένος για μια κοινωνία που ζητά πολλά....
Και εγώ φίλε δεν μπορώ να τα έχω όλα αυτά... και βλέπω παιδιά που θα μπορούσαν να έχουν τα πάντα και δεν τα αρπάζουν.... έχουν βολευτεί γιατί να το κάνουν... να ναι καλά ο μπαμπάς και η μαμά....
Και υπάρχουν και άνθρωποι που πρέπει να φτύσουν αίμα.... πονάω αν αναρωτιέσαι....
Πονάω να θέλω και να μην μπορώ... θέλω και μπορώ.... για να θες πρέπει και να μπορείς....και εδώ δεν μπορείς εαυτέ μου..... περιμένω μια αλλαγή.... μια απάντηση... που θα αλλάξει τη ζωή μου.....

Your eyes!!!!!Χρόνια πολλά!!!!

Συνάντησα δυο μάτια..... τα αποκαλώ ματάρες......
Και τώρα εσύ φαντάζεσαι.... ότι θα είναι μπλε ή πράσινα, γαλαζοπράσινα ή γκρι.....
Δεν είναι τίποτα.... είναι απλά καφέ......
Τόσο συνηθισμένα και όμως τόσο διαφορετικά....
Βλέμμα οξύ..... καθαρό..... έξυπνο.......
Με αιχμαλώτισε ένα βλέμμα.... μέσα σε μια στιγμή.....
Μια στιγμή.... το 1/10 του δευτερολέπτου που είναι ικανό να σου αλλάξει δεδομένα
και να σου φέρει τα πάνω κάτω.....
Αυτά τα μάτια σήμερα γιορτάζουν.... αυτά τα μάτια που μέσα τους χάνομαι.... που με αιχμαλωτίζουν....
Χρόνια πολλά ματάκια μου! :)

Δώσε τίτλο αν μπορείς.... τι νιώθεις?????

Εγώ το λέω άγχος.... παλεύω να νικήσω τον ίδιο μου τον εαυτό....
Κρατάς μυστικό;;;

Έμαθα να τον αντιμετωπίζω...... :-)

think..... your life.....

Ώρες τώρα σκέφτομαι... σκέφτομαι, σκέφτομαι.... και το χω πει δεν είναι καλό να μου δίνουν περιθώρια να σκέφτομαι.... μπορεί να τα κάνω θάλασσα....
Τα πάω από δω τα πάω από κει .... τίποτα.... λογική ή καρδιά....;;;;
Και με τη λογική το είδα και με την καρδιά το μέτρησα... αποτέλεσμα κανένα....
Να μείνω;;; και αν ναι θα πρέπει να πιεστώ.... να φύγω;;;; και αν ναι θα πέσω σε κατάθλιψη για όλα αυτά που θα μου λείπουν κάθε μέρα....
Δίκοπο μαχαίρι....
Μια απόφαση που θα σου καθορίσει τη ζωή σου....
Μια απόφαση και όλα αλλάζουν.....
Όλα γίνονται αμελητέα... απρόβλεπτα.... απρόσμενα......
Είναι στιγμές που θέλω να τα παρατήσω όλα και να την κάνω από εδώ με ελαφρά... δε με νοιάζει... απλά να φύγω μακριά από όλους και από όλα....
Και την ίδια στιγμή που το σκέφτομαι συγκρούονται μέσα μου τα πιο μεγάλα θέλω μου..... τα βάζουν με την καταραμένη λογική......
Και είμαι συνέχεια στον ίδιο παρανομαστή "δεν ξέρω"................μόνο αυτό!

Try to save yourself from this and you will fail.....

Με έψαχνε απεγνωσμένα, καιρό τώρα....
Τον απέφευγα.... όπως ο διάολος το λιβάνι....
Του ξέφευγα.... του κρυβόμουν.... αστόχησε πολλές φορές στην προσπάθειά του.....
Δε τα παράτησε προσπάθησε επίμονα....
Ήθελε να με πιάσει... να με φυλακίσει στον κόσμο του....
Κάπου ανάμεσα στους ρομαντικούς....
Ο έρωτας....... το μικρό φτερωτό αγγελάκι με τα βέλη του.....
Και προσπάθησα αλήθεια να ξεφύγω όμως πάντα ειρωνικά στέκεται και χαμογελά και μέσα του λέει "κανείς δεν μου  ξεφεύγει...."
Ένα βέλος πάνω μου... με τσάκωσε....! Ένας χτύπος και είμαι στον κόσμο του.....
Μια στιγμή....ένα βλέμμα....
Καθαρό.....και τόσο διαπεραστικό......
Ένα χαμόγελο..... γλυκό........
Μια εικόνα..... η δική του......μέρα και νύχτα.....
Αχ έρωτα..... εσύ παντού τρυπώνεις τελικά.... και κανείς δεν σου ξεφεύγει....!

Ντροπή και αίσχος.....!

Αχ βρε Ελλαδάρα....μια ζωή διεκδικείς το τίτλο του τελευταίου και τα καταφέρνεις πάντα τόσο καλά....με περίσσια τέχνη μη σου πω.....
Δε θα αλλάξουμε ποτέ σα χώρα και σαν άνθρωποι.... θα μαστε πάντα πίσω γιατί είμαστε κοντόφθαλμοι.....
Μόνο ένα συναίσθημα απ όσα διαδραματίζονται σήμερα στο κέντρο... Ντροπή......
Για άλλη μια φορά φαίνεται ποια είναι η κοινωνία μας και ποιοι μας κυβερνούν....
Τα καταφέρατε....μετατρέψατε μια ειρηνική διαδήλωση σε πεδίο μάχης....πέτρες....
πέτρες?τι μου θύμισες.....κάπου στην εποχή του 1931 στην Κύπρο που οι κάτοικοι εξεγέρθηκαν κατά των Άγγλων πέτρες πετούσαν....
Και αναρωτιέμαι πόσο πίσω θα πάμε ακόμα....?τι θα γίνει....?αυτή η οικονομική κρίση μας έχει γονατίσει....και πραγματικά αντί να δούμε τι καλό θα κάνουμε μπας και βγούμε από τα σκατά πεισματικά επιμένουμε να κολυμπάμε μέσα σε αυτά.....
και όχι μόνο αυτό αλλά τα ανακατεύουμε κιόλας για να τα κάνουμε ακόμα πιο σκατά...να γίνουν μια ομοιόμορφη μάζα...χωρίς αρχή και τέλος......

Jump and unfold your wings!

I wiil jump!!!!!!
Γιατί καθώς πέφτεις μαθαίνεις να ξεδιπλώνεις τα φτερά σου....!!!!!